zondag 29 maart 2009

Pimp up the melody

Voor de verandering schrijf je weer een blogpost in de tweede persoon enkelvoud. Uiteindelijk moet het voor jezelf interessant blijven. Je rent te vaak mee in de draaimolen van clichématige concertbesprekingen. Altijd diezelfde citaten, grapjes, metaforen, namedorps, vergelijkingen, willekeurigheden.
Word je nooit moe van jezelf? Word je jezelf nooit moe? Ga je daarom naar die optredens? Om aan jezelf te ontsnappen? Ben je daarom vrijdag naar Earth en Ignatz te Stuk geweest? Maakte je daarom die aantekeningen in je notaboekje, één van de velen die je geript hebt op Molenhizzle? Waarom blijf je die rippen? Je hebt er meer dan je ooit opkrijgt.
Waarom noteerde je over Ignatz: "Een man, een gitaar, een berg effecten, blues voor het jaar 2920, Seasick Steve op slechte crack, een ruimtewandeling op de grens tussen lied en lawaai, heel gevaarlijk nordic walking, stoflong?"
Waarom schreef je over Earth: "Dreunde en vibreerde meer dan een moddervette rasta op een trilplaat in een aardverschuiving, daarnaast ook hele mooie en verrassend melodieuze muziek, de verschillende instrumenten omhelsden elkaar voorzichtig, lethargischer dan een slaapwandelaar met de handrem op, verrassend zacht ook: geen oordoppen, weer een fout denkbeeld ontmanteld, benieuwd wat Sunn O))) daarover te zeggen zal hebben?"
Waarom antwoord je niet? Wat heb je te verbergen? Wie ben je eigenlijk? Wat doe je hier? Wie stelt er hier de vragen? Wat heb je te verliezen?

Labels: ,

zaterdag 28 maart 2009

Who doesn't love japan?

