Islamieten blote tieten

Vorig semester heeft Yevgueni een optredentje geschnitzeld in de aula Pieter De Somer. Geertje Simonis en Sandertje Yezerskiy zijn daar toen niet binnengeraakt. Gisterdag heeft Yevgueni een optredentje geschnitzeld in het Depot. Geertje is er binnengeraakt. Wat Sandertje heeft gedaan en waarom, vraag ik mij ook af.

Ik had niet bijster veel verwachtingen van Yev To Da Gueni maar u kent me, ik ben breeddenkend en sta open voor alles behalve anal fisting. Aan een paar meisjes vroeg ik vraag wat er zo goed is aan Jef Geenie. Beide meisjes kwamen qua antwoord niet verder dan "de muziek en de teksten."

Desalniettemin vond ik het best okee om niet te zeggen redelijk goed. Nederlandstalig poprock met twee benen in de traditie maar toch met een eigen smoel. Goede teksten al was niet alles van even hoog niveau. Een leuk meisje fluisterde me om de twee liedjes toe dat het volgende liedje een "heel mooi liedje" was. Wie ben ik dan om tegen te spreken?

Laat bovendien de drummer retegoed geweest zijn en de leadgitarist ook. Voor de vocale ondersteuning was er in de bisronde de zus van frontman Klaas Delrue en daarvoor al twee deernes van Kamp Maria (en ook wel enigszins van Nele Van den Broeck en van the Go_Tell)

Ook het voorprogramma Marike Jager mocht er best zijn. Big Nasty J. vroeg zich gisterdag nog af wat er gebeurd is met het immer kritische Geertje Simonis van weleer. Hij renteniert waarschijnlijk op Ibiza, in Miami of in Bredene.

Marike daarentegen is hard aan het werk. Ze leek een beetje op die weggelopen blondine van K3. Ze speelde goede maar weinig originele slaapliedjes voor dagdromers op gitaar en piano. Die liedjes gingen over magnoliabomen en Tommeke Barman. Marike vertelde leuke verhaaltjes en was charmant zenuwachtig. Ze houdt van lasagne en broodjes met Américain préparé.

Ik denk dat ik wil trouwen met Marike. Of met een leuk meisje. Daar wil ik vanaf zijn. De avond is trouwens geëindigd in de Fakbar Letteren waar een Beatles versus Stones-avond werd gehouden. Is Geertje Simonis voor de Beatles of voor de Stones? Lees het binnenkort op Onderhond!

Hier piemel voor je mongool

Hoeren zijn van adel. Dat merk je aan de verfijnde manier waarop ze wuiven naar een kalkoen. Wat ik bedoel is dat ik gisteren het pad van gewaardeerd popkenner opgewaggeld ben. Op de een of andere manier ben ik te Stuk beland. Geert S. Simonis is een gewoontedier. Hij heeft veel te veel ogen gekregen.

Amenra mocht de boel openen bij wijze van revanche voor die keer dat ze hebben afgezegd omdat hun gitarist op mysterieuze wijze was verdwenen. Gestikt in andermans braaksel hoogstwaarschijnlijk. Dat gebeurt wel meer. It's just not really widely reported. Hoedanook: Amenra was verpletterend als altijd. Die jongens weten verrekkens goed hoe ze een geluidsmuur moeten metsen. De frontman is een flaggelant to say the least.

Het Japanezische Envy mocht de hoofdschotel afvogelen maar geraakte niet uit de schaduw van Amenra. Geen idee welk genre het precies was. Het was in ieder geval intense postapocalyptische something something met een heerlijke zacht-harddynamiek. En liedjes, echte liedjes al had ik iets postrockachtig verwacht. Die Japaneziërs toch!

Uitgepraat?

Slechte dichters werken vaak met enjambementen omdat dat gemakkelijk is

Dag vrienden van de poëzie,

We zijn ondertussen weer een paar maanden verder. Is er nood aan enige updates van het literaire front? Ik zit uiteindelijk niet voor de kat haar kut heelder dagen tijdelijk gelijk Achilles te schrijven van de fluwelen ochtend tot de koude, koude nacht.

We doen het chronologisch, aight?

Dat ik naar Den Bosch geweest ben, herinnert u zich misschien nog. Mijn verslag verscheen achteraf in de Veto, onze geliefde Leuvense Pravda. Klik hier. Ene Judith B. noemde het alvast "een ongelooflijk laf artikel", "walgelijk" en "ronduit walgelijk". Ze had gelijk.

Vijf maart draaide het Radio Scorpio-programma A Propos rond vriendschap. Ik heb drie gedichten rond dat thema geheel live on the air voorgelezen. Meer info en de gedichten vallen alhier te schnitzelen. Herbeluisteren gaat voor zover ik weet niet.

Sinds kort ben ik zowat de de facto hofdichter van datzelfde Veto also known as de Pravda. Nummer achttien van zestien maart.

Drie gedichten van mijn bescheiden hand zijn gepubliceerd op Villanella. Het betreft op beertjes kan je niet boos zijn, the plot to mongrelize twiggy pop en schmerzo. Lees ze!

Zoals enigszins breedsprakerig beloofd heb ik op drieëntwintig maart deelgenomen aan de Sprekende Ezels. Hoewel mijn act niet geheel op punt stond, ben ik niet afgegaan als een fiere gieter. De hele avond was best wel aangenaam met relatief weinig crappy stand-up comedy. Ik heb de mensen niet verveeld en een meisje boos gemaakt. Ik heb bovendien het podium mogen delen met de enige echte levende legende Gijs van Beauty & De Nerd.

