Woudnimf hadewijch natuurwandelingen verhalen vertellen

Als mijn leven een film zou zijn, dan liefst een exploitationfilm uit de jaren vijftig of zestig. Iets met bendes en knappe grieten. Een trashy versie van West Side Story. Ikzelf zou een mix zijn tussen Marlon Brando en James Dean maar dan welbespraakter. Er zouden zombies inzitten en cowboys en indianen.

En the Raveonettes zouden de soundtrack verzorgen met hun gevaarlijke en sexy combi van woeste mannelijke gitaarenergie en hemelse vrouwelijke vocalen. Gitaren die klinken alsof ze snaren hebben van prikkeldraad. Prikkeldraad die klinkt alsof er stroom op staat. Vocalen die mijn tranen smoren, mijn wonden sussen en mijn schulden betalen.

Diezelfde Raveonettes stonden - toeval bestaat niet - gisterdag in Het Depot en ik was present met Daniël Mandelbaum. Daniël Mandelbaum is de nieuwe San F. Yezerskiy. Rijkelijk laat strompelden wij binnen. Voorprogramma al gemist. Voorprogramma's zijn passé. Alsof wij geen betere dingen te doen hebben. Russische les of psycho therapy of een dartstornooi.

The Raveonettes grossierden in lekker lawaai en ik wil met zangeres Sharin Foo trouwen in een afvalcontainer maar dat heeft met dat lawaai minder te maken. Het optreden was een tikje eenvormig en had een gemaan dipje rond drie kwartier. Verder geen klachten. Nauwelijks klachten.