Donderdagavond zeven uur. Je wacht op Die Lore aan het beeld van Justius Lipsius. Je schuilt onder een winkelluifel. De motregen wordt langzaam hardnekkiger. Er komt kabaal van het station en het wordt luider. Het blijkt een troep leden van de Parti Socialiste de Lutte te zijn, vers van de trein. In kreupel Nederlands scanderen ze dingen als “geen fascisten in onze stad!” Als ze je passeren schreeuwt één van hen het naar je via de megafoon. Alsof je moeite had hem te verstaan. “Geen fascisten in onze stad!” Bedenking één: Leuven is een dorp. Bedenking twee: hun stad? Hebben ze de Walen niet buiten gesmeten in de jaren zestig?
Leuven was donderdag in de ban van een dynamiek van betoging en tegenbetoging. Je betoogde niet mee. Niet met rechts, niet met links, niet met de flikken. Drie jaar eerder betoogde je wel mee. Met links. Niet op de eerste rij natuurlijk. Zo’n dingen zijn voor uitslovers en mokkels waar Yezerskiy een oogje op heeft. Je herinnert je Vive Ma Liberté en Rockin’ In The Free World. Je herinnert je de bescheiden voorraad drank die gewaardeerd popkenner Klaasman R. meedroeg in zijn rugzak. Je herinnert je dat je de betoging vroegtijdig hebt verlaten om iets te gaan drinken in In Den Ouwen Tijd tegenover het station. Die avond heb je de wereld veranderderd noch verbeterd.
Drie jaar geleden heb je mee betoogd. Donderdag heb je niet mee betoogd. Je bent dan toch ergens veranderd. Je wordt er uiteindelijk ook niet jonger op. Petit begint te kalen en Yezerskiy krijgt scherpe inhammen. Zelf houd je het voorlopig bij een occasioneel grijs haar. Ergens ben je wel jaloers op het serieux waarmee zo’n mensen betogen. Ergens anders vind je het toch maar belachelijk. Maar dat zeg je natuurlijk niet hardop tegen zo’n NSV’er. Hij moest je maar eens in elkaar meppen. Dat zeg je ook niet hardop tegen zo’n linkse rat. Hij moest maar eens een doodvervelende discussie van een uur of drie beginnen. Dat zeg je zeker niet hardop tegen zo’n flik. Flikken hebben matrakken. Alle flikken zijn klootzakken. Allemaal!
Donderdagavond kwart na zeven. Je wilt pizza gaan eten met Die Lore maar je favoriete pizzatent doet die avond enkel afhaal. De uitbater is bang dat zijn zaak vol dronken flikken komt te zitten. Een grote omweg courtesy of twee stoere wegversperringen van de flikken later zit je alsnog in een pizzatent en het smaakt. Daarna gaan jullie naar het Depot voor een kleine muzikale manifestatie. De tijd leert of het tij keert maar de liefde voor muziek blijft je drijfveer.
Met Die Lore kijk je naar the Experimental Tropic Blues Band. De rechterdude speelt gitaar en bas en heeft een hele goede stem. De linkerdude speelt gitaar en mondharmonica en heeft een hele goede podiumact. De middendude speelt gewoon drums alsof zijn leven ervan af hangt. De drie heren zien er stijlvol uit, dat zouden meer groepjes moeten doen. The Experimental Tropic Blues Band brengt een aardige pot trashboogie voor een gênant leeg Depot. R.E.S.P.E.C.T.
Met Die Lore kijk je naar Hulkk. Een stonergroepje ofzo dat Hulk heette tot Hollywood daar moeilijk over deed. Een stonergroepje ofzo dat daarna Les Anges heette maar nu dus Hulkk. Het is indrukwekkend maar iets te lang. Desalniettemin vind je dit het beste van de hele avond. Riffs met weerhaken. Loodzwaar baswerk met meer dreiging dan de Luftwaffe boven Londen. Plus dan nog een baardaapdrummer die alles samenhoudt alsof er geld mee te verdienen valt. Veel geld. Hopen geld.
Met Die Lore kijk je naar Bob Log III, de hoofdact van de avond. Een vreemde dude met een helm en een gouden balletkostuum. Hij doet absurde blues, je denkt aan Seasick Steve met een delirium tremens. Het is goed en leuk en wild enzo maar na een half uur blijft enkel de gimmick overeind. Vijf minuten later gaat die gimmick ook al vervelen. Je moet wel nog grijnzen als Bob Log III whole lotta blondine laat balanceren op zijn rechterknie.
Vrijdagmorgen kwart na middernacht. Je neemt afscheid van Die Lore omdat ze een werkend mens is. Je gaat schaken met de levende legende Big Nasty J. en tot ieders verbazing win je. Nu ja, als duidelijk is dat je gaat winnen, geeft de levende legende Big Nasty J. zich over. Daarna volgt een gesprek over het feminisme, Kant en de situatie op de Gazastrook. Daarna volgt een gesprek over voetbal, andersglobalisme en varkens. Daarna volgt een dutje.
Vrijdagmiddag kwart na twee. Je draagt karton van de Albatros naar een universiteitsgebouw aan Alma Twee. In dat gebouw wonen de sans-papiers waar je zoveel over hebt gehoord. Neen, in dat gebouw verblijven de sans-papiers waar je zoveel over hebt gehoord. Die sans-papiers blijken ook maar mensen te zijn. Mensen die blij zijn met een lading karton, dat dan weer wel.
Je krijgt van Anneke een ijsje om karton te dragen naar de sans-papiers. Een ijsje met één bol. De tweede bol pas je zelf bij. Banaan en meloen op een hoorntje. Jammie. Je hebt niet betoogd maar je bent toch voor de maatschappij. Je bent een goed mens. Laat daar geen druppel twijfel over bestaan.