Hofdichter van de Pravda bis. Nummer twintig van maandag dertig maart.

Geert leest voor bis: Leuven Dimt maar daar heb ik al over verteld. Andere recensie alhier.

Geert leest voor tris: mijn tripje naar Amsterdam maar daar heb ik al over verteld. Ik wil daar nog aan toe voegen dat mijn act na de Sprekende Ezels en Leuven Dimt bepaald op punt stond. Andermans reacties hier, hier en hier. Vooral die tweede heeft mijn ego gestreeld. Ik heb hem zelfs aan mijn moeder getoond. Zij struikelde voornamelijk over de woorden "schijteweinig" en "kutgedichten". Mijn moeder is een mafkegel. Maf.

Radio bis: ik heb het gedicht grave ricochet evidence voorgelezen op Radio 1. Toegegeven dat was in het kader van Het Laatste Uur. Et alors? Poëzie is poëzie en radio is radio. Herbeluisteren hier, podcasten gaat ook maar vraag me niet waar. Vraag Sander Yezerskiy maar waar, die weet dat.

Interwebtijdschrift Kraai was zo vriendelijk mijn gedichten the picture of jennifer grey en jazz intoxicates like whisky gisterdag online te smijten. Allen hierheen!

Hofdichter van de Pravda tris. Nummer tweeëntwintig van vandaag.

Zo, dat was het voorlopig. Tot over een paar maanden.

Forgive me, lord of chaos & sexy evil, for I have strayed from my path of doom

Als man van de wereld was ik afgelopen donderdag op bezoek in het rode Gent bij GW. U weet wel, de baas van de percussie, de paus van de rock & roll. Meer charisma dan de zeven dwergen. Meer cool dan de veertig rovers. Meer middagdutjes dan de negenennegentig teefjes.

Het beloofde voorwaar een feesjeuh te worden. We gingen immers richting Vooruit waar de balzaal het toneel was voor een nachtje Monsters Of Cockrockdisco. I'm all about the cock! Cock Rock Disco is voor alle onduidelijkheid een breakcore label.

Breackcore is voor alle onduidelijkheid wat er gebeurd als je vijf foute CD's van Q-Music, een Thunderdome of drie, As Heard On Radio Soulwax Pt. 2 en een pot mosterd in een blender kapt en een visueel gehandicapte Downsyndroompatiënt op "start" laat drukken. Het voordeel is dat je om het even welke dansmove kunt bovenhalen en altijd juist op een ritme zitten.

Droon. Een weirdo die een toetsenbord op een luchtgitaar had gemonteerd en daarmee lawaai maakte. Hij droeg het uniform van een deserteur van de Voenno-Vozdushnye Sily. Hij is de held die Take On Me eindelijk heroverd heeft op Janez Detd.

Nero’s Day At Disneyland. Geen samples hier enkel zelfgemaakt lawaai met behulp van twee keyboards en meer elektronica dan de Millenium Falcon. Het resultaat klonk als een opera over R2D2 die acid neemt in da club.

Duran Duran Duran. Beste! Groepsnaam! Ever! Ideale muziek om wodka Red Bull bij te drinken. Zoiets? Ik heb echt geen betere metafoor en mijn notaboekje zwijgt in alle talen behalve het West-Vlaams. Laat dat nu net een taal zijn waar ik de ballen van begrijp.

Otto Von Schirach. Nog zo'n held. Hij had zich voor de gelegenheid uitgedost als Rambo. Maar dan een Rambo die he-le-maal geflipt is in dat Vietnamees gevangenkamp. Een muzikale kortsluiting, een Auschwitz voor de oren, the sound to end all sounds.

DJ Donna Summer. Voorheen Donna Summer maar niet die Donna Summer. Also know as Jason Forrest. De koning van de avond, een onverlicht despoot, een wijze vrouw, een contradictio ex terminis. Weet ik veel.

Zoiets zouden we vaker moeten doen, GW. Maar ook niet te vaak. Ik kan me niet elke avond permiteren een bak bier te verliezen in een bezopen weddenschap over punkliedjes.

De vrijdag nadien dwaalde ik op de trein naar Leuven naast Groezrockkindjes met hippe piercings. Een blond meisje had honger maar ze lustte geen frangipannekes. Waarom, GW, is er toch zoveel leed op de wereld? Is er een leven na de dood? En kan je daar met de kaart betalen?

Plus my no-punch-line, no-happy-ending stories upset them

Woensdag met ons aller Aurelie het Depot bezocht om een probeeruit van ons aller Daan te schnitzelen. Soms is het leven simpel. Doe een stap achteruit en bekijk het grote plaatje.

Bridge Burner kwam iets te vroeg voor uw Geert. Victory was de juiste plaat op de juiste plaats op het juiste tijdstip voor uw Geert. Hij ziet zichzelf nog zo het silly titelsongdansje doen te Werchter en te Dilbeek. The Player was al een stap te ver voor uw Geert. Hij had hem wel bij wijze van verjaardagscadeau maar in die tijd heeft hij Daan nooit live gezien dus hij was niet mee. Tussendoor heeft uw Geert zich geamuseerd met Profools en Cinema. Over zijn liefde voor Dead Man Ray heeft uw Geert al geschreven, zij het niet erg uitgebreid.

