Komt gij vaak in west-europa?

Heden twee meldingen.

I

"Ik ben niet zo'n nerd die elke remix van elke outtake van elke scheet die zijn helden ooit hebben gelaten in huis moet hebben, en ik hamster crisisvoorraden gezond wantrouwen tegenover megalomanen die driedubbele cd's met overschotjes uitbrengen waarmee ze, met hun pensioen in zicht, nog één keer langs de kassa willen passeren." Alzo sprach the late, great Serge Simonart in zijn review van B-Sides & Rarities van Nick Cave & the Bad Seeds. Een stelling waar ik mij volhartig achter wil scharen. Het gaat mij om de muziek, niet om de verpakking. Mij maakt het an sich niet uit of ik een lied op CD, MP3 of LP bezit. Ik wil het gewoon bezitten. Ook al kan je muziek helemaal niet bezitten. Ook al is bezit diefstal. En plus is enig vinylfetisjisme mij volledig vreemd.

Dinsdag heb ik desalniettemin voor het eerst een plaat gekocht die ik al had. Tweemaal eerder heb ik in een dergelijke verleiding gestaan: de heruitgaves van de eerste van T.C. Matic en van de twee van the Stooges. In beide gevallen wonnen uiteindelijk mijn gezond verstand en mijn portefuille. Nu liggen de kaarten anders: Worst Case Scenario. Jawel. Het excuus daarbij is dat ik mijn eerste exemplaar helemaal heb kapotgeluisterd.

Of Worst Case Scenario een goede reissue is, weet ik nog niet. Ik ben nog niet voorbij het eerste schijfje geraakt. Over enkele weken kunnen we desgewenst op café discussiëren over de B-sides en de DVD. Voorlopig wil ik enkel stellen dat ik was vergeten hoe goed Worst Case Scenario is en dat ik er onterecht zo lang niet naar had geluisterd. Dat ik eigenlijk mijn versleten exemplaar al lang had moeten vervangen.

Dat exemplaar kocht ik in januari 2003 in een platenwinkeltje op de Anspachlaan, schuin tegenover de AB. Ik had net examen gehad en passeerde onderweg naar het station om een CD'tje op te pikken. In A Bar Under The Sea heb ik in dezelfde periode gekocht zij het in de Fnac. Ik kende dEUS nog maar net waarschijnlijk door hun toenmalige sabbatperiode. Nothing Really Ends bleek een wereldnummer en hun optreden op Werchter dat jaar was een splinterbom. Hoe Tom Barman ondersteund door een gospelkoortje Theme From Turnpike afsloot met een flard Get The Party Started van P!nk: hemels! Hallelujah!

II

Gisterdag werden onder de noemer [FFWD]Live enige optredens georganiseerd in Fakbar Letteren in de West-Europese stad Leuven. Ik daarheen als ramptoeristen naar de woonst van San F. Yezerskiy. Bellevue Vision is een folkrockcollectief dat zijn invloeden iets te duidelijk op het schild droeg. Bewijsvoering: covers van the Band, Bob Dylan en Townes Van Zandt. Dat werd enigszins goedgemaakt met gedrevenheid en vakbekwaamheid. Te volgen.

Head Full Of Flames waren nummer twee maar werden overstemd door het babbelende publiek. Dat en het uur vertraging dat er toen al was, deden mijn goesting kelderen als een ijsberg van tweede cathegorie. Dus ging ik naar huis en ben ik vroeg mijn bedje in gekropen. Dat deed deugd.

Tot zover deze twee meldingen.