Experimental medical aids

De troubadour was in de stad. De troubadour was weer op pad. Dokter Spinvis en meneer de Jong stonden gisterdag te Stuk als een fucked up twee derde van de heilige drievuldigheid. De labozaal? Niet goed genoeg voor meneer. De Soetezaal? Haalde hij zijn neus voor op.

Dokter Spinvis opereerde in het auditorium! Waar ik nog Eigentijdse Geschiedenis heb gehad. Waar de prof speciaal voor mij Little Boxes heeft gezongen. Waar ik een nummer van DWB gepresenteerd heb zien worden. Waar ik figurant ben geweest voor Click-ID.

Dokter Spinvis was veruit het beste dat ik er al heb meegemaakt. U weet waarschijnlijk dat hij er stond met het soloprogramma KamerMuziek. Concreet: Erik de Jong als Bob de Bouwer. Kon hij het maken? Nou en of! Hij stelde zijn zolderkamer, zijn rommelhok, zijn knutselhoek, zijn tuinhuis, zijn droomroom even voor ons open.

Dat resulteerde in kleine, naakte liedjes. Nee, niet naakt. Half ontkleed. Boxershort, T-shirt, bivakmuts en één donkergroene sok met een gat in de linkerhoek. Zoiets. Niet naakt maar bloot genoeg om kou te lijden. Spinvis sampelde random geluiden (bubbelplastiek, applaus, om het even wat) en rammelde ze doorheen tot subtiele ritmes mee en speelde daar wat gitaar overheen. Of banjo. Of bas.

En hij zong. Maar zingen is nooit zijn sterkste kant geweest dus had hij achtergrondzang bij en andere instrumenten. Op drie grote videoramen werden gevisualiseerde samples geprojecteerd. Het leukst vond ik wanneer één iemand (zij het een celliste, een trompetist of Erik zelf) het in drievoud tegen zichzelf op nam.

Op een handvol gloeidnieuwe nummers na bewees de setlist wat een hoop hedendaagse classics Spinvis op die korte tijd de wereld in heeft gestuurd. Het was zeker geen slecht optreden maar minder memorabel dan 's mans passage met band in het Depot. Ik miste de meeslepende emotionele kracht van dat optreden.

In bepaalde kringen word ik scheef bekeken omdat ik dit verkoos boven the Gaslight Anthem in de Botanique. In bepaalde kringen is het altijd wat. Was het dit niet dan zou het wel iets anders geweest zijn. 't Is al dat niet.

Voorprogramma was overigens jonkie Jasper Erkens. Sympathiek knulletje maar laat ons hopen dat hij niet de redder van de vaderlandsche rock is. Nice boys don't play rock & roll. Deze nice boy speelde zijn versie van Crazy, die er van mij nog altijd mag zijn.

Ook zijn eerste single Waiting Like A Dog is niet geheel bagger. Maar I Wanna Be Your Dog it ain't. Rock & roll it ain't. Dit is kinderen voor kinderen verpakt in way too much schattigheid voor één zeventienjarige.

Ik ben gewoon jaloers. Dat moet het wel zijn. Stoute Geert. Arme Jasper.

Crazy ass wild man

Gisteren kwam Venus In Flames de nieuwe plaat Intimacy voorstellen in de club van de AB. Geert Simonis was er natuurlijk bij. Het voorprogramma werd verzorgd door First Aid Kid. Twee Zweedse zusjes die folk brengen met een been in de traditie en het andere in de toekomst.

Concreet: de helft van de nummers had een keyboard, de andere helft iets hakkebord-achtig. De zus die constant twijfelde tussen key- en hakkebord - die linkse, die met het ruitjeshemd, die met de wilde haren - is precies het soort cinnamon girl dat mijn netten steeds weet te ontlopen.

Los daarvan bracht First Aid Kid een puike set die nergens verveelde. Tangerine is een Heel Leuk Nummer. Goede cover van It Ain't Me, Babe. Hun versie van Tiger Mountain Peasant Song van Fleet Foxes deed mij er vooral aan denken dat ik die nog altijd moet uitchecken.

Gisteren kwam Venus In Flames de nieuwe plaat Intimacy voorstellen in de club van de AB. Stop. Flashback. 2003 loopt ten einde en de blok komt eraan. Zonder een portie nieuwe muziekskes weiger je je een maand op te sluiten in Limburg.

Dus ga je naar de Brusselse Fnac en je koopt Cago van Dead Man Ray, M For Means And L For Love van Mintzkov Luna en Notes Of Tenderness van Venus In Flames. Niet veel later zal je alle drie die platen in de afprijsbakken aantreffen maar daar gaat het nu niet over.