En nu komt binnenkort Manhay, die Daan al kwam uittesten. Back to the roots en minder elektronisch werd er gefluisterd en dat klopt wel. Alle nummers passeerden de revue. Meer piano tegenover minder synths. Twee gitaristen - Steven Janssens is God - plus soms Daan zelf ergo three axe attack! Verrassend jazzy spel van Isolde Lasoen.

Sommige dingen klonken als een update van Kill Spector's wall of sound, andere als gladde doch goede jaren tachtig new wave. Een heerlijk nummer ging er vanuit dat the Beatles nooit echt hadden bestaan. Tel daar nog Daan's heerlijke non sequitur bindteksten bij en we weten dat het een mooi jaar wordt.

Omdat niemand de nieuwe nummers al gehoord had, waren het de oudjes die met de pluimen gingen lopen. Woods, Boots, classic Swedisch Designer Drugs maar bovenal Housewife waarvan ik was vergeten wat voor splinterbom het eigenlijk was.

Het was met andere woorden retegaaf!

In de kelder van een synagoge

Gelijk een moderne Kierkegaard vult Geertje Simonis langzaam de lacunes in zijn leven. Zo was hij nog nooit van zijn leven op het Dominofestival in de AB geweest. Daar brengt hij deze week verandering in. Met afgelopen maandag als hekkensluiter. Er was geen instrumentale muziek te bespeuren. Toch zijn woorden overbodig.

Woods brak het ijs met charmante popliedjes in gescheurde jasjes. Lo-fi met een vreemde hoge stem en een forse scheut noise op tijd en stond. Leuk!

Grampall Jookabox klonk even vreemd als de naam van het duo doet vermoeden. Een drummer en een trol met een oranje mutsje. Het mutsje speelde ook drums, wat bas, sampelde zichzelf en prulde wat met een discman. Pretentieloze feestmuziek voor op de begrafenis van Benedictus XVI met een hele hoge what the fuck-factor. Binnenkort te Stuk als voorprogramma van Vessels. Allen daarheen!

The Notwist tenslotte is een groepje dat ik vooral van faam ken. De druk om hen goed te vinden was groot. Maar toch niet groot genoeg. Paar dingen die mij heel erg aanspraken maar het geheel overtuigde mij niet. Mijn verontschuldigingen daarvoor.

Een aristocratische slet

Gelijk een moderne Kierkegaard vult Geertje Simonis langzaam de lacunes in zijn leven. Zo was hij nog nooit van zijn leven op het Dominofestival in de AB geweest. Daar brengt hij deze week verandering in. Op Pasen bijvoorbeeld. Het was niet al instrumentale muziek wat de klok sloeg. Woorden zijn desalniettemin overbodig.

Eerste groep Tiny Masters Of Today hebben mijn Nederlansche gezelschapsdame en ikzelf gemist. Sammy wist ons echter te zeggen dat het niet veel soeps was. Ik geloof Sammy.

Van het tweede groepeken Mi Ami hebben mijn Nederlandsche gezelschapsdame en ikzelf een klein stukje gemist. Maar de rest van het optreden sprak mij enorm aan. Beeld je een jam in van the Minutemen waarbij D. Boon dagdroomt dat hij Glen Branca is. Hierop wil ik wild dansen in de discotheek van de laatste kans op de eerste nucleaire winterdag in Limburg.

Next up: Handsome Furs uit Montreal! Een echtpaar dat trashgitaar en elektronica verbond tot een futuristische boogiewoogie voor in de tattooshop. Hij type ex-con, zij type platina Marina meets ballerina. Ze hadden eerder die dag hun auto opgeblazen en dat verbaasde eigenlijk niet. Denk aan the Kills op een rave, denk aan the Chemical Brothers die uitkateren met Jon Spencer. De eenvormigheid dreigde maar voor hij kon toeslaan was het allemaal voorbij, schatje blauw.

Nummer vier was Health. Geertje Simonis was heel benieuwd naar dit gezelschap uit de periferie van No Age. Hun self titled CD heeft al menig rondje mogen spinnen op het hoofdkwartier. Health stelde niet teleur. Algebra op zijn gevaarlijkst. Een muur van gitaren omgeven door een gracht van gitaarmanipulaties gebaseerd op een halsbrekende rollercoaster van ratelende hinkstapdrums. Zal ik hen vergelijken met Captain Beefheart die samen met the Jesus & Mary Chain een writer's block beleeft? Dan krijg ik vast wel scene points van Sander Yezerskiy. (Meer foto's: hier klikken.)

De hoofdlijner van de avond was Mono. Vier Jappen met lang waarvan één in een jurkje. Ik beweer niet dat ik van postrock ga houden maar dit stond mij zeer aan. Als ik ooit een tuintje heb dan speel ik dit optreden af in mijn hoofd terwijl ik onkruid pluk. Er was één met nummer piano en slide en dat vond ik heel mooi.

Ik pis een sloot koffie, ik schijt een sigaar

Doodmoe van al dat poëtisch geweld en lichtjes beneveld door een uitgekiende combi van rosé, Duvel, witte wijn, Hoegaarden en Stella diende ik mij zaterdag aan bij de poorten van de hel. Zei ik "de hel"? Ik bedoelde natuurlijk "het Depot"!

Ik ben een zieke vrouw, ik ben een kwaadaardige vrouw en zaterdag had ik mijn maandstonden in het Depot. Mijn date, Sander Yezerskiy wachtte mij op. Hij wilde niet naar binnen.

