John terra incognita

Over twee weken keert Mokkel terug uit Griekenland. Dan zal het uit zijn met de leut. Dus heb ik gisteren genoten van de weinige vrijheid die mij nog rest. Mijn partners in crime, mijn brothers in arms, mijn sultans of swing waren professor Rötelflöt en Daniël Mandelbaum. We hebben de good times laten rollen als gehaktballen van een schans. Dit was de derde avond op rij dat ik verbroeder met meneer Mandelbaum. Iets tuimelt langzaam uit balans, kinders maar ik heb geen idee wat precies.

Wij drie zijn in het land van de Sovjets geweest, in Afrika en in Amerika. We hebben de maan bezocht en Tibet. We hebben in café De Blauwe Lotus sigaren van de farao gerookt. In café Het Gebroken Oor heeft de professor mij het geheim van de eenhoorn verklapt. In café De Zwarte Rotsen heeft Daniël gesproken over een geheimzinnige ster. Toen we blut waren, hebben de juwelen van Bianca Castafiore verpand. Een uur later stonden we daar terug met de scepter van Ottokar. We hebben zwart goud in onze handen gehad. We hebben de schat van Scharlaken Rackham gevonden in de zonnetempel. In de kist zaten één krab met gulden scharen, zeven kristallen bollen en een voorraadje coke. We zijn uiteindelijk naar huis gegaan met vlucht 714 en ons vliegtuig zat vol Picaro's. Had ik De zaak Zonnebloem en Kuifje En De Alfa-Kunst semi-geloofwaardig in deze paragraaf kunnen namedroppen, ik zou het nog gedaan hebben ook.

Helaas is het ware relaas van gisterenavond prozaïscher. Wat niet wil zeggen dat het ook saaier is. Prof, Dan en ik zijn in Brussel naar de hoeren geweest aan 't Noord. Zo'n rosse buurt valt te vergelijken met een kermis. Schelle neonlichten en foute muziek schieten hun doel lichtjaren voorbij. Je geld raakt sneller op dan je lief is. Alle ritjes zijn als toeschouwer cooler dan als deelnemer.

Met lege ballen en aanstormende druipers verlieten wij de Rue d'Aarschot en trokken het centrum in om een portie muziek te schnitzelen in het Beurskafee. Dat is het café van de Beursschouwburg. Ik heb in mijn Brusselse tijd een paar keer de Beursschouwburg bezocht. Ik herinner mij de boekvoorstelling van De Geuren Van Het Onwerkelijke van Hugo Bousset als een ongelofelijk zatte bedoening. Maar vandaag wil ik geen herinneringen ophalen die ouder zijn dan een halve week. Vandaag wil ik ouderwets over muziek lullen.

Het voorprogramma was Stad Van Licht. Een aanstormend groepje uit Limburg waarover nota bene mijn broer mij getipt heeft. Ik zag en hoorde goede, genuanceerde rock. Lange nummers maar zeker geen postrock ofzo. Stad Van Licht beschikte over echte liedjes. De heren speelden met zessen en iedereen mocht om de beurt uitblinken maar ze liepen elkaar niet voor de voeten. Het resultaat was mooi. Heel mooi. Stad Van Licht deed mij een beetje denken aan Broken Social Scene. Ik moet daar wel bij zeggen dat ik al een jaar of vijf niet meer naar Broken Social Scene heb geluisterd.

De hoofdvogel was And So I Watch You From Afar. De beste Ierse groep sinds pakweg U2. Dit was wel postrock of een ander postgenre. Iets heel geweldadig in ieder geval. Stel u voor wat er gebeurd als u de grens tussen Ierland en Noord-Ierland afgaat met de klankentapper van professor Barabas en het resultaat versnelt tot het in een klein uurtje past. Dit was het beste optreden dat ik heb gezien sinds die keer dat Dodgy Curvin's De Poal in Overpelt Rock City plat speelde. Fuck yeah. Ik vermoed dat ik de heren van And So I Watch You From Afar van veraf in de gaten ga houden.

Tijdens de rit van Brussel naar Leuven pestten professor Rötelflöt en Daniël Mandelbaum mij voortdurend maar ze zien mij graag dus dat mag. De foto die u hierboven ziet is overigens genomen door de professor. 't Is toch zo'n brave professor!