Hotel ass sodom
Toen ik vorige maandag na Oi Va Voi in de AB wachtte op vervoer van Brussel naar Leuven, zag ik een Lijnbus met "help" op het digitale scherm waar doorgaans lijnnummer en eindbestemming prijken. Even dacht ik dat ik in Speed beland was en verheugde met op een portie sensatie. De "help"-bus verdween echter en nam alle hoop mee.
Toen ik vorige vrijdag na Neeka in de AB wachtte op vervoer van Brussel naar Leuven, zag ik een Lijnbus met "help" op het digitale scherm waar doorgaans lijnnummer en eindbestemming prijken. Deze keer bracht dat geen sensatie mee maar het doffe gevoel slachtoffer te zijn van een running gag. Waar het eigenlijk om draait, is dat ik naar Neeka in de AB ben geweest terwijl de hipcats van de natie bij Fuck Buttons in de Botanique zaten.
Het verhaal begint nog eerder: het gezegende jaar des Heren 2002, mijn eerste Werchter. Het programma van de tweede dag klopte door afzeggingen en verschuivingen niet meer met wat in mijn boekje stond. Alzo keek ik naar onbekend en onbemind groepje aangevoerd door een zangeres met grote wenkbrauwen en met Lars Van Bambost van Noordkaap op gitaar. Een nummer herken ik van de radio: More Than You. Die dag te Werchter zag ik Neeka, die toen net haar tweede CD uit had.
Daarna ben ik Neeka wat uit het oog verloren. Ze werd zwanger en maakte een CD met een kerkorgel, zo ving ik met een half oor op van De Rode Loper. Vorig jaar was ze de Joni Mitchell van dienst op de Neil Young-tribute Living Hero. Even later was ze de Joni Mitchell van dienst bij Venus In Flames in de AB.
Neeka bracht vrijdag met de hulp van zes begeleiders achtien karaats popsongs die helaas niet opvallend genoeg zijn om te demareren uit het peloton. Toch was dit een dik voor mekaar optreden dat voor singersongwritergedoe verrassend veel vaart had. Hoogtepunt daarvan waren de paar nummers waarin Neeka wat danspasjes placeerde. Maar laat ons eerlijk zijn: Beyonce, she ain't. Hoogtepunt was afsluiter Don't Hold Me Back. More Than You blonk uit door afwezigheid.
Een van de zes begeleiders, het meisje met de stem stond in voor het voorprogramma als Echo Beatty. Het was een aardig meisje dat spelletjes speelde met haar gitaar, haar speelgoedxylofoon, haar mini-keyboard en een trommeltje. Ze loopte zichzelf een ferm eind weg. Dat resulteerde in sterke popsongs die erg nadrukkelijk op ritme waren gebaseerd.
Toen ik vorige vrijdag na Neeka in de AB wachtte op vervoer van Brussel naar Leuven, zag ik een Lijnbus met "help" op het digitale scherm waar doorgaans lijnnummer en eindbestemming prijken. Deze keer bracht dat geen sensatie mee maar het doffe gevoel slachtoffer te zijn van een running gag. Waar het eigenlijk om draait, is dat ik naar Neeka in de AB ben geweest terwijl de hipcats van de natie bij Fuck Buttons in de Botanique zaten.
Het verhaal begint nog eerder: het gezegende jaar des Heren 2002, mijn eerste Werchter. Het programma van de tweede dag klopte door afzeggingen en verschuivingen niet meer met wat in mijn boekje stond. Alzo keek ik naar onbekend en onbemind groepje aangevoerd door een zangeres met grote wenkbrauwen en met Lars Van Bambost van Noordkaap op gitaar. Een nummer herken ik van de radio: More Than You. Die dag te Werchter zag ik Neeka, die toen net haar tweede CD uit had.
Daarna ben ik Neeka wat uit het oog verloren. Ze werd zwanger en maakte een CD met een kerkorgel, zo ving ik met een half oor op van De Rode Loper. Vorig jaar was ze de Joni Mitchell van dienst op de Neil Young-tribute Living Hero. Even later was ze de Joni Mitchell van dienst bij Venus In Flames in de AB.
Neeka bracht vrijdag met de hulp van zes begeleiders achtien karaats popsongs die helaas niet opvallend genoeg zijn om te demareren uit het peloton. Toch was dit een dik voor mekaar optreden dat voor singersongwritergedoe verrassend veel vaart had. Hoogtepunt daarvan waren de paar nummers waarin Neeka wat danspasjes placeerde. Maar laat ons eerlijk zijn: Beyonce, she ain't. Hoogtepunt was afsluiter Don't Hold Me Back. More Than You blonk uit door afwezigheid.
Een van de zes begeleiders, het meisje met de stem stond in voor het voorprogramma als Echo Beatty. Het was een aardig meisje dat spelletjes speelde met haar gitaar, haar speelgoedxylofoon, haar mini-keyboard en een trommeltje. Ze loopte zichzelf een ferm eind weg. Dat resulteerde in sterke popsongs die erg nadrukkelijk op ritme waren gebaseerd.
Labels: gewaardeerd popkenner, live, vroegerhater
posted by Geert Simonis at 12:35
5 Comments:
Als je zo'n "help" ziet, moet je eigenlijk de politie contacteren. Al heb ik ook ooit zo'n chauffeur om hulp zien vragen omdat zijn veters los waren.
Echo Beatty, is dat een zus van Warren Beatty?
Het was twee keer een chauffeur die in zijn uppie rond reed aan 't Noord, Thomas,. Hulp nodig bij een hoertje scoren?
Echo Beatty is een meisje waar jij hopeloos verlief op kan zijn, Sander.
Allee hup, nog een. Dat kan er nog wel bij.
Zal ik mijn boodschap schrappen en herhalen met een D aan het einde van "verliefd"?
Een reactie plaatsen
Links to this post:
Een link maken
<< Home