Hij had een rendez-vous met een Russische spionne. Ze kwam, zag en gaf hem top secret documenten. "Yeah, I got more records than the KGB" is een regel van M.I.A. die mij te binnen schiet terwijl ik dit uittik.

Voorprogramma Long Distance Calling was rauwe Duitse postrock die mij kon boeien ondanks de rotslechte groepsnaam. Betere climaxen dan Peter North. Geintje, niemand heeft betere climaxen dan Peter North. Of het zou Ron Jeremy moeten zijn. Of Lex Steele. Of Rocco Sigfredi.

Op automatische piloot zou ik er hier doodleuk een verwijzing naar de Wehrmacht, de Blitzkrieg of Operatie Barbarossa tegenaan smijten. Vandaag staat de knop echter op vooruitgang en vernieuwing. Dus neig ik eerder naar de Rote Armee Fraktion.

Ergo: Long Distance Calling: een molotovcocktail aangestoken met een goede sigaar door Andreas Baader. Of Ulrike Meinhof natuurlijk. Met die types weet je nooit. Deutschland über alles in der Welt!

Hoofdshow ...And You Will Know Us By The Trail of Dead vervolgens. Deze zes muzikale wildemannen konden de hoge verwachtingen niet waar maken. Op Pukkelpop 2002 overrompelden ze mij. Hier ging het nogal aan mij voorbij. Veel te lange nummers bijvoorbeeld. Dat zal wel dat proggedoe zijn waar de pers over loopt te mekkeren.

Los daarvan wel er voor een Stille Zaterdag wel lekker veel takkeherrie geproduceerd. De nummers met twee drummers hadden het meeste drive maar ze gingen nergens heen. Het zal wel aan mij - lichtjes vermoeid en lichtjes toasted - gelegen hebben.

Na de gewone set zijn we dan ook doorgegaan. Er werd mij achteraf verteld dat ik een geweldige bisronde had gemist. Ik heb er niet wakker van gelegen. Hoewel ik die nacht uitzonderlijk slecht heb geslapen.

Zet een voet op de dood en kijk zijn sporen in de ogen.

Blown a fish

Vrijdag tien april. Ik drink geen koffie, ik drink thee, mijn lief. Mijn toast moet maar aan één kant geroosterd zijn. Je hoort het in mijn accent als ik praat. Ik ben een Limburger in Amsterdam. Yup, voor de vierde keer op een jaar reis ik in the north country fair where the winds hit heavy on the borderline. Als ik maar geen globetrotter word, ze schoppen me misschien half dood.

Rond zes uur kuier ik Amsterdam Centraal uit. Ik dwaal door de wiet- en andere wijken om mensen te kijken. Ik herinner me wat Sanne zei over oppassen voor fietsers. Na een uur ben ik het beu en zoek boekhandel Perdu, het hoofdkwartier van de stichting Perdu waar ik een poëzievoordracht zal verzorgen in de reeks Vers Van Het Mes. Mijn afgeprint kaartje blijkt niet waterdicht. Mijn oriëntatievermogen blijkt niet waterdicht. Maak zelf een woordspeling met "perdu". Het begint te hagelen, ook al niet waterdicht. De hagel is Gods manier om mijn komst te begeleiden. Het is immers Goede Vrijdag. Jezus is gestorven voor iemands zonden maar niet die van mij.

Ik word ontvangen op Perdu als God in Frankrijk. Ik krijg een handdoek voor mijn natte hoofd, een kop koffie voor mijn bange hart en nummer drieëndertig van de lokale afhaalchinees voor de honger die nog komen moet. Die nummer drieëndertig is eend, ik ben een dierenvriend, ik sla geen dieren ik gesel ze. Ik word voorgesteld aan veel mensen wiens namen ik vergeet. Er worden foto's van mij gemaakt tot het tijd is voor poëzie.

Lieke Marsman opent de avond. Een mooi meisje met een legging en een jurkje dat opwaait als ze rond haar as draait. Ze leest gedichten voor over ziek zijn in Memphis, over enquêtes over mooie woorden en over klinken als een uil in Berlijn. Haar poëtica - we moeten allemaal onze poëtica uit de doeken doen - beklemtoont poëzie als reflectie van de terloopsheid van de dingen. In sommige elementen kan ik mijzelf wel vinden, andere elementen gaan aan mij voorbij.

Ik ben nummer twee. Ik lul mijn half uur vol met verrassend gemak. Er wordt gelachen, er wordt gehuild. Mijn poëtica lokt een kleine discussie uit. Ik amuseer me te pletter. De reacties achteraf zijn positief: "vermakelijk", "fantastisch", "uitstekend", "hartstikke goed" et j'en passe. Iemand noemt mijn gedichten "geen niemendalletjes", iemand anders vergelijkt me met David Bowie. Van nu af aan zal ik bekend staan als the Fat White Duke.

Next up: Mark van der Schaaf. Deze flarfdichter begint met zijn poëtica en dat is maar goed ook. Op voorhand had ik geen idee van wat flarf precies is, nu heb ik toch een half idee van wat flarf precies is. Een soort samplepoëzie die Google gebruikt. Het idee erachter en de gedichten spreken mij enorm aan of wat had u gedacht? De poëtica van Mark gaat enigszins aan mij voorbij. Er wordt gegoocheld met termen als "postmodern nomadisme" enzo.

