Bonen na pasen

In den beginne lulde ik Onderhond vol met mijn belevenissen. Toen ik op de beperkingen van die aanpak stootte, lengde ik het mengsel aan met onzin. Nog later ging ik mijn belevenissen koppelen aan herinneringen. Heden vraag ik mij wat ik zal doen als ik geen onbesproken herinneringen meer over heb. Waarschijnlijk gewoon een Duveltje drinken, de oude spoken vergeten en nieuwe verzinnen.

Zondag zat ik op een bus met mensen die mij deprimeerden. Moeder kon haar drie kinderen niet onder controle houden en compenseerde dat met nagelbijten. Haar ene zoontje gebruikte "gezellig" als stopwoord. Haar tweede zoontje had een oorbel. Haar dochter leek op Chucky. Het gezin stapte eerder af dan ik. Ik was opgelost, het probleem opgelucht.

Gisterdag zat ik op een trein te filosoferen met Mihai, mijn favo Roemeen sinds Elena Ceauşescu haarzelf. Onze bestemming was Brussel, altijd weer Brussel. De Ancienne Belgique had ons nodig. Teagan And Sarah gingen liedjes spelen in de grote zaal en dat ging meer lezzers trekkenn dan de begrafenis van koningin Elisabeth back in 1965. Om de balans in The Force te bewaren, stond in de Club van diezelfde AB Frank Turner geprogrammeerd.

Old man Petit loopt de man constant te bejubelen. GW ook maar enkel omdat Frank ooit bij hem is blijven slapen. Ben Patashnik van de NME kroonde Frank Turner bovendien tot beste tekstschrijver van het moment. De website van de AB noemt hem de nieuwe Billy Bragg. Samen met die lezzers van hierboven reden genoeg om het oude Brussel nog eens op te zoeken.

Voor Frank Turner zich mocht waarmaken in de ogen van de immer kritische Geert Simonis was het aan Jaakko & Jay om de zaal voor te verwarmen. Dat lukte hen met verve en minimalisme. Wie heeft een basdrum nodig als je gewoon op het podium kan stampen en dat versterken? Wie heeft een band nodig als je met twee een hele hoop herrie kan maken? Wie heeft een elektrische gitaar nodig als je een akoestische kunt opfokken?

Jaakko & Jay zijn knotsgekke Finnen die zichzelf omschrijven als positive acoustic punkrockfolk whatever en dat is een goede omschrijving. De nummers gingen over politiek enzo maar niet al te serieus, which was nice. Denk aan the Minutemen zonder Mike Watt maar met Vikinghelmen en altijd, altijd positief. Dames en heren: Jaakko & Jay voor al uw barbecues van de komende zomer!

Frank Turner is een singer-songwriter met wortels in de punk. Waarschijnlijk de man die het oude adagium drie akkoorden en de waarheid het meest waarmaakt op dit moment. Goede folkrock met de drive en de passie van de punk. Niet toevallig stond Frank vaker met de ogen dicht dan met de ogen open te zingen. Zingen is zelfs het foute woord. Frank spuwde zijn boodschap. Zijn kwijl hield hij voor zich, dat is galant.

De man beroerde de akoestische gitaar en had vier man rond zich met elektrische gitaar, bas, drum en toetsen. Regelmatig, misschien zelfs iets te regelmatig liet Frank zijn groep voor wat die was en ging het solopad op. Zijn woorden vertelden verhalen van kleine idealen en grote heimwee. Niet toevallig coverde hij Thunder Road van Bruce. Halverwege mocht een random meisje uit het publiek een stukje mondharmonica toeteren en iedereen was gelukkig. Iedereen behalve Mihai die eerder weg ging om in zijn crib naar freejazz te luisteren.

Hoogtepuntjes waren The Real Damage, I Knew Prufrock Before He Got Famous en Poetry Of The Deed. Als ik u was zou ik die liedjes beluisteren en instemmend knikken.

En toen was er niets meer.