Die drie platen slaan wel aan. Notes Of Tenderness nog wel het meest. Het is ook de meest toegankelijke van de drie. Je waagt het zelfs Notes Of Tenderness te vergelijken met Harvest van Ome Neil. Volledig terecht, het artwork lijkt erop en alles.

Al snel is het 2004 en je slaagt in juni voor de eerste keer in eerste zit. Die zomer heb je de meest chille vakantiejob ooit in de gemeentelijke bibliotheek van Hechtel-Eksel. Die zomer schuim je letterlijk alle festivals af. Zo ook Marktrock, het jaar van Lou Reed. Op de Vismarkt krijg je Venus In Flames en Mintzkov Luna te zien. Dead Man Ray zal je tot je grote spijt nooit live aanschouwen.

Mintzkov Luna maakt indruk die Marktrock. Deels omdat ze Blood Makes Noise van Suzanne Vega en Putain Putain van T.C. Matic coveren. Venus In Flames is minder memorable en een beetje eenvormig. Je maakt de mental note dat ze beter ook een leuke cover hadden gedaan. Iets van Neil Young ofzo.

Je mental note wordt waarheid. Vijf jaar later zie je in Leuven een Neil Young-tribute met ondermeer Jan De Campenaere van Venus In Flames. Dat Venus In Flames überhaupt al een tweede plaat uit hebben gebracht is volledig aan je voorbij gegaan.

Het meisje aan je zijde kust je tijdens Don't Let It Bring You Down. Nauwelijks tien dagen later doet ze je enorm veel pijn. Voor eeuwig en drie dagen zal je Stupid Girl van Neil Young & Crazy Horse met haar verbinden en terecht. Einde flashback. Herbegin.

Gisteren kwam Venus In Flames de nieuwe plaat Intimacy voorstellen in de club van de AB. Geert Simonis was er natuurlijk bij. Leuk optreden maar weinig essentieel en wederom eenvormig. Het gezelschap had er beter een leuke cover tussen gesmeten. Iets van Neil Young ofzo.

Intimacy bestaat - surprise - uit een karrevracht rustige liedjes. Wel allemaal goed gebracht en heel mooi ingekleurd door Neeka als cowgirl in the sand van dienst op backing vocals. Verder was ook het occasionele trompetje van Bart Maris zeer de moeite waard. Hoogtepunten? Better Man en Cynthia's Gone maar dat kan aan mij liggen.

Jan, ik ben er zeker van dat we elkander deze zomer op een of ander festival gaan treffen. Smijt er dan een nummertje van Ome Neil tussen, wil je? Dat is aangenamer voor iedereen.

Don't let it bring you down!

Dronk jezus chimay?

Donderdag heb ik mij bij wijze van sociologisch experiment met Big Nasty J. richting Depot begeven. Ons onderzoek spitste zich toe op subculturen en waar dan beter te beginnen dan in de punk? Optredens van Belgian Asociality en Funeral Dress blijken magnetisch te werken op types met hanenkammen, Gallische broeken en bompaklakken.

Belgian Asociality. Nu weet ik het zeker: dit kwartet is Heel Goed in wat ze doen. Ik weet niet of het mijn babbel met de bassist is, die alles in perspectief heeft gezet maar toch. Belgian Asociality: zonder hen zou de wereld een pak saaier zijn. Toffe koffer van Tering Takke Tyfus Trut van de Heideroosjes.

Funeral Dress. Is dit nu Oi!, ja? Van originaliteit loopt het niet over maar de mannen kennen hun geschiedenislesje verdomd goed. Was ik een arbeider, ik ging direct bij een vakbond. Leuk om eens te zien, verdomd leuk om eens te zien. Toffe koffer van Leaving On A Jet Plane van John Denver.

Tot zover mijn uitgesproken en weldoordachte mening.

Ik steek graag sigarettenpeuken in mijn hoofd

De tijd van het jaar nadert dat in de edele stede Leuven talloze bandjes in naam van hun studentenkring kutmuziek gaan maken in het Depot. Jawel, het Interfacultair Songfestival, IFS voor de vrienden.

Zoals geweten is het voor kleine studierichtingen makkelijk iemand af te vaardigen. Ze zijn daar al lang blij dat er een muziekgroepje bereid is. Vintage Russian Boys, anyone? Bij de major players zijn voorrondes nodig. Woensdag hield Politika zijn voorronde in het Politika Kaffee.

Om de een of andere dubieuze reden had uw eigen Geert Simonis het tot jurylid geschopt. Ik ken immers wel 't een en 't ander van muziek. Ik luister wel eens naar de radio. Samen met Tom S. Downing van Johnny Berlin en juffrouw Floor van de cursusdienst mocht ik beslissen over leven en dood.