Ten slotte is er na al die poëzie wat nood aan muziek. Krijn Peter Hesselink, slam poet turned singer-songwriter, komt die nood bevredigen. Halverwege het eerste nummer vraag ik me af of hij het meent. Ik kom het niet te weten. Denk Daniel Johnston die op een helder moment jamt met Spinvis in een dromerige bui.

De literaire avond is ten einde maar de nacht moet nog beginnen. Al snel sjees ik achterop iemands fiets door de Amsterdamse nacht. De bestemming is het Leidseplein, bekend van naam en faam. In café de Balie is een filosofenfeestje aan de gang. Ik verwacht discussies over het feminisme, Kant en de situatie op de Gazastrook. Eigenlijk wordt er gewoon gedanst. Voor het eerst sinds lang ben ik niet de grootste aansteller op de dansvloer. Als ik een pint in handen geduwd krijg, breek ik zonder er twee keer over na te denken mijn vasten twee dagen voor de eindmeet. Ik laat het niet aan mijn hart komen. Om twee uur sluit de Balie want in Amsterdam sluiten de cafés om twee uur. Met het verschil dat de cafés in Amsterdam "de kroegen" genoemd worden. De DJ eindigt met Will You Still Love Me Tomorrow. Klasse.

We verhuizen naar de Pianobar. Een soort Discotheek Van De Laatste Kans maar dan met een synthesizerdude in plaats van een DJ. Hij draait toppie popsongs als I'm Still Standing, Proud Mary en My Way vakkundig de nek om. We drinken whisky's die achteraf acht euro per stuk blijken te kosten. Rock & roll! Het is tijd om terug de fiets op te kruipen. Ik mag achterop bij iemand anders richting Amsterdam Oost tot ik kramp krijg in mijn bovenbenen. De bestemming is een oude brandweerkazerne waar ik van iemand een bed mag lenen. Voor ik dat bed te zien krijg, is er nog pompoensoep en witte wijn. We spreken over de Vlaamse Beweging, flarfpoëzie en de tieten van dichteressen.

Zaterdag elf april. Ik wandel in de zon langs het water naar het station. Bij wijze van ontbijt steek ik een frietje Urbanus in het dubieuze etablissement Manneken Pis dat "echte Vlaamse frites" belooft. Dat belooft. Niet de slechtste frieten die ik ooit gegeten heb. Als ik de roltrap naar mijn perron wil nemen, vraagt een oud vrouwtje mij of ik haar wil helpen met haar tas. Ik vraag me af of er een bom in zit en stem toe. Dan belooft ze me een koffie in ruil. Twee keer geen moeite later staat haar tas op het perron en steekt ze me viereneenhalve euro toe. Ik voel me een beetje een hoer. Mijn treinwagon moet ik delen met luidruchtige scouts. Karma is een teef.

In de trein begin ik nota's te maken met pen en papier waarop de vrouw naast me vraagt of ik de enige persoon ter wereld ben die niet altijd een PC gebruikt. Zelf pent ze in een schriftje dat ze van haar kleindochter heeft gestolen. Ik maak een tussenstop in Den Haag om GW en EST te bezoeken in haar ouderlijk huis. Er is rosé, er is Elvis Costello, er is een strand. Er is een tram die mij terug naar mijn trein brengt. Er is een trein die mij terug naar Leuven brengt. Op de Oude Markt drink ik met Petit mijn eerste Duvel in meer dan een maand. Het is een lekkere Duvel. Petit stelt mij voor aan zijn Nederlandse punkbuddies als spoken word artist. Als ik maar geen globetrotter word, ze schoppen me misschien half dood.

Een roze hiroshima

Gisterdag tussen al het poëtisch geweld door richting Depot getrokken met een drummer en een Nederlander. Geert S. Simonis is een mensenvriend! Op het menu stond een portie rock & roll en het pesten van de minderjarigen die dankzij de paasvakantie eens buiten mochten komen.

The Rones bijvoorbeeld. De trots van Limburg, waar in 't bronsgroen eikenhout 't nachtegaaltje zingt. Zij het dan dat de nachtegaal in kwestie een stoner is met lang haar. Ik hoorde een machtige lap rawk met drie gitaren die elkaar zelden voor de voeten liepen. De zanger was een farao in het diepst van zijn gedachten en dat hebben we geweten!

GW merkte op dat elk nummer hetzelfde grondplan had. Een grondplan dat dan nog geript was van de Queens Of The Stone Age ook. Heeft u ooit gehoord over iemand die rekening hield met de mening van een drummer? Ik ook niet! Na the Rones was ik er heilig van overtuigd dat headliner the Subways er niet aan zou kunnen toppen.

Toch hebben diezelfde Subways me aangenaam verrast. Een Brits powertrio dat nooit zal sterven aan originaliteit. Hitje Rock And Roll Queen kent u misschien nog uit de tijd van toen. De knappe bassiste kon mij meer dan bekoren. Dat de gitarist van meet af aan zijn blote bast toonde, vond ik dan weer totaal niet kunnen.

Qua volksmennerij scoorden the Subways een tien. Het publiek scoorde volgens hen ook een tien. De gitarist leek oprecht toen hij dat verkondigde. Paar leuke pitjes gehad om mensen pijn te doen. Het werkt als volgt: één punt voor een meisje, twee voor een jongen, tien voor een fotograaf.

Scores bijhouden is voor jeanetten.