Labels: , , , ,

zaterdag 21 maart 2009

Als het aan mij lag zou ik vandaag nog trouwen & zwanger worden

Overpelt Rock City: I used to be disgusted but now I try to be amused. Waarom geen concertjes opleuken met standup comedians? Zoiets moet tante directrice van Palethe gedacht hebben toen ze Rockomedy uit haar tover kokerde. Gisterdag was uw Geert Simonis uiteraard van de partij. Hij werd vergezeld door de bekende Noord-Limburgse pragmaticus annex broerlief Arne Arne.
De comedians mochten openen. Doorgaans huiver ik bij het idee alleen al. Was dat gisterdag ook zo? Lees snel verder!
Roel Steeno. Hij was weinig origineel maar hij was zeker niet slecht. Hij had weinig rode draad maar hij was zeker niet slecht. Had hij het bij de helft van zijn half uur gehouden, het was beter geweest.
Joost Van Hyfte. Hij zocht zijn heil in absurdisme en overdrijvingen. Klinkt op mijn lijf geschreven. Toch was hij in de eerste helft niet grappig. Ook niet om de verkeerde redenen. Daar kwam op de duur verbetering in. Geraakte Joost op dreef? Geraakte Geert op dreef? Wie zal het zeggen?
Ik moet toegeven dat zijn restaurantverhalen enorm herkenbaar waren. Ik ben immers een ober in het diepst van mijn gedachten. Dat Joost zich bediende van traditionele stoplappen als "what the fuck?" vergeef ik hem maar niet met plezier.
De muzikanten mochten afsluiten. Ik huiver zelden bij zo'n idee. Was dat gisterdag ook zo? Lees snel verder!
The Arquettes. Goede rock op het scherpst van de snede tussen poppy en noisy. De bassiste stond erbij voor spek en bonen. Niet omdat ze een vrouw was maar omdat haar baslijnen belachelijk simpel waren. Dat merkte zelfs ik.
De keyboards onderdrukten de gitaar enigzins. Bovendien had de keyboardkerel een betere stem dan de gitaardude. Wie zou de broek dragen in the Arquettes? De drums werden bemand door een soort blonde GW. GW, lieverd, heb je je haar geverfd?
The Galacticos. De trots van Limburg! Uit Hasselt, uit de grote stad! Speelden deze keer meer dan één liedje en maar goed ook. "I saw rock & roll's future and its name is Bruce Springsteen" is een bekende uitspraak van Jon Landau over de dan nog jonge Boss. Ik heb die uitspraak geript, geciteerd, geparafraseerd en gewatalniet op momenten dat ik niet goed wist wat te schrijven. Ik dat gedaan over the Shovels, Vibe*Rock, Kate Nash en Parts & Labor.
Ik zou het nu ook kunnen doen over the Galacticos maar ik zou het wel menen. Potjandorie, wat houd ik van dit groepje. Hun EP Phone Home heeft een week lang op repeat gestaan op het Hoofdkwartier. Sindsdien heeft broerlief hem opgeëist voor in de wagen. Van the Galacticos wordt zelfs een azijnpisser zo vrolijk, zo vrolijk, zo vrolijk.
Potjandorie, wat was dit een lekker optreden. Een snedige portie perfecte popsongs met heerlijke non sequitur-teksten. Verblindend heldere flitsen van energie, soms eenvormig en simplistisch maar dan wel op de manier van the Ramones. Lekker noisy gepulk in diverse intro's en outro's. Heerlijk Ghostbusters-intermezzo in een mij nog onbekend nummer. Perfect einde met Humble Crumble en Xerox Generation.
Potjandorie, wat houd ik van the Galacticos.
Tante directrice, meer van dat!

Labels: , , ,

vrijdag 20 maart 2009

Zelfs al was ik geen vrouwtje

In onze reeks Optredens Waarnaar We Al Lang Uitkeken: the Sedan Vault gisterdag te Stuk. De vier heren zetten een puike show neer die af en toe rammelde van de incoherentie maar al bij al toch overtuigde.
Spijtig genoeg voor hen overtuigde voorprogramma Madensuyu net dat tikje meer. Dit duo zenneuroten trachtte met hun instrumenten de wereld te begrijpen maar slaagde daar niet in. Als Tibetaanse monniken metal zouden spelen, zou het zo klinken.
Dit was een nest ratelslangen, een etterende druiper, het muzikale equivalent van twintig jaar dwangarbeid. Eigenlijk schieten al mijn metaforen tekort. Madensuyu liet mijn milt ontploffen. Maar ondertussen gaat het al wat beter met me.