Shiva. Leuvens viertal met leuke titels als Love Doesn't Grow On Trees. Goed samenspel maar de blonde zanger kon die taak beter overlaten aan de krullebol. Coverden Magdalena van dEUS en Art Garfunkel van Bright Eyes. Vooral dat eerste hadden ze beter niet gedaan.

The Herfsts. Three axe attack die de zaak deed ontploffen. Geweldige sound. Zeven man op het podium waarvan een tweetal teveel. De drummer droeg geen T-shirt! Rock & roll! Best wel goede groepsnaam ook.

Nebrovski. Stoïcijnse holbewoner op gitaar, coole bassist en dan nog twee melkmuilen. Het meest overtuigende tot dan toe.

Deafinitely Mute. De heren begonnen goed maar hielpen het met hun powerballad weer om zeep. Stonden vorig jaar al voor VTK op het IFS maar hebben het afgelopen jaar niet veel bijgeleerd.

Six Hands. De heren waren op dreef en onthulden een puik nieuw nummer. Zal Six Hands de wereld redden? Lees het volgende week! Zelfde tijd! Zelfde plaats!

Versa. Een gloeiendhete kachelpook van gebeden en geschreeuw. Bonobo's lossen hun conflicten op door te neuken, Versa door muziek te maken. Voor zoiets is het woord intens bedacht. Het muzikale equivalent van de crisis rond Brussel-Halle-Vilvoorde. We mochten blij zijn dat het Kaffee nog recht stond achteraf.

Vervolgens ging de jury beraadslagen in een luxueuze suite. Over zilver en goud was de beslissing unaniem, over brons werd gediscussieerd. We daalden af naar de begane grond. Ik beklom het podium, de muziek ging af en ik declameerde de uitslag. Drie: the Herfsts. Twee: Nebrovski. Een: Versa.

Ik verliet het pand en ging met Big Nasty J. plannen smeden om de wereld te veroveren. U bent gewaarschuwd.

Minstens zo intelligent als een intelligente robot

Dinsdag mocht ik met de grote jongens mee naar Bloc Party in Keulen. Dat is in Duitsland. Duitsland is foei. Maar dat heb ik niet gezegd tegen de grote jongens, natuurlijk. Die zou mij alleen maar uitgelachen hebben.

delphic. deed het voorprogramma maar het was niet goed. Een half uur lang combineerde dit viertal op uiterst sucky wijze het slechtste van Joy Division met het slechtste van New Order. Ik kan bijna niet wachten tot delphic. er een punt achter zet.

Bloc Party zelf was dik in de handtas van mijn Mémé. Ik vroeg mij zelfs af waarom ik niet vaker naar Bloc Party luister. Stevig optreden. Tikje te lang. Geen reet gezien. Stomme Duitse kutzaal. Niet dat ik een reet wilde zien hoor. Ukelele Okereke is homo maar ik niet hoor.

Bloc Party? Just a band? Dacht het niet!

Iconofobie

Maandag nog eens afgezakt naar De Sprekende Ezels, het befaamde vrije podium dat deze keer doorging in café De Metafoor. Aldaar stond ik lekker in het publiek. Few beers, few laughs.

Michiel Leen. Een dichter die enigzins instortte onder teveel rijm en teveel serieux. De man kwam zelfs af met een sonnet, kom dat tegen. Zijn "studie in verkavelings-Vlaams" was redelijk goed. Dat de man nooit moge stoppen met roken!

Gerrit Shellac. Stand-up comedian en cartoonist in bijberoep. Of omgekeerd. Dat verklaart misschien alles. Gerrit begon met een puik Reggie-grapje en maakte daarna een semi-stijlvolle afgang.

Ganja Crew Melsbronx(?). Drie heren die a capella hiphopten. Tom had nauwelijks enige flow. Bram was al iets beter. Andreas was zelfs redelijk goed.

Lawrence Foley. Crappy singer-songwriter op een bedje van crappy noise dan wel chaotische americana. Het eerste nummer was een enorme ripoff van The End van the Doors. Hun afsluitende versie van traditional In My Time Of Dying was wel dik in orde.

Peter Gysen. Stand-up comedian die het wilde hebben over zijn jeugdtrauma's en vooral het publiek een trauma bezorgde. Gebruikte wel het woord "breezersletje" met alle bijhorende hilariteit.

Kid Fear. Dit angstig kindje was zo vriendelijk een plots gevallen gat op te vullen. Deed niets dat bleef hangen. In het singer-songwritergenre is alles al gezegd.

Peter Bogaert. De eigenaar van de gitaar die al de hele avond rondging. Kondigde aan twee covers van Sufjan Stevens te brengen maar gaf er na een half nummer al de brui aan. En maar goed ook. Ik ben allergisch aan Sufjan Stevens maar dat is een ander verhaal.