Rather like a rabbi

Gelijk een moderne Kierkegaard vult Geertje Simonis langzaam de lacunes in zijn leven. Zo was hij nog nooit van zijn leven op het Dominofestival in de AB geweest. Daar brengt hij deze week verandering in. Te beginnen met gisterdag. Het was al instrumentale muziek wat de klok sloeg. Woorden zijn sowieso overbodig.

John Hopkins was de nummer één met wilde doch melancholische en uiterst melodieuze elektronica afkomstig uit zijn laptop. Vince Collins begeleidde hem op visuals afkomstig uit zijn laptop. Denk aan opgefokt surrealisme in felle kleuren.

Fennesz was nummertje twee. Hij speelde gitaar en bewerkte dat met zijn laptop. Denk aan een muzikaal onderonsje tussen de Titanic en de ijsberg. Het muzikale equivalent van een science fiction-beeldenstorm. Na een half uur had ik het wel gehad. Als ik ooit mijn zombiewestern anno Leuven Vlaams draai, vraag ik Fennesz voor de soundtrack. Dan komt er zo weinig volk kijken dat ik gegarandeerd bedolven word onder de subsidies.

Jóhann Jóhannsson headlinede. Een IJslandiër die ik normaliter niet meer moet voorstellen. Een IJslandiër met een strijkkwartet en een vriendje voor elektronica. Heel mooi en verrassend meeslepend voor instrumentale muziek. Door de afwisseling tussen lange en korte nummers was ik steeds verrast bij het einde van een liedje. Een kindermond is gauw gevuld.

Waarom gebruiken zo'n types altijd Mac?

Dangerdyke

Het Campustoneel viert dit jaar zijn twintigjarig bestaan en geef ze eens ongelijk! Wij zouden zoiets in de verf zetten met een sloot alcohol, een stoet hoeren en een rijkelijk gevulde dis. Het leven is al triestig genoeg tegenwoordig met de crisis en al. Het Campustoneel doet gewoon waar ze goed in zijn en bracht ons met Amadeus theater met een hoofdletter T. Feest en vuurwerk!
It’s a long way to Tipperary maar wij reizen om te leren. Zo trokken wij vorige dinsdag helemaal voorbij de Leuvense ring naar het Lemmensinstituut. Een wreed schoon gebouw, een oase van rust in de stedelijke chaos. Uit elk raam tochtte muziek de avondlucht in. Wolfgang Amadeus Mozart zou zich hier thuis gevoeld hebben. Rond hem en niemand anders draaide Amadeus maar dat spreekt eigenlijk voor zich.
Toch was zijn titelrol niet de hoofdrol. Die ging naar Antonio Salieri, al dan niet de moordenaar van Wolfje. Hij beweert van wel maar wie gelooft die man nog? Wie nu nog geen belletjes hoort, heeft waarschijnlijk nooit de film Amadeus van Miloš Forman gezien. De man baseerde zich daarvoor op dit toneelstuk van Peter Schaffer uit 1979 en ging lopen met acht oscars.
De uiterst originele insteek van het Campustoneel is dat ze een ruime portie muziek in het toneelstuk brengen. Een strijkkwartet en piano krijgen op tijd en stond de kans om het genie van Mozart uit hun instrumenten te persen. Een mens kan enkel concluderen dat Wolfje ons een groot aantal aardige deuntjes bezorgd heeft. Door al die muziek duurt Amadeus een royale tweeëneenhalf uur. Een lengte die wij doorgaans enkel verdragen van mensen als Sergei Eisenstein, Martin Scorsese, Francis Ford Coppola en Jan Verheyen. Maar hier werkt het dus ook. De afwisseling tussen dialoog, monoloog en muziek geeft vaart aan Amadeus. Slechts het laatste kwartier begon onze aandacht te verslappen.
Salieri en Mozart zijn de alfa en de omega. Ze zijn tegenpolen maar ze kunnen niet zonder elkaar. Ze sterven met elkanders naam op de lippen. Salieri is oud geboren, Mozart de eeuwige jongeling. Salieri ontaardt van ethisch mens in een echtbreker, Mozart begint als flierefluiter maar komt vol berouw aan zijn eind. Die laatste hield wel van een goede spanking, de eerste niet. Of dat aspect van zijn karakter is niet in het stuk verwerkt.
Alle rollen werden bijna akelig correct ingevuld. Alle acteurs brachten hun rol met verve. Alexander Ampe speelde Salieri als een manipulatieve droogkloot, een jaloerse kleinburger. Pieter Steppe’s Mozart mocht hier tegenop botsen als een ADHD-kleuter op XTC van een goed jaar. Over de vele rondhuppelende mooie meisjes kunnen wij menige caféavond volleuteren zonder één keer in herhaling te vallen. Het leukst waren nog wel Lies De Strooper en Nele Verlinden die als klikspanen dan wel roddeldames, "venticelli" in proper Italiaans, af en toe de vertellersrol overnamen van Salieri.
Kortom, het wondere Wolfje blijft meer dan tweehonderd jaar na zijn dood fascinerend materiaal om een avondje kwijt te spelen op cultureel verantwoorde wijze. We zouden het bijna niet durven zeggen maar: rock me, Amadeus!

Het geluid van iemand die hem niet overeind krijgt

Zal ik mijzelf eens verwijderen? Vrijdag moest hiphopdag worden. Vrijdag zou hiphopdag worden. Ik had een date met Yo! Majesty in de club van de AB. Doch uiteindelijk hadden die fat lesbians geen goesting om te komen. Aan hun potteuze excuses had ik geen bonen. Vrijdag moest hiphopdag worden. Vrijdag zou hiphopdag worden.

