dinsdag 17 november 2009

Het vasteland & het wasteland

Ik heb net bloed gegeven dus vergeef me als dit geen steek houdt.

Mijn grootmoeder langs vaders kant heb ik nooit gekend. Ik ben een kind van de jaren tachtig, zij een slachtoffer van de jaren zeventig. In het huis waar ik mijn grootvader altijd heb weten wonen, heeft zij nooit geleefd. Er huist nu een gezin van vreemde origine. Volgens professor Rötelflöt kopen we er weldra onze kebabs.

In mijn grootouderlijk huis langs moeders kant kom ik nog regelmatig. Een huis uit een andere tijd. Een boomgaard en een stal. Een buitentoilet en een buitenpissijn. In de living geen CD-speler maar een LP-speler. Die staat in een meubel dat ook een stapel LP's herbergt uit de tijd van toen. LP's van mijn nonkels. Een daarvan is Live Stiffs.

Stiff Records was een Londense independent uit de volle punktijd. Ian Dury en Elvis Costello debuteerden er. Op een gegeven ogenblik stuurde Stiff zijn artiesten tezamen de baan op om het Verenigd Koninkrijk te veroveren. Live Stiffs is de neerslag van die tour. Hoogtepunt van de plaat en van elke show was een gezamenlijke versie van Sex & Drugs & Rock & Roll toepasselijk hertiteld tot Sex & Drugs & Rock & Roll & Chaos. Een meer obscuur lid van de Stiffstal was Wreckless Eric. Hij is present op Live Stiffs maar ik zou uit het hoofd geen nummer van de man kunnen noemen.

Door een simpele wending van het lot stond Wreckless Eric vorige woensdag in het Depot. Samen met zijn vrouw Amy Rigby deed hij het voorprogramma van Yo La Tengo. Het was aandoenlijk om twee oude mensen simpelweg gelukkig te zien wezen op een podium. Gewoon met zijn tweetjes en een handvol liedjes. Gitaren vooral, beetje bas, beetje piano, occasioneel beatje uit de laptop. Als ik vierenzestig ben, hoop ik net zo cool te zijn als Wrecless Eric. Fuck dat, ik hoop volgende week donderdag zo cool te zijn als Wreckless Eric. Ik vrees dat het er niet in zit. Ik weet dat het er niet in zit.

Met Yo La Tengo stond er ook al een echtpaar op het podium. Het Depot leek wel een parenclub, verdomme. Net dan staat GSS er met GW als twee lulletjes rozenwater. Husband Ira Kaplan en wife Georgia Hubley werden zoals wel vaker het laatste anderhalve decennium bijgestaan door lone ranger James McNew.

Nu is Yo La Tengo één van die groepen die ik ken van naam maar niet van muziek. In de warrige archiefkast van mijn hoofd staan ze gerangschikt onder de V van Velvet Undergroundachtig. Aan de hand van dit optreden zou ik inschatten dat het lang geen slechte rangschikking is. Het was noisy zoals Sister Ray dat is. Het was verstild mooi zoals Pale Blue Eyes dat is. het was een shot onversneden rock & roll zoals euhm Rock & Roll dat is.

Ik vond het een goed optreden maar niet super. Toch kan ik me perfect inbeelden dat het voor de fans geweldig was. Yo La Tengo heeft bijna twee uur gespeeld maar door de vele stilistische bochten en instrumentenwissels bleef het wel boeien. Enkel het derde half uur had gedecimeerd mogen worden. Hoogtepunten waren een razend funky Periodically Double Or Triple, noisejam I Heard You Looking als setafsluiter en eerste bis Dizzy, een cover van Tommy Roe met Wreckless Eric en Amy Rigby op zang.

Nu ga ik even rusten. Na dat bloedgeven voel ik me zwakjes.

Labels: , , ,

4 Comments:

Blogger Sarah said...

Arme arme Geert. Heb je veel koekjes gekregen?

november 17, 2009 4:11 p.m.  
Blogger Geert S. Simonis said...

Gekregen nee.
Genomen ja.

november 17, 2009 4:26 p.m.  
Blogger koen fillet said...

Een nummer van Wreckless Eric. Of van Eric Wreckless, zoals Stiff hem verkeerdelijk noemde in de allereerste promotekst. http://www.youtube.com/watch?v=DSjwl8lHEVE&feature=player_embedded#

november 19, 2009 9:48 p.m.  
Blogger Geert S. Simonis said...

Hij heeft dat gespeeld toen maar hij kondigde het aan als een cover van the Proclaimers. Wij verward.

november 20, 2009 12:04 a.m.  

Een reactie posten

<< Home