Labels: ,

donderdag 19 maart 2009

Het meisje met het decolleté is lid van mijn facebookgroep

You're burning the street. You're burning your houses. Leuven is burning. With anxiety! Gisterdag bijvoorbeeld kreeg uw eigenste Geert Simonis tot twee maal toe een royale portie gratis namiddagentertainment.
Het begon onschuldig op de Grote Markt alwaar de nieuwste sensatie in hitland, Starsailor een gratis concert gaf. Nu ja, Starsailor, het was frontman James Walsh en drummer Ben Byrne op - hoe heet het weer? - tamboerijn.
Vijf nummers lang besefte ik intens waarom ik geen CD bezit van Starsailor. Al geef ik toe dat het in de tijd onmogelijk was om die Tin White Duke-remix van Four To The Floor te negeren. Bovendien is Alcoholic dankzij regels als "Don't you know you've got your daddy's eyes / and your daddy was an alcoholic" grote poëzie.
Vijf nummers lang was het uiterst gezellig maar het zegt misschien genoeg dat Ring Of Fire het hoogtepuntje was. Laat ons trouwens voor eens en voor altijd afspreken dat dat een nummer door Johnny Cash is, niet van Johnny Cash. Het is geschreven door June Carter en Merle Kilgore. Het is bovendien het eerst opgenomen door Anita Carter, zus van.
Nauwelijks had Geert Simonis de Oude Markt verlaten of hij kruiste een manifestatie van een bende linkse rakkers. Die waren uitgerukt om vijfduizend petities (sic) te overhandigen aan de homo's van Loko. Dat deden ze met veel bravoure en op een carnavalachtige manier.
Zelden zo gegierd met ons onderwijslandschap. Het leukste was nog wel toen een hippie It Ain't Me, Babe inzette. Ja, we lachen wat af in ons brandende Leuven.

Labels: , ,

vrijdag 13 maart 2009

Donkerdag

Jawel, ook gisterdag is onze jonge held weer enorm cultureel verantwoord bezig geweest. Het begon rond een uur of zes in Leuvense Fnac of all places. Jantje De Campenaere alias Venus In Flames kwam in zijn uppie een kort akoestisch setje schnitzelen.
Laat ons stellen dat zijn nummers zonder groep nog eenvormiger ogen. Maar laat ons zeker ook stellen dat het voorbij was voor het kon gaan vervelen. Laat ons ten slotte niet vergeten dat Cynthia's Gone een goed lied is.
Het ging na een verkwikkend avondmaal gewoon verder in de Sojo in Kessel-Lo. Aldaar werd er ouderwets van punkmuziekskes gedaan. Zij het dan voor de verandering niet in een organisatie van Kickass Records. Onderweg van het avondmaal naar de Sojo ramde de stadsbeiaardier Vlaanderen Boven uit zijn klavier. Which was nice.
Billy Got Spanked opende. Om een of andere heel verwarrende reden zitten zij op het randje van een semi-absurde name change. Gisterdag was het nog gewoon Billy Got Spanked. Vanaf morgen ofzo is het Grey Like Masquerade. Whatever.
Wat ik hoorde, was een afwisselend hard en zacht potje punk. Dramatische zang werd afgewisseld met wat demonisch gebrom van de bassist. Het was best wel okee maar ik ken natuurlijk niets van muziek.
Billy The Kill volgde als een soort Spinal Tap van de punk. De gitarist droeg een bandana en speelde gitaar met zijn tanden. Tijdens een technische pannen wierp hij het publiek zonder enig probleem Still Got The Blues toe. Niemand weet waarom. Het nummer Disco Fever had dan ook nog eens een verschrikkelijke boenke boenke-intro.
Moest ik dit soort dingen doen op het examen, ik zou zo hard gebuisd zijn dat het niet meer grappig was. Billy The Kill: ze kwamen, ze zagen en ze sampelden Barack Obama. What the fuck? Zit er in Sint-Niklaas veel vergif in het grondwater?
Exit On The Left moest het meubilair dan maar redden en dat ging hen aardig af. Dat ging hen zelfs toppie top top af. Toen ik later die avond naar huis wandelde, werd ik voorbij gefietst door twee meisjes die The Promise zongen. Genoeg gezegd!
Homer tenslotte onthulde een karrevracht nieuwe nummers. Ze deden dat zo goed dat mijn metaforen tekort schieten. Toch een poging? Dit was de hamer van Thor die het Walhalla kort en klein sloeg in een bonafide burenruzie.
Toen wandelde ik dus naar huis en werd ik voorbijgefietst. Ik zocht troost in een kopje koffie en ging slapen. De nacht werd toch een beetje slapeloos maar dat had u misschien al in de mot.
Goedemorgen!