Want daar kwam in de verte de redding aangevlogen. Een vogel? Een vliegtuig? Een superman? Ollmeister, de enige echte, kon mij een enkeltje schnitzelen richting Grandmaster Flash in het Depot. Duizend maal dank, Ollmeister. Vrijdag moest hiphopdag worden. Vrijdag zou hiphopdag worden.

Grandmaster Flash moest zijn status van levende legende hoog houden maar viel lichter uit dan de schaduw van de geest van een anorexiapatient. Wat zou de man precies doen? Een "live DJ-set" had onze bron binnen het Depot ons op het hart gedrukt. Fuck dat. Dit was gewoon een DJ-set.

Een slechte bovendien. Of nee, geen slechte. Een gewone. Een te gewone. Terwijl je van Flash - the first DJ to use the turntable as an instrument, zo werd ons voortdurend in herinnering gebracht - toch net dat ietsje meer mag verwachten. Zo'n DJ-set kan je op een goede avond in om het even welke fakbar horen.

Flash begon eraan met zijn eigen The Message maar ging na amper! een! halve! minuut! al over op iets anders. Alzo sprak het verder van de hak op de tak. Old school hip hop, AC/DC, Lenny Kravitz, platte dance, MC Hammer, Smells Like Teen Spirit. Dat alles slecht aan elkaar gemixt en voortdurend onderbroken door gescratch en oproepen om lawaai te maken en handjes in de licht te steken. Na een uur was ik het kotsbeu.

Flash zijn oude partners in rhyme the Furious Five liepen tweeëneenhalf jaar geleden zeker niet over van de originaliteit maar zij bleven wel trouw aan de hop. Grandmaster Flash: jammer maar helaas niet meer gelijk vroeger in the Bronx. Vrijdag moest hiphopdag worden. Vrijdag zou hiphopdag worden. Zal ik mijzelf eens verwijderen?

(Balsem op mijn ziel was het meisje aan mijn rechterkant die zich had verkleed in Lily Allen. Ze was niet mooi maar ze danste enthousiast en een beetje elegant. Was ik Sander Yezerskiy, ik zou er over uitweiden met hele mooie woorden. Helaas.)

The day the country died from the cradle to the grave

We houden het koud, uw tijd is misschien kostbaar, die van ons sowieso. Donderdag naar het Depot getrokken met Big Nasty J. om een portie hop te schnitzelen. Voorprogramma Trixie Whitley vulde die verwachting niet in. Wel had ze een portie überintense levensliederen voor gitaar of piano bij.

Het meisje was zenuwachtig en bedankte ons te vaak maar ze raakte ons in het diepst van ons hart. Big Nasty J. is een beetje verliefd op haar. Hij houdt van André Hazes in zeer beperkte dosissen. Trixie Whitley: onthoud die naam! Een jong meisje met een oude ziel. Een blank blondje met een zwarte stem en cowboylaarzen. Mooi om te zien ook.

Us3 had wel hop mee maar dan in combinatie met jazz. Het meest originele hiphoptreden sinds Pete Philly & Perquisite. Twee rappers, toppie maar niet uitzonderlijk en zestal blanke mannen met instrumenten. Een zotte DJ die zich puik aanstelde. Bas, piano, blazers en iedereen mocht soleren behalve de sax, die werd gepest!

We hielden het koud maar de zomer komt eraan.

Een wraakzuchtige schildpad

In The Lost World van Steven Spielberg verklaart fotograaf Nick Van Owen dat hij lid is van Greenpeace omdat die organisatie voor tachtig procent uit vrouwen bestaat. Vanuit zo’n motivatie willen ik mij ook wel wijden aan een goed doel. Dus trok ik woensdag naar het Wereldcafé op de Bondgenotenlaan voor Leuven Dimt. Dat is geen aprilvis.

De bewoners van gemeenschapshuis EcoLoco wilden met dit initiatief de mensheid een geweten schoppen om spaarzaam te zijn met energie. Niet middels een prekerige lezing maar via some fine ass entertainment in een met kaarslicht gedecoreerde tuin. Vol goede bedoeling waagde ik mij in dat van hippies vergeven hol. Al bleek ook dat mee te vallen. Hippies waren het maar aardige hippies.

De avond werd op gang geschopt door the Puccini Sisters. Dit vocale kwartet schattige meisjes deed de jaren vijftig herleven met een hele leuke portie close harmony. Nummers als Lollipop van Ronald & Ruby, A Good Man Is Hard To Find van Eddie Green en Making Love Ukelele Style van Dean Martin deden de tuin knetteren van gezelligheid. Één van the Puccini Sisters was voortdurend bang haar schoenen kwijt te raken in het gras. Rock & roll!

Vervolgens mocht ikzelf de heksenkring betreden om enige poëzie voor te dragen. Ik vond het zelf wel okee. Reacties variëerden van "vermakelijk" tot "apoëtisch poëtisch", wat dat laatste ook moge betekenen.

Hierna volgde weer een streepje muziek. De avond zat verdomd evenwichtig in elkaar. TomTom is een duo van gitaar en accordeon dat een soort Ierse folk brengt. Een perfect mix tussen een havenkroeg en een kampvuur. Vrolijkheid en melancholie wisselden elkaar voortdurend af. Er werd een leuk stukje soundtrack van Le Fabuleux Destin d'Amélie Poulain gebracht. Enige minpuntje van TomTom was dat het volledig instrumentaal was waardoor het bijwijlen moeilijk was aandachtig te blijven.