The Puccini Sisters. Aanstekelijk potje close harmony van vier mokkels in heerlijke jurkjes. Meer van dat! De naam, zo bleek na onderzoek versmelt the Puppini Sisters met de welbekende componist Puccini. Helaas niet zo welbekend ten huize Simonis.

De algemene teneur van de avond was: "dat kan ik ook" afgewisseld met "dat kan ik beter". Schrik dus niet als ik volgende keer zelf dat podium op kruip. Ik ga er meteen een mailtje voor sturen.

Maar eerst een breezer ananas!

Why the fuck do you give a care?

Opeens was het zondag en bevond ik mij nog steeds in Gent. Opeens was het zondag en bevond ik mij nog steeds in een opgewonden staat van rock & roll. Dus moest er maar gejamd worden. Met mijn jurist op bas. Met mijn drummer op drums. Met Dave op gitaar. Met mijn ex-journaliste op toetsen.

Met mezelf op vocals maar hou het stil. Laat ons het erop houden dat niet alles wat ik gedaan heb totaal kut was. Sterker nog: ik belichaam everything about rock & roll. Behalve de muziek. Na de jam was er koffie en cake en scampi's en pilsjes en muziek. In de Minnemeers met name. Het gezelschap was afgeslankt tot het mannelijke kwartet. Meisjes moeten vroeg naar bed.

The Curvy Cuties Fanclub. Drie melkmuilen zonder haar op de tanden, zonder haar op de kin. Het gezelschap bracht een korte en krachtige set van weinig beklijvende standaardpoprock. De drummer zong bovendien, wat the Curvy Cuties Fanclub in dezelfde cathegorie zet als the Eagles. And I hate the fucking Eagles. The Curvy Cuties Fanclub is overigens een kutnaam van het zuiverste water.

Buzzcocks. Hier is het nodig een essentieel onderscheid te maken het objectieve en het subjectieve. U weet immers: objectiviteit bestaat niet maar subjectiviteit is ook niet alles. Objectief was dit geen goed optreden. Alle positieve schnitzel die ik in mijn voorbeschouwing had gestoken, bleek onterecht. Dit was classic punk. Als in classic rock, als in Werchter Classic. Dit was punk voor het geld.

Zanger Steve Shelley hield zich ijzig cool, enkel zijn drie kinnen trilden op de maat. Bassist en drummer waren ingehuurde krachten. De drummer leek zich af en toe nog te amuseren maar de bassist klopte gewoon zijn uren. Gitarist Steve Diggle hield het oude punkvuur nog het meest aan de gang. Maar allemaal beleefde mannen hoor, ik kreeg achteraf van iedereen een hand. Echt vuurwerk was er enkel te zien bij de grote hits: Ever Fallen In Love?, What Do I Get? en Orgasm Addict.

Subjectief heb ik mij te pletter geamuseerd. Het was van Helmet geleden dat ik nog zo wild ben gegaan in de pit. Ik wist zelfs niet meer dat ik een lichaam had. Even, heel even had ik zelfs geen last van mijn tuberculose. Achteraf hoeste ik als vanouds mijn longen op. Geen erg, ik heb die toch niet nodig. Ik rook niet eens.

Mag ik trouwens een vuistje geven aan het puike damesduo dat de avond DJ-gewijs aan elkaar draaide. Heerlijke set, dames. And yes: dat is een huwelijksaanzoek. Voor één van u twee toch, ik ben geen Mormoon.

Dikke knieën

Geert is een avonturier en de wereld is zijn speeltuin. Zaterdag wipwapte hij met zijn drummer en zijn jurist richting Gent, richting Minnemeers voor een portie ouderwetse rock & roll. Oh ja, we droegen Hawaï-hemden.

The Sedan Vault. Muziek om op een mistige nacht bij naar huis te kuieren via een omweg. Zeker als "thuis" een psychiatrische instelling is waar een coalitie tussen schizofrenen en manisch-depressieven net een coup d'état heeft gepleegd. The Sedan Vault maakt oorlog, geen liefde. Psychologische oorlogsvoering om precies te zijn.

Geert is een avonturier en de wereld is zijn speeltuin maar dat tussendoor een onbekende dude mijn Neil Young-T-shirt voor eentje Johnny Hallyday van hield, gaat erover. I'm talking about drawing a line in the sand.

Totimoshi. Een trage, destructieve, roestige Sovjettank. Geselend als twéé Bijbelse zwermen sprinkhanen. Al het water veranderde in bloed, al het bloed veranderde in menstruatiebloed. De bassiste, een overjaarse rawk chick dronk Orval uit het flesje. De drummer had meer tatoeages dan België ministers. De gitarist was een Latino in de positieve zin van het woord.

