Word wakker & lees mijn felicitaties

Buiten het bereik van de scherpe kiezen van de bloedhonden van de staatsveiligheid verborg ik mij afgelopen weekend in een betonnen bunker op het schiereiland waar Mokkel tegenwoordig hof houdt en waar ik haar het hof heb gemaakt en tussen eindeloze stromen koffie door vergaapten wij ons als mongoloïde toeristen aan Cadillac Records van Darnell Martin en sindsdsien spookt de blues door mijn kop als de doodsreutel van een afgeleefd paard en zelfs nu ik Mokkels bunker en Mokkels schiereiland achter mij heb gelaten als een lege chocoladewikkel en ben weergekeerd naar het Vaderland raak ik die doodsreutel maar niet kwijt want het afgeleefde paard volgt mij achtervolgt mij achterhaalt mij vierentwintig keer per dag zestig keer per uur zestig keer per minuut en dat is de enige echte reden waarom ik woensdagavond met de bereden infanterie op mijn hielen het Stuk betrad waar het befaamde balorkest Briskey ten dans speelde voor de ronddolende en uitgebluste jongeren van het grijze grauwe donkerblauwe Louvain en Briskey deed dat met jazz en met elektronica en met grooves maar zonder blues maar dat is niet erg want de ware en oprechte existentiële blues waakt altijd en waakt overal dus ook bij dit optreden van Briskey dat klonk als Buscemi voor schimmen die niet van dansen houden die dansen haten die niet kunnen dansen die niet willen dansen op een soundtrack voor de James Bondfilm waarin uiteindelijk eindelijk onthuld wordt dat Miss Moneypenny al die jaren voor de KGB heeft gewerkt als een laffe dubbelspionne op het randje van het gevaar die daarmee een aardige datsja op het platteland heeft verdiend en uit de aftiteling van die prent op dat bevlekte witte doek zal blijken dat die soundtrack gecomponeerd is door Gert Keunen het hart van Briskey en de ziel van Briskey en het brein van Briskey maar bovenal de dirigent van Briskey waardoor hij als een kleine fijne Jef Stalin de andere muzikanten bij de les hield van het drumstertje Isolde tot het beeldige zangeresje met het rode jurkje met de rode schoentjes met de rode stem die kon slaan als Bianca Castafiore die dag dat haar juwelen waren gestolen door zigeuners, Joden en vrijmetselaars en die kon zalven als Billie Holiday op tweede kerstdag met warme chocolademelk en mistletoe en The Sound Of Music en met al die gedachten in mijn arme kop tegen elkaar op botsend in een wervelwind van blues en herfst en verdwaling verliet ik het Stuk om elders te gaan pokeren in de naam van de Heer en eens ik een full house had gescoord was het slechts een kwestie van tijd voor de scherpe kiezen van de bloedhonden van de staatsveiligheid mijn linkerknie om zeep hielpen want de zomer was voorbij en ik was tegen alle verwachtingen in een man geworden die dit alles van zich afzette in de schaduw van een volk dat twijfelt aan de blues de hele blues en niets dan de blues.