De laatste act van de avond was Akreopad die heerlijke pot New Orleans-achtige swingjazz brachten. Het was onmogelijk om hierbij stil te blijven staan. Onze lieve Heer weet pertang dat ik geen dansers ben. De wietgeur nam op dit moment de halve tuin in beslag. Maar wat wil je ook met zo’n hoop hippies, hoe aardig ze ook mogen zijn.

Het optreden van Akreopad liep uit op een jamsessie waar iedereen aan mee mocht doen. Zelf had ik mijn akoestische gitaar nog een van zolder gehaalt. Al snel was het alsof de geest van the late, great Ron Asheton in mijn lichaam verzeild was geraakt, zo gaven wij van jetje. Oude en recente classics als Hit The Road Jack, Proud Mary en The Rockafeller Skank passeerden de revue.

Toen de buren begonnen te klagen was het tijd om tevreden naar huis te gaan. And by "naar huis" bedoel ik "richting Libertad" in dit geval.

Misschien heeft het feminisme toch gewonnen

Wat heb je de afgelopen maand weer uitgestoken, Geert S. Simonis?

Film:

• Der Golem, Wie Er In Die Welt Kam (1920) van Paul Wegener
• The Burning Plain (2009) van Guillermo Arriaga
• The Merry Widow (1934) van Ernst Lubitsch
• A Beautiful Mind (2001) van Ron Howard

Lectuur:

• De Naam Van De Roos (1980) van Umberto Eco
• Candide Of Het Optimisme (1759) van Voltaire

Het Laatste Uur:

24) Duivel: Evil Superstars - Satan Is In My Ass. 't Is niet al kommer, kwel en steenkool dat uit Limburg komt. Wij exporteren ook rock & roll, waanzin en onderbroekenlol. Er zal bij ons wel iets in het grondwater zitten.

25) Onweer: the Paranoiacs - Maartse Buien En Aprilse Grillen. De heren scheuren een schlager van Will Tura aan flarden. Ik heb geen MP3'tje of filmpje gevonden maar wel de omschrijving "national folk" en dat maakt veel goed in de keizerlijke slaapkamer van Geert S. Simonis.

26) Thuis: Elvis Costello - Stranger In The House. U misschien beter bekend als Hotel Stil Verdriet van Erik Van Neygen. (Klik!)

27) Één: the White Stripes - One More Cup Of Coffee. White Blood Cells is misschien wel dé plaat die mijn leven heeft veranderd. Daarover leest u meer als Humo mij komt interviewen over de tien platen die mijn leven hebben veranderd. One More Cup Of Coffee staat helemaal niet op White Blood Cells. Gekke Geert S. Simonis! (Klik!)

28) Woehoe: Mink Deville - Spanish Stroll. Zoiets dat ik nog ken uit de tijd dat mijn daddy zijn LP's daadwerkelijk draaide. Volgens Mark Keresman klinkt dit als een jonge Lou Reed die op bezoek gaat in Spanish Harlem. Goede metafoor! (Klik!)

Als Sander Yezerskiy whiskey drinkt, doet hij gekke dingen. Hoe verklaar je anders zijn Laatste Uur-grafiek? Anderzijds: als dat is wat het publiek wil dan geeft Geert S. Simonis het publiek wat het publiek wil.

Waar Sander analyseerde dat zijn obsessie met het perfide Albion precies nog wel meeviel, merk ik op de USA een overwicht hebben. Geen prob: rock & roll is een Amerikaanderse uitvinding. Op de tweede plaats komt ons eigen mooie vaderlandje. Daar bedoel ik wel degelijk België mee en niet Vlaanderen. Ik stuur binnenkort wel eens iets Waals naar Koen Fillet.

Wordt er überhaupt gerockt in de Oostkantons?

The john belushi suicide pact

Politika is nog steeds het nieuwe Historia. Causaliteit is verbeelding maar ik ben gisteren toch met Yezerskiy en wederhelft naar het Politiaktoneel geweest. Het betrof hier Salome, u misschien bekend van de bijbel, Oscar Wilde of Ed Franck.

Het was heel goed, laat daar geen twijfel over bestaan. Vicky Vanmarcke zette een heel sterk titelpersonage neer, die bedelares van gevoelens, die schooister van liefde. Haar danspartij had het hoogtepunt moeten zijn maar het koor van vertellers was daar te nadrukkelijk aanwezig.

Ook elders was het nut van dit mannelijk koor niet geheel duidelijk. Waarschijnlijk een tewerkstellingsprogramma van de overheid. Over het vrouwelijk koor daarentegen heb ik geen enkele klacht en dat heeft zelfs niets te maken met seksisme! Deze damesbende vertolke de vele hersenspinsels van Salome. Er school eenheid in de veelheid en veelheid in de eenheid.

Qua lengte zat Salome meer dan snor. Bovendien was er nog de memorabele Herodes Antipas van Sam Rijnders, die heerlijk decadent druiven at. Ja, u kan wel stellen dat ik tevreden naar huis ben gegaan. Niet dat u daarmee een accurate weergave van de situatie zou geven maar mijn innerlijke theaterliefhebber was in ieder geval verzadigd.