Labels: , ,

donderdag 12 maart 2009

Taboes blijven bestaan

Gisterdag heeft Geert Simonis weer aangenaam genoten van het rijkelijk gevulde bord dat het Leuvense culturele milieu hem te eten had gegeven.
Op de eerste plaats is hij kort gepasseerd op Unbreakable, een - jawel - breakdance-event in Het Depot. Zijn relaas daarover leest u volgende week in de Pravda.
Op de tweede plaats is hij met zijn geliefde Sander Yezerskiy te Stuk getrokken voor een solo-optreden van opper-Mens Frank Vander linden. Het was zeer aangenaam maar kleurde nergens buiten de verwachtingen. Franky Frank Frank beroerde zijn gitaar een keer of dertig en telkens kwam er een liedje uit.
Een enkele keer mocht ook een mondharmonica meedoen wat meteen voor het hoogtepunt van de avond zorgde. Franky Frank Frank als de jonge Bob Dylan: komt dat zien! Bovendien werd Geert Simonis deze maal nauwelijks geïrriteerd door de bindteksten van Kojak. Hij heeft zelfs een paar keer moeten lachen. Het is ooit anders geweest.
Geert Simonis werd wel geïrriteerd door het bebaarde heerschap dat naast hem zat en het nodig vond mee te zingen.
Op de derde plaats heeft Geert Simonis de receptie na de opening van het Interfacultair Theaterfestival gecrasht. Dat was zeer aangenaam en eindigde uiteindelijk in het holst van de nacht in een Fakbar.
Sommige dagen zijn goede dagen.

Labels: , ,

woensdag 11 maart 2009

Ik schaak graag met een filosoof die pannenkoeken bakt voor het weeshuis om de hoek

