The shape of geert simonis to come

Donderdagavond hoorde ik een donker jongetje op de bus verklaren: "Michael Jackson had gemaan veel schulden maar ook gemaan veel geld." Zo is het maar net. Ik zat op die bus omdat ik een rendez-vous had met de helmboswuivende baardaap San F. Yezerskiy. Niet veel later karde zijn grote rode auto naar Antwerpen. Ik mocht mee omdat ik was verjaard maar ook omdat ik een brave jongen ben. Ons reisdoel was Trix, het voormalige Hof Ter Loo, onze buit Peter Doherty. Wij zijn piraten, San en ik. Vrijbuiters, kapers, stoere bonken. In elk stadje een ander schatje.

Het was dan ook niet meer dan gepast dat eerste voorprogramma Alan Wass er zelf uitzag als een piraat. En als een Indiaan. En als een hippie. En als een mix tussen die drie. De man was groot en dronken. Hij had een akoestische gitaar en soms een mondharmonica. Hired Gun is het enige lied dat ik mij vandaag nog herinner maar het was wel een heel goed lied.

Tweede voorprogramma was Adam Ficek. Onder ingewijden ook bekend als de drummer van Babyshambles, het bèndje van Peter Doherty. Ons kent ons, incest thuis best. De man was nuchter en meer beschaafd dan Alan Wass. Hij beroerde echter de elektrische gitaar en helemaal geen mondharmonica. Zo kon het ook! Adam speelde een handvol aardige liedjes waarvan Words het enige is dat ik mij vandaag nog herinner.

Hierna steeg de spanning ten top. Zijn reputatie van no show is Peter Doherty tegenwoordig zo goed als kwijt. Toch wachtte het publiek knarsetandend op zijn verschijning. Op een bewijs van zijn bestaan en alzo een bewijs van hun bestaan. Ik was nieuwsgierig maar had weinig verwachtingen. Ik ken 's mans muziek grotendeels van de radio. Enkel de eerste van the Libertines staat in mijn rek te blinken en als ik daar vijf keer naar geluisterd heb, zal het veel zijn. De eeuwige junkieroddels was ik heel snel beu. Blijft over: San die Peter Doherty als een geduldige advocaat verdedigt. 't Is te zeggen: zijn muziek. Zijn spel, niet zijn knikkers.

En alras verscheen de man op het podium. Piet voor de vrienden, onthaald als de messias. Hij was groter dan ik had verwacht en was na Morrissey en Nick Cave de meest charismatische performer van het jaar. Zijn act was slordig, zijn nonchalance berekend en het publiek vrat het op als varkens met een lege maag. Maar het werkte wel. Qua liedjes zou ik Delivery als hoogtepunt willen bestempelen. Qua présence deelde de man sigaretten uit en Duvel. In ruil vroeg hij om een aansteker die hij kreeg. Hij rookte kauwgom en net toen het saai begon te worden kreeg hij ruggensteun van twee danseresjes. De dames sloegen als kut op Dirk bij de muziek maar het oog wil ook wat. Beiden waren gehuld in de Union Jack en verpersonaliseerden alzo dat Cool Britannia-ideaal waar we de laatste jaren ook niet meer zoveel van horen.

Het optreden was goed maar niet schitterend. Ik heb mij niet verveeld maar Peter heeft mij niet kunnen inlijven bij zijn Kerk. Hij is geen Judy Garland en ik geen Tony Hancock. San en ik ontvoerden een grietje en karden terug naar Leuven. Wat daar is gebeurd, zal enkel het nageslacht weten. What goes on in de Yezerskiymobiel stays in de Yezerskiymobiel.