Dit was nijdiger dan Richard Nixon. Dit had meer toeters en bellen en noise dan het pauselijk hof in Avignon. Michael Jackson kan hier niet aan tippen. Madonna evenmin. Prince misschien wel. Maar alleen als hij hoge hakken draagt. Like really high, okay?

Helmet. De beste, droogste, scherpste, hardste rifs sinds de Slag om Passendale, also known as de Derde Slag om Ieper. De beste rockshow sinds de Achttiendaagse Veldtocht. Tegen mijn beschaafde gewoontes in ben ik helemaal loos gegaan in de - hoest - moshpit.

Nu heb ik pijn in mijn benen. Ik hoop dat amputatie te vermijden valt. Anders: vies spijtig. Dan beland ik in een rolstoel en kan ik eindelijk gitaar leren spelen. Droge rifs, scherpe rifs, harde rifs. Misschien zet ik best een helm op. Een vikinghelm. Of twee.

Daarna ging ons gezelschap de nacht in en die nacht is daar nu nog altijd niet goed van. Fuck yeah!

Pasta don't mean a thing

Sommige mensen zijn okee. Sommigen vallen echt wel mee. Bart, Dirk, Bruno en Kris bijvoorbeeld, die samen met de bekende antisemiet Stijn Meuris in het veelbelovende popgroepje Monza spelen. Dat bandje stond vrijdag in het Poorthuis in Peer. Ik dus daarheen met mijn jarige broertje. Hij is al tweeëntwintig, oh my and boo hoo!

Inhoudelijk was dit dezelfde show als in de AB, dat kan u alhier nalezen. Al was er deze keer als extra bis wel een reprise van Wie Danst Er Nog. Ook al hebben ze Tanken In Luxemburg weer niet gespeeld, het was een heerlijk optreden. Een band die ervoor ging en meer gevaar uitstraalde dan de kernwapens die roesten in Kleine-Brogel. Over Stijn kan ik kort zijn: iemand die zoveel moeite doet, bedoelt dat vast en zeker goed.

Een grapje dat ik niet smooth genoeg naar mijn goesting in de tekst kon verwerken, krijgt u er zo bij: Stijn "een groot pak met stoofvlees, een cervela spécial en een bicky kaas" Meuris. Whatever.

Sjalom, motherfuckers!

Een enkeltje treblinka

Als kind was ik een enfant terrible. Sindsdien is dat veel gebeterd. Tegenwoordig ben ik zelfs voor de maatschappij. Reden genoeg om dinsdagmiddag met meneer Yezerskiy af te zakken naar het Depot. Aldaar speelde Limburgs hoop in kwade dagen the Galacticos muziek voor het goede doel.

Welk goed doel? Welzijnszorg! Welke muziek? Humble Crumble! Wablief? Dat zit zo: tussen negen uur 's morgens en negen uur 's avonds speelden de heren het nummer in kwestie, hun eerste single bovendien, non-stop live.

Toen meneer Yezerskiy en ik binnenwandelden zaten de heren volop in het zesde uur van hun missie. 't Viel er fysiek aan te merken. Tussen de noten door werden broodjes gekauwd en Red Bulls verzwolgen. Er werd een stoel doorgegeven waar iedereen om de beurt op mocht gaan zitten. De drummers halve hand was ingetaped. 't Viel er ook muzikaal aan te merken. The Galacticos rockten, prutsten, prulden, jamden en experimenteerden dat het geen naam had. Allemaal om het voor hen zelf ook wat interessant te houden, neem ik aan.

Humble Crumble mocht er best zijn. Catchier dan het koningshuis, vrolijker dan de vallende ziekte. Toch zou ik er geen twaalf uur straight naar willen luisteren. Laat staan het twaalf uur straight spelen. Kortom: een dikke gefeliciflapstaart voor de heren.

Heeft het goede doel baat gehad van uw bezoek, meneer Simonis? Zeker wel! Ik heb meneer Yezerskiy en mezelf op een koffie getrakteerd en achteraf bij wijze van aalmoes een handvol kleingeld in de daarvoor bestemde kartonnen doos gedeponeerd. Ik ben immers voor de maatschappij.