Gisterdag werd voor de zesentwintigste maal het Interfacultair Songfestival georganiseerd te Leuven. Razend benieuwd en nog wat lichthoofdig van het bloedgeven trokken wij naar Het Depot voor een avondje in de frontlinie van de rock & roll.
Sonorroes mocht in naam van Medica het ijs verpulveren. Zij deden dit met een portie softrock waar wij geen vijf frank voor zouden geven. De zanger was weinig toonvast maar de leadgitarist blonk uit in subtiliteit. Een technische panne halverwege haalde de schwung uit het optreden. Bij wijze van cover werd I’m Yours van Jason Mraz weinig origineel overgedaan. Menig meisje stond erbij en keek ernaar met een verliefde glimlach en een nat broekje.
Thick Fish vertegenwoordigde Babylon met vrolijke en levenslustige folkpop. Dat de frontman elk nummer van instrument wisselde (piano, sax, shakers) kwam de coherentie niet ten goede. Als cover bracht Thick Fish de standaard der standaarden: Summertime van George Gershwin. Dat hadden ze beter niet gedaan: Thick Fish kon dit legendarische nummer weinig eer aandoen. Het laatste nummer mocht er dan weer wel zijn maar daarin deed de gitarist te hard zijn best.
Royal Flush verdedigde de kleuren van LBK met een gloeiendhete portie funkrock alsof de Red Hot Chili Peppers anno Blood Sugar Sex Magik nooit verder waren geëvolueerd. Dat Royal Flush verkoos om van de heren Purple Stain uit Californication te coveren, kunnen we dan ook beschouwen als een historische fout. Verder werd er iets van the Eagles overgedaan. Normaliter haten wij the Eagles hartsgrondig maar voor één keer waren wij bereid dat door de vingers te zien. Royal Flush had namelijk als grote troef een adembenemend zangeresje die ook nog eens een aardig stukje kon zingen. Op ons huwelijksaanbod weigert ze voorlopig te antwoorden.
Apollonia diende zich aan met Ginger Sound. Ook hier was een ruime portie mooie meisjes aanwezig. Goede versie van I Want You Back Van KT Tunstall, verschrikkelijke versie van Everything’s Not Lost van Coldplay. Ginger Sound steunde bovendien op een heel vreemd samenraapsel van muzikanten. De drummer was een melkmuil, de bassist een oudere jongere, de gitarist gewoon totally weird op een psycho killer-achtige manier.
Next up: Versa, het huisorkest van Politika. Tevens het meest originele dat we de hele avond te zien kregen. Een forse lap postrock, venijniger dan een kubieke meter nucleair afval. De dreiging werd adequaat vertaald in de lichtshow. Met Versa was het hek van de dam. Sterker nog: er was zelfs geen dam meer. Er was een overstroming.
Number six: Bar Stool Clichés namens NFK. Dit zes- à zevental ging bijna kopje onder aan teveel instrumenten. Wij houden best van een streepje viool en mondharmonica maar teveel van het goede is nooit goed. Bar Stool Clichés deed iets heel goed met – horresco referens – Toxic van Britney Spears en ook hun laatste nummer mocht er zijn. Last but not least waren er bij wijze van eye candy twee prachtige exemplaren van de vrouwelijke sekse op zang. Wij overwegen serieus om volgend jaar filosofie te gaan studeren.
Als voorlaatste trad DEViNE Soundsystem aan voor Bios. Een bende linkse rukkers met strakke doch dansbare neanderthalerrock voorzien van occasionele elektronische accentjes. Cover Enola Gay van Orchestral Manouvres In The Dark paste totaal niet bij de rest. Wij waren wel fan van de heerlijk silly bindteksten.
Ten slotte kwam Low Profile ons in naam van de Pedagogische Kring geselen met stevig gitaarwerk. De originaliteit droop er niet vanaf maar de heren musiceerden met overtuiging. Een covertje kon er niet bij maar dat droeg enkel bij tot het mystieke aura dat Low Profile omringde.
Wij gunden onze oren even rust en onze reet een zeteltje terwijl de jury ging overleggen. De publieksprijs ging naar Sonorroes maar in een democratie is domheid nu eenmaal geen misdaad. De jury, bestaande uit leden van COEM, Red Zebra en Lenny & De Wespen, beloonde Low Profile met brons, DEViNE Soundsystem met zilver en Versa met goud.
Die overwinning was volledig terecht. Plaatsen twee en drie beschouwden wij als onterechte, brave en zelfs conservatie keuzes van de jury. Uiteraard weten wij het beter.
Afspraak volgend jaar? Dan zal vast wel iemand Free Bird coveren.

Labels: ,

zaterdag 7 maart 2009

Tienerabortuspunk

Gisterdag leken al mijn problemen nog ver weg. Nu maken ze zich op om te blijven. Ik geloof in gisterdag. Toen er een optredentje was. In Brussel, waar de koning woont. Olé, olé, het was feest in de stad.
The Hickey Underworld stelde zijn debuutplaat voor in een boordevolle club van de AB. Packt like sardines in a crushd tin box, quoi? Puik optreden van vier heren met het hart op de goede plaats en sympathie voor de duivel.
Toppie samenspel tussen de gitaristen, stoïcijnse bassist en u zou eigenlijk al mogen weten wat voor monster drummer Jimmy is. Er werd met bier gesmeten, er werd wild gedanst. Het was met andere woorden memorabel.
Ook memorabel, zij het om andere redenen, was voorprogramma Ponytail. Het was een noisy wespennest, een splinterbom, een groter gevaar dan om het even wat er gebeurt op de Gazastrook.
Geen bas, wel twee gitaristen die met meer effectpedalen dan de CVP en de CD&V samen de hemel bestormden. Strakke drums die in een fractie van een seconde oversprongen van ingehouden minimalisme naar uitbundige wreedheid. Een strak geheel met een buitenaardse dynamiek.
Dan was er nog het frontmokkel. Een kindvrouwtje op steroïden. Denk aan Björk die worstelt met een trol. Ze gilde, ze goochelde, ze jankte, ze bad. Op een gegeven moment jogde ze door het publiek. Niet veel later danste ze de hucklebuck of iets dat er op leek.
Ponytail was de geilste pot seks die ik in 2009 al heb mogen meemaken.
(Wie nog iets te lezen zoekt, verwijs ik met veel plezier door naar het immer hilarische blog van the Hickey Underworld.)

