Geert simonis lives the coffee dreams

Gisteren richting Stuk getrokken voor een avondje gitaarrock. Soon deed het voorprogramma en ik houd steeds meer van deze band. Als ze ooit de U2-elementen gaan overbeklemtonen, ga ik hen wel van sell-out beschuldigen natuurlijk.

Paramount Styles hoofdlijnde. Het werd aangekondigd als Paramount Styles ft. Scott McCloud want die gozer zong ooit bij Girls Against Boys. Helaas is Girls Against Boys voor mij ook maar een naam dus ik was niet onder de indruk.

Ik hoorde goede indierock met heerlijke celloaccentjes. Soms ingetogen, soms wild. Meneer McCloud leek mij als zanger maar een ééntrukspony te zijn. Best wel sympathiek.

Aangenaam avondje.

Geert simonis live at altamont

Gedichtendag is ons miezerige taalgebiedje dus Gedichtendag op ons miezerige blogje!

Geert simonis als meester van de natuur

Ik geef Jersey Boy niet meteen gelijk dat toneel beter is dan "al die rammelmuziek". Zo was ik gisterdag te vinden in de welgevulde Rotonde van de Botanique met gewaardeerd popkenner Klaasman R. voor een portie muziekskses. Het rammelde eigenlijk redelijk weinig, meneer Yezerskiy.
Voorshow: Casiokids! Vijf hippies maar aardige hippies. Speelden een aardige portie dancerock die toegankelijk bleef door heerlijk rechttoe rechtaan drumwerk. Ietwat zweverige vocalen stoorden niet. Denk aan Nite Versions light, aan Magnus zonder de parlando's of aan Goose na een avondje waterpijp. Ik heb gedanst maar ik hield het beschaafd.
Hoofdshow: Of Montreal! Een ouderwetse portie funky glampop, nichtenrock in de authentieke zin van het woord, rock & roll met lipstick op. Soms neigde het gevaarlijk naar Scissor Sisters of zelfs Mika toe. Vooral de stukken met beatjes in plaats van live drums hadden daar last van.
Vreemd stel muzikanten. Een rosse Neil Young met vleugels op gitaar. Een kolonel van het vreemdelingenlegioen op bas. Een dikke ballerina op toesten en gitaar. Een tijger in een witte smoking op visuals. Een gentleman op drums. En dan nog brein Keven Barnes zelf als biseksuele elf die zich langzaam uitkleedde. Uiteindelijk droeg hij de kleinste hotpants sinds Kylie.
Technisch zat de mix niet optimaal in mekaar. Vooral de zang zat te goed verborgen. Ander minpunt waren de voortdurende dansjes en acts van de roadies. Een tijger die een ninja castreerde. Een onverwachte Spaanse inquisitie. Een stuk of drie Boeddha's. Satan himself. Een bende rode bloedplaatjes. Na de derde keer was de lol er wel af.
Of Montreal speelde mij weer iets te lang. Ze maakten echter veel goed door te bissen met Judy Is A Punk en Ever Fallen in Love (With Someone You Shouldn't've). Dat is meer goede smaak dan ik verwacht van een bende nichten en een dikke ballerina. Conclusie: theatraliteit was troef maar zo zouden Ziggy Stardust & The Spiders From Mars vandaag geklonken hebben.

The moral depravity of geert simonis

To hell with good intentions, brulde wijlen Mclusky al. Desalnietemin had ik mij voorgenomen in 2009 wat meer toneel en theater en aanverwante schnitzel te bezoeken. Alzo ben ik gisterdag naar Wintervögelchen van Jan Decorte geweest te Stuk.
Het verhaal had belachelijk veel weg van een belachelijk simpel sprookje over de koninkrijken Sicilië en Bohemen die in onmin leven tot de dood gewaande prinses van Sicilië trouwt met de scheel kijkende prins van Bohemen. Daarna wordt er feest gevierd.
Wintervögelchen is gebaseerd op The Winter's Play van the Big Shake himself, dat op zijn minst gezegd een slordig stuk zou zijn. Reden te meer voor meneer Decorte om daar uitgebreid de draak mee te steken.
Zelfs speelde hij de verteller en las hij zijn minimale tekst voor vanachter een lessenaar. Vier vriendjes van hem, afkomstig uit de theatergezelschappen Bloet, Cie Marius en Kaaitheater speelden een kleine tien rollen. Dat gebeurde met meer enthousiasme en plezier dan koningin Fabiola zich überhaupt kan inbeelden.
Er werd gelachen, er werd gehuild, er werd gegromd (vooral door de koning van Sicilië), er werd feest gevierd, er werd wild gedanst met hertegeweien op industrieel gescratch. Verzin zelfs maar een vergelijking met het schoolfeest op kleuterschool De Negensprong.
Kortom, dat was me het avondje wel.