Narratieve porno

Onze lieve Heer weet dat ik een hart heb voor hiphop. Big Nasty J. weet hetzelfde. Nu weet u het ook. Zo kan ik het nooit geheim houden. Ik voelde mij pertang goed in de hiphopkast bij R. Kelly.
Ik nuanceer natuurlijk dat er veel slechte hiphop gemaakt wordt. (Xzibit A.) Misschien daarom dat ik het nogal heb op hiphop met enige satirisch gehalte. (Xzibit B.) (Xzibit C. Plus delen twee en drie daarvan en een appendix.)
Ook Puppetmastaz kan ik best wel pruimen. Teveel inleiding is nooit goed: dat gezelschap stond maandag in de Botanique. Voor de leken: Puppetmastaz is de perfecte kruising tussen hiphop en poppenkast. Deze Duitse heren doen het uiterst gründlich en Engelstalig maar dus vanachter een doek.
Kortweg: heerlijke beatjes en een stevig feestje maar van de teksten viel natuurlijk geen reet te verstaan. Uiteindelijk was het beste stuk nog toen de poppenspelers heft en mic in handen namen en ons voor het doek en in vermomming kwamen entertainen.
Conclusie: goed optreden en goede gimmick. Verdere probleemstelling: hoeveel hiervan was live? Verder onderzoek zal het uitwijzen. Of niet.
Jon Lajoie voor president!

Het ira zit in de kroeg

Ik heb de toekomst van de rock & roll gezien en die heet Parts & Labor. Op een avond dat ik me jong wilde voelen, gaf dit kwartet mij het gevoel dat ik voor de allereerste keer naar muziek luisterde.

't Was in de Rotonde van de Botanique. 't Was afgelopen zondag. 't Was gewaardeerd popkenner Klaasman R. die aan mijn zijde stond.

De term artrock mag nog eens van zolder. Met alle farty connotaties van het woord "art". Maar met alle fysieke wildheid van het woord "rock". Slaan en zalven, geselen en zegenen, nemen en krijgen.

Parts & Labor: aards & hemels. Een hevige brok energie gehuld in een dwangbuis van feedback en elektronische manipulaties.

De bassist was een hyperactieve spast met een baard waar menig oudtestamentische profeet jaloers op zou zijn. De drummer was een nerd die op een minimaal drumstel razend strak en oerend hard de maat dicteerde.

De gitaar werd bemand - nu ja bevrouwd - door een ijzige, intellectuele, stoïcijnse rawk chick, die mij gerust ten huwelijk mag vragen. Een headbanger ontfermde zich over zang en elektronica.

Elk nummer begon basic maar manipuleerde en mutuleerde zichzelf tot een vernietigende wervelwindhoos. Zonder dat deze jams eindeloos aansleepten.

Er was nauwelijks dertig man in de Rotonde en u weet: hoe minder volk, hoe legendarischer. Zo moet het geweest zijn om pakweg Sonic Youth in twee- of drieëntachtig te zien.

Parts & Labor: aards & hemels! Geef ze een kans voor ze dom gaan doen. En doet ze den goeiendaag van mich.

Het jaar van de gitaar

Is er leven op Pluto? Kun je dansen op de maan? What about Wallonië? Wordt er daar wel eens gerockt? De AB dacht van wel en programmeerde vrijdag een avondje Waalse rock en/of roll. Wij dus daarheen als een ramptoerist met hoge verwachtingen. De grote hal had alvast een nieuw laagje verf gekregen sinds ons laatste bezoek. Leve de vooruitgang. Dankzij I Remember You van de gebroeders Ramone voelden we ons meteen thuis.

Elvis Black Stars. Een groepsnaam met Elvis erin kan niet slecht zijn. De drie heren maakten het waar met een geweldige sloot sexy lawaai. Drums die harder donderden dan Thors hamer. Urgent baswerk dat de apocalyps leek aan te kondigen. De echte dan, niet dat fake 2012-gedoe. Gitaarrifs scherper dan de angel van een versgeslepen wesp. Meer gitaarfuzz dan een luidruchtige brombeerfrigo uit de Koude Oorlog.

Of de Elvis Black Stars ook liedjes bij hadden viel niet uit te maken. Voor het halve uur dat hun optreden duurde, maakte dat niet uit. De AB bleef voorlopig nog halfleeg: so fucking what? Elvis Black Stars: de mooie meisjes zijn al fan, de dikke meisjes zijn al fan. Nu u nog.

Music Is Not Fun. Geen Walen maar echte Fransozen. Veel verschil zal het niet gemaakt hebben. Slechtst gekozen groepsnaam ooit. Fun straalde het viertal meer dan genoeg uit. Van enige diepgang ontbrak elk spoor. De heren britpopten beschaafder dan Pete Doherty, Noel Gallagher, Ian Dury en John Lennon op theevisite bij Margaret Thatcher.

De bassist was veel te androgyn voor zijn eigen goed. De drummer was een dork met een snor en een bril maar hij mocht toch een liedje zingen. Music Is Not Fun: schattig, onschuldig, onschadelijl en weinig memorabel. My Shoes was pertang wel een leuk liedje.

The Von Durden Party Project. Zag er veelbelovend uit! Gitarist 1 speelde op een Flying-V die fascisten vermoordt. Gitarist 2 leek op King Buzzo. De Vegas-aankleding inclusief rode loper was wel meteen verdacht. Het begon goed met een portie energieke rock & roll. In Wallonië zijn ze er kennelijk wild van.

