Hij heeft een washandje gedaan

"Blijkbaar hebben we allemaal in ons hoofd een romancier wonen: hij heet Geheugen en blijft voortdurend het verhaal herschrijven dat wij 'Mijn leven' noemen," aldus historicus Timothy Garton Ash in de Humo van deze week. De afgelopen hoofdstukken van dat verhaal doorbladeren is zelden een goed idee. Oude stamcafés bezoeken kan serieus tegenvallen. Ex-lieven nachecken op Facebook is gewoon zielig. Muzikale jeugdliefdes kunnen teleurstellen. Daar wil ik het heden over hebben.

Popmuziek volgt een grillig parcours. Alsof een epilepticus in het donker een pad heeft uitgetekend waar iedereen van afwijkt. In dat kader kan ik u ten zeerste het aardige boekwerkje Grijsgedraaid - Liedjes En Lijstjes Uit De Popgeschiedenis van Leo Blokhuis aanraden. Daarin volgt de man - Nederlands popgeweten in bange tijden - bekende songs door een doolhof van covers, bewerkingen en plagiaatzaken. Over een dergelijk parcours wil ik het heden hebben.

De zomer van 2003 heb ik gebukt onder een tweede zit Pukkelpop aan mij voorbij moeten laten gaan. Ik heb er wel enkele zeldzame fragmenten van opgepikt via Studio Brussel. Zo herinner ik mij opeens Spooks die een flard Rapper's Delight door hun Karma Hotel mixten. Verder was er de toen nog onbekende Damien Rice die solo aantrad en een eigen nummer liet overgaan in Creep van Radiohead. Begin 2004 parkeerde diezelfde Damien Rice zijn tourbus voor de AB en ik was zo paraat als Adriaan Van den Hoof bij een aidstest.

De aftershow in de club was toen Absynthe Minded van wie ik de eerste CD pas had. Wat wil zeggen dat ze vers van de Rock Rally kwamen. Ik ben op die aftershow niet meer binnengeraakt. Zo gaat dat met aftershows in de club van de AB. Ik was hart-stik-ke zot van die eerste CD van Absynthe Minded. Zo zot dat ik mijn vriend Peter C. aanstak en die op zijn beurt zijn moeder besmette. Met Peter C. heb ik Absynthe Minded later gezien in de AB bij de Rock Rally On Tour-karavaan samen met Milow, the Van Jets en twee andere finalisten die mij nu ontgaan. Die hoogstwaarschijnlijk zijn verdwenen in de nevelen van de tijd.

De tweede CD van Absynthe Minded volgde snel, al te snel en was te lang om deftig te doorgronden, de derde heb ik aan mij voorbij laten gaan. Ik heb het gezelschap nog eens gezien in de AB als voorprogramma van Zornik met de Dag van de Student en ook een keer in De Ploter in Ternat Rock City. Toen werd het stil tussen Absynthe Minded en mij. Tot een paar weken geleden hun vierde CD bij de Humo zat. Absynthe Minded stond gisterdag in het Depot. Ik ben gegaan met San F. Yezerskiy, jongens onder elkaar: u kent dat wel.

The Nursery Rhyme mocht de zaal opwarmen. Ik hoorde brave folkpop die mij aan Keane deed denken ook al ken ik niets van Keane. De frontman leurde te nadrukkelijk met hun EP en dat vergrootte de afkeer enkel. De violiste in de rode jurk was bloedmooi maar ze negeerde mij toen naar haar had gezwaaid. The Nursery Rhyme: gebuisd.

Naar Absynthe Minded had ik heel erg uitgekeken. Jeugdliefde, quoi? Het is dan ook met spijt in het hart dat ik nu wereldwijd bekend maak dat dit een slecht optreden was. Er werd afgetrapt met een half uur ballads en downtempo materiaal. Het kabbelde eindeloos voort en bleef maar aanslepen. Daarna mocht er wat meer gerockt worden maar het klonk allemaal verschrikkelijk middle of the road en onbezield.

De bassist amuseerde zich duidelijk en de violist soms. De drie overige leden deden hun werk met hetzelfde gebrek aan enthousiasme als wij allemaal. In het nummer Moodswing Baby van hun laatste plaat citeert zanger Bert Ostyn the late, great Duke Ellington: "It don't mean a thing if it ain't got that swing." Dit optreden swong minder dan een geamputeerde kankertiet. En dat op mijn verjaardag: een vernedering bovenop de teleurstelling!

Ik heb heil gezocht op een TD van Babylon in de Albatros. Ik heb heil gevonden op die TD van Babylon in de Albatros. Een onbekend grietje genaamd Jil kwam mij vertellen dat ze had gehoord dat ik heel goed kon schrijven. Ik zei haar dat dat zo was. Een iets meer bekend grietje genaamd Betse kwam mij vertellen dat ze mij hilarisch vond. Ik zei haar dat ik dat wist. Daarop vond Betse mij arrogant. Met de wijven niks als last!

Toen ik omstreeks vijf uur huiswaarts sloop, zong ik in mezelf Friday Night Saturday Morning van the Specials. De wildvreemde man die naast me strompelde, vertelde dat hij drie uur later alweer op moest. It's a hard knock life.