In mark geert simonis is stripped, flogged, mocked and crowned with thorns

Gisteren richting Stuk getrokken voor een brokje geluidsterreur. Zonder GW die zijn schoonfamilie moest entertainen. Zonder gewaardeerd popkenner Klaasman R. die te bed lag met de griep. Gelukkig mét een bevriend fotograaf, zodat ik niet zielig alleen moest rondhangen.
Het ging hem om Animal Collective. Dat viel te merken aan het publiek. Een bende entarte hipsters met arty farty brillen, mutsen en T-shirts. Ze praten zo abstract over poëzie omdat zij allemaal zulke slechte dichters plegen te zijn.
Highlife verzorgde lusteloos het voorprogramma. Enerzijds was hij ziekjes, anderzijds was hij niet te ziek om whisky te slurpen. Zijn eerste nummer speelde hij op een minimalistische accordeon. Dan deed hij een paar liedjes op akoestische gitaar. Aardig stukje fingerpicking. Waarop hij een beetje ging jammen op zijn elektrische gitaar met behulp van elektronica en pornogeluiden.
Toen dat nergens toe leidde, concludeerde Highlife: "Im gonna try a real song." De akoestische gitaar terug boven. Met de ogen dicht speelde hij een paar aardige blueskes als was hij Blind Willie OmHetEvenWie. Het was richtingloos en chaotisch. De man droeg shiny shoes!
Animal Collective zelf redde het meubilair min of meer. Drie heren voor de gelegenheid op een gitaar, een paar trommeltjes en vooral veel apparaatjes. Er werd geschipperd tussen tribale beats en intellectueel gefröbel, tussen het aardse en het etherische.
Het hippe publiek reageerde extatisch. Zelf dreef ik regelmatig af in gedachten maar of dat ze dat nu bedoelen met in trance geraken? Het duurde een kwartier à een half uur te lang maar de heren zijn geslaagd. Nu ik nog.

Geert simonis makes the rules for the wise men & the fools

Welkom, lieve lezer, in het popjaar 2009. Recentelijk sloeg de verveling ten huize Simonis zo hard toe dat er overwogen werd dat slimmen eens uit te proberen. Gelukkig was mijn jurist oud en wijs genoeg om een optredentje voor te stellen als alternatief. Ik stemde toe want bedelaars hebben geen stemrecht.

Het Leuvense jeugdcentrum Vleugel F had gisterdag enkele groepjes op een affiche gesmeten dus wij daar naar toe met lage verwachtingen. 2009 is immers begonnen als bad year for rock & roll met Ron Asheton dood en VJ Sean overgestapt naar Jim. Toch is alles min of meer in orde gekomen.

A Strength Within. Moderne hardcore volgens mijn jurist. Dat is allemaal niet meer gelijk vroeger. De frontman stelde zich uitgebreid aan in een korte broek terwijl het buiten vroor op zijn Elfstedentochts. Poseurs waren het maar aardige poseurs. Best wel verdraagbaar.

Sludge Phenomenon. The mighty Sludge Phenomenon stormde op ons af alsof we studenten waren die picknickten op het Plein van de Hemelse Vrede. Ik vond het niet fenomenaal maar sludge was het zeker. Een ijskoude lavastroom, een ijzeren gordijn, een clusterbombardement. Metal voor intello's die meer te bieden had dan enkel snelheid en volume. De frontman bediende zich van een uitgekiende mix tussen schreeuwen en mompelen. Wat hij precies schrompelde, blijft een raadsel. Dadaïstische klankpoëzie for all I care.

Homer. Wat je krijgt als je rasmuzikanten inspuit met green beret DNA. Een stormram, een sneeuwstorm, een punkrockinferno. Burn the mother down! Stuur Homer maar naar de Gazastrook om Hamass te kicken dan kunnen de Joden op twee oren slapen. Niet het beste optreden dat ik al gezien heb van de heren maar dat is niet erg.

De DJ die meteen na Homer Disco Inferno van the Trammps oplegde, heeft ofwel loden kloten ofwel een heerlijk scheef gevoel voor humor. Na drie kwartier booty shaken gingen we de nacht in om elders onze booty te shaken. Aldaar was de DJ mentaal gehandicapt (ongelogen) zodat ik uiteindelijk mijn alter ego DJ Crazy Theo moest bovenhalen aan the wheels of steel. Nu ja, het was aan een laptop maar u begrijpt wel wat ik bedoel.

Toen ik eindelijk in mijn bedje lag, had ik zoiets van: dat hebben we weer gehad, dat pakken ze ons al niet meer af.

Ja, euh, dat was het.

Tortillas voor geert simonis

Filmfun afgelopen december:

• Cereal Killer (2000) van Robert Heath
• Goodbye To The Normals (2006) van Jim Filed Smith
• Istället For Abrakadabra (2008) van Patrik Eklund
• Rudi 35 (2008) van Joris Vanden Berk
• La Valise (2007) van Kaveh Bakhtiari
• Check Please (2007) van Larry Ziegelman
• Meine Eltern (2004) van Neele Leana Vollmar
• Josh (2007) van Govinda Van Maele
• Brakkvan (2007) van David Reiss-Andersen
• Zwischen Mauern (2007) van Ana-Felicia Scutelnicu
• Tony Zoreil (2007) van Valentin Potier
• Ripple (2008) van Paul Gowers
• The Lady Vanishes (1938) van Alfred Hitchcock
• The Visitor (2008) van Thomas McCarthy
• Any Way The Wind Blows (2003) van Tom Barman
• The Dark Knight (2008) van Christopher Nolan
• Year Of The Horse (1997) van Jim Jarmusch
• $9.99 (2008) van Tatia Rosenthal
• Gomorra (2008) van Matteo Garrone
• The Good Night (2007) van Jake Paltrow

Het lijkt weer veel maar de eerste tien uit de lijst zijn kortfilms die ik heb geschnitzeld op het Korftilmfestival van Cinema Zed in het gezelschap van der Sammy en das Bo. Maar er was ook nog boekenfun afgelopen december:

• Het Grote Uitstel (2007) van Marc Reugebrink
• Hoe Te Praten Over Boeken Die Je Niet hebt Gelezen (2007) van Pierre Bayard
• The Book Of Lists - The Original Compendium Of Curious Information (2005) van David Wallechinsky & Amy Wallace

De ballade van geert simonis

Ik kijk er naar uit.