Labels: ,

donderdag 5 maart 2009

Stop children with cancer

Talking about music is like dancing about architecture. Laat ik het vandaag maar eens houden bij een poging te talken over dancing. Niet dat ik zelf heb gedanst, verre van. Wel kampeert het Move Me-dansfestival aan het Stuk. Gisterdag ben ik naar de voorstelling Within van de Oost-Europeaander Milan Tomasik gaan kijken.
First of all beschikte hij over een verbazingwekkend verregaande controle over zijn lichaam. Hij danste voor ons een manische robot on a road to nowhere, een langzame lichamelijke aftakeling, een afdaling in het vagevuur. En dat dan een half uur lang.
Laat het er ons op houden dat zijn dans beter was dan mijn metaforen. Meer heb ik daar eigenlijk niet over te zeggen.

Labels: ,

dinsdag 3 maart 2009

Houthakkers van onbestaande b-films

Politika is het nieuwe Historia. Om hen te vriend te houden - een mens weet nooit wanneer ze nog eens een jurylid nodig hebben - ben ik gisterdag afgezakt naar een activiteit van hen. Yezerskiy was er bij - hij heeft nog in Politika gezeten. Big Nasty J. was er bij - hij heeft menig dozijn Politikachicks aan zijn microfoon geregen.
Het betrof de voorstelling Koninklijk Improfonisch Protocol van The Royal Improphonic Orchestra & Theatre (RIOT) in - kijk eens aan lang geleden - het auditorium van 't Stuk. Mijn verwachtingen waren onbestaande maar ik heb er van genoten. Met sommige dingen heb ik genant hard moeten lachen.
Een ode aan Klara bijvoorbeeld, op de wijs van Caroline Says II van Lou Reed. Weltschmerz in de Aldi van Blankenberge bijvoorbeeld. Grapjes over koningin Fabiola en een songfestivallied over kebab bijvoorbeeld.
Ik had veel vooroordelen over improvisatietheater maar RIOT heeft mij getoond dat ik niet alles over hetzelfde scheermes mag kammen. Bovendien waren twee van de vier acteurs hele mooie meisjes.
Hulde!

Labels: , ,

zondag 1 maart 2009

Il y a un cleavage énorme entre le nord prospère et le sud appauvri

February made me shiver.
Paar filmpjes gekeken in februari, dat maandje van niks:
  • Les Vacances De Monsieur Hulot (1953) van Jacques Tati
  • Jesus Camp (2006) van Heidi Ewing & Rachel Grady
  • Le Premier Jour Du Reste De Ta Vie (2008) van Rémi Bezançon
Paar boekjes gelezen in februari, dat maandje van niks:
  • Het Boek Zonder Naam (2008) van Anoniem
  • Nirvana - The True Story (2006) van Everett True
Paar liedjes aangedragen voor Het Laatste Uur in februari, dat maandje van niks:
21) Jezus: Everlast - Black Jesus. Jezus was een andersgekleurde medemens heb ik geleerd uit Malcolm X van Spike Lee. Malcolm was en Spike is trouwens ook een andersgekleurde medemens. Het liedje gaat daar strikt genomen niet over. Er wordt wel leuk geknipoogd naar Surfin' Bird van the Trashmen. Het maakt veel goed maar niet alles. Ik heb Everlast nog ooit op Pukkelpop gezien maar dat is lang geleden.
22) Dans of ik schiet!: De Jeugd Van Tegenwoordig - Hollereer. Totale nonsens op een bedje van funky minimalisme. U bent normaal gezien al op de hoogte van mijn grote liefde voor De Jeugd. Als de messias nog komt, mag Willie Wartaal gerust mijn black Jesus zijn.
23) Ogen: The Streets - Dry Your Eyes. Omdat ik te laat aan Kijk Eens Diep In Mijn Ogen van Willy Sommers en Wendy Van Wanten heb gedacht. Omdat het hiphop is met een ongeziene emotionele kracht. Omdat het zo herkenbaar is. Omdat teven niets zijn dan hoeren en trucs.

Labels: , , ,