Maar de pretty boy-frontman bleek meteen te licht te wegen. Hij was wel een meisjesmenner pur sang. Dankzij het milde pitje hebben wij op semi-legale wijze menige barely illegal chick kunnen betasten. Verdachter was dat er veel ouders met kroost waren. Nooit een goed teken.

Muzikaal denkt u best aan een Waalse tegenhanger van the Eagles Of Death Metal. Of aan Les Truttes met eigen materiaal. Zodra de synthesizer zich begon begon te moeien liep het mis. Al gebeurde dat gelukkig niet te vaak. De banale teksten over "beauty", "girl" en "danger" leken bijna satirisch maar waren het niet.

Kortom: wij waren niet content. Wij stonden zelfs op het punt weg te gaan toen drie sexy danseressen in naughty schoolgirl-look hun opwachting maakten. Zo kunnen wij het ook!

The Von Durden Party Project: te veilig. Alle fun van goede rock & roll gecombineerd met niets van het gevaar ervan. Geen katharsis, geen emoties, geen ballen. Deze jongens spelen rock & roll zoals anderen cowboy en indiaantje. Hoogstwaarschijnlijk zullen ze op een toekomstige Pukkelpop de pannen van het dak faken. Zeg niet dat u niet gewaarschuwd was.

Wallonië: tot nader order nog steeds een vieze coté.

Do you think geert simonis would piss on you if you were on fire?

Het beloofde verslagje van het dagje Den Bosch in naam van de poëzie is uiteindelijk in de Pravda terecht gekomen. Allen daarheen!

Donderdag ben ik met de Professor en Big Nasty J. naar het Depot getrokken voor een avondje Giant Sand. Quite een incestueus avondje om precies te zijn. U weet misschien dat frontman Howe Gelb een legendarisch moeilijk karakter heeft en daarom vaker van begeleiders wisselt dan ik van koffiemok. Zijn huidige begeleiders zijn een stel Denen, een mens kan nu eenmaal niet elke dag cartoons van de profeet tekenen.

Die Denen mochten ons als eerste verwarmen. De naam van de heren Denen is mij ontsnapt. Waarvoor mijn verontschuldigingen. Ze speelden rootsrock met iets te weinig tempo. Goede gitarist maar de bassist droeg spuuglelijke sportschoenen. Denk gerust aan Neil Young & Crazy Horse op een goede dag. Probleem is natuurijk dat de mannen van the Horse op hun best spelen als ze een slechte dag hebben.

Vervolgens was er Lonna Kelley, een zwangeres die backing vocals doet bij Giant Sand en in één nummer van het eerste voorprogramma. Zij werd gewoon begeleid door diezelfde Denen. Wat er te horen viel? Een combinatie van alle slechte eigenschappen van alle vrouwen met een gitaar. Het is iemand als Lonna die het genre een slechte naam bezorgt. Alle zanglijnen van de juffrouw leken op elkaar. Daardoor leken ook alle nummers op elkaar. De gebroeders Ramone zijn de enigen van wie ik zoiets verdraag.

Giant Sand zelf dreef op een charmante slordigheid. Meneer Gelb en co begonnen met enkele gloednieuwe nummers. Zo gloednieuw dat ze nog niet af waren, her en der instortten en elders op wankele krukken de nacht tegemoet hobbelden. Een paar keer was dat leuk maar het trucje werd te vaak herhaald.

Na een akoestisch eerste deel nam Howe plaats achter een uiterst schattig pianootje. Het volgende dikke kwartier werd lichtjes jazzy gejamd. Daarna mocht de elektrische gitaar eindelijk wat prominenter voortjakkeren. Dat Howe zich daarbij verloor in zijn effectpedalen neem ik er graag bij.

Meer dan genoeg uitstekend materiaal om me in een woestenij te wanen. Like in that movie, you know the one where Martin Sheen waves his arm to the girl on the street. Al bij al was het optreden wisselvallig maar dus zonder dat het mij stoorde.

Uiteindelijk kan ik mij tweeënveertig minder amusante dingen bedenken om een dode donderdagavond in te vullen. Bovendien is Howe Gelb gezegend met een onvatbare en onmeetbare coolheid. Het soort charisma dat je enkel kan bereiken door een half leven te bakken in de hitte van een woestijn.

Global warming, ik wacht op je in Limburg.

De gelegenheidsdichter geert simonis en zijn publiek

't Is ondertussen vijf maanden geleden: is er nood aan enige updates van het literaire front?

We beginnen bij het Nijmeegse literaire tijdschrift Op Ruwe Planken dat een plagiaatwedstrijd had uitgeschreven. Bedoeling was een verhaal te schrijven dat volledig uit samples bestond. Aldus componeerde ik Verdwaald in de supermarkt, naar the Clash. Ik heb er niets mee gewonnen maar ik was er zelf redelijk content van dus kan u het alhier nalezen.

Volgens het Nationaal Instituut voor Statistiek zitten er zevenenzestig samples in, te beginnen bij the Clash zelf en te eindigen bij The Final Countdown van Europe. Wie ze allemaal identificeert, krijgt een bak Duvel van mij. GW over Verdwaald in de supermarkt: "Prachtig, echt. Beste dat ik ooit van je gelezen heb. Waw. All hail." Ik spreek hem niet tegen.

Vervolgens heb ik traditiegetrouw iets waargemaakt in de Soetendaellewedstrijd. Moeilijker wordt het er niet op maar het blijft wel leuk. Al ben ik om praktische redenen niet op de prijsuitrijking geraakt. Volgende twee gedichten vindt u terug in de bundel Ze ging liggen slapen in mijn huid.

Minder literair maar toch leuk is mijn streven om rector te worden van de Katholieke Universiteit Leuven. U weet misschien al van het kwartiertje roem dat mij dat heeft opgeleverd. U checkt het elders maar uit.

Next: paar gedichten gepubliceerd in Kraai: het blind sektarisme van de vijanden van geert s. simonis en de satanische inventaris. De Contrabas sprak er zijn waardering over uit. Ik snap wel niet waarom ze mij "unionistisch" noemen. Ik snap ook niet waarom ze "unionistisch" met hoofdletter schrijven. Er is zoveel dat ik niet begrijp.

Zaterdag naar Den Bosch slash 's-Hertogenbosch gereisd voor de finale van het Brabantgedicht. Aankondiging hier alsook een kleine gedicht van mijn hand ter ere van de Gedichtendag: hot dog disco party. Waarvoor dank, Yezerskiy. Die finale was een aangenaam dagje citytrippen. Waarschijnlijk tik ik binnen een paar dagen een uitgebreid verslagje uit. Ik kan nu al verklappen dat juffrouw Vanluchene de overwinning voor mijn neus heeft weggekaapt.

Pax ex!

Geert simonis wenst iedereen een gelukkig verloren lief

Paar filmpjes gezien afgelopen januari:

• In Our Hospitality (1923) van Buster Keaton
• Sherlock, Jr. (1924) van Buster Keaton
• The Big Lebowski (1998) van Joel Coen
• Batman Begins (2005) van Christopher Nolan
• Control (2007) van Anton Corbijn
• La Zona (2007) van Rodrigo Plá
• Thirty Two Short Films About Glenn Gould (1993) van François Girard
• The Devil And Daniel Johnston (2006) van Jeff Feuerzeig
• Encounters At The End Of The World (2007) van Werner Herzog
• The Life Aquatic With Steve Zissou (2004) van Wes Anderson
• Frost/Nixon (2008) van Ron Howard (Even Richard Nixon has got soul!)
• Tirez Sur Le Pianiste (1960) van François Truffaut
• (N)iemand (2008) van Patrice Toye

Qua boekjes lezen ben ik afgelopen maand nergens geraakt. Waarvoor mijn verontschuldigingen.

Ik draag de vernieuwing een warm hart toe. Daarom zal ik geïnspireerd door het goede voorbeeld van Sander Yezerskiy aan het einde van de maand mijn bijdrages aan Het Laatste Uur kort bespreken. Omdat alle begin moeilijk is, moet ik er vandaag december ook even doorjagen.

14) Ik was veertien: Patti Smith - My Generation. Oorspronkelijk de flipside van single Gloria. Jaren later bonustrack op mijn daddy's exemplaar van Horses. Ik heb het al vaak gezegd en ik zal het blijven zeggen: Patti is de enige vrouw ter wereld die sexy is met een snor. (Klik!)

16) Kou: Tom Barman - River. Uitgeklede versie van een anti-kerstliedje van Joni Mitchell. Die Tom Barman heeft toch wel talent. Zeg dat ik het u gezegd heb. Dat ik het u gezegd heb.

17) Nieuw: Kid Rock - All Summer Long. Een recyclagelied. Nieuwe wijn geschonken uit oude zakken. Het ultieme bewijs dat goede popmuziek geen fuck te maken heeft met nuancering of originaliteit. (Klik!)

18) Auto's: Ramones - Go Lil' Camaro Go. "Girls cars sun fun", the Beach Boys zouden het niet mooier kunnen zeggen. Ze zouden het wel in betere harmoniën kunnen doen. (Klik!)

19) Nacht: The Mar-Keys - Last Night. Because it's funky! (Klik!)

Bye bye, 'till the next time.