zondag 31 mei 2009

Volkert van der graaf generator

Gisterdag viel er onder de toppie titel Live In Hasselt een bergje livemuziek te rapen in Hasselt. Geert daar dus naartoe met Jarny en Pink. Dit zijn de beste dagen van ons leven. Naast wat ronddwalen in de binnenstad hebben we vastberadener dan Obi-Wan Kenobi post gevat voor Kaffee Mosquito alwaar vooruitziende mensen een podium hadden geplaceerd.
Oswald: standaard rockgroepje. Sound was best wel okee en de zanger had een goede stem maar de heren hadden nauwelijks nummers. Ze coverden This Is The Life van Amy Macdonald maar daar viel veel meer mee aan te vangen. Het afsluitende instrumentale nummer mocht er wezen.
Das Munich: goede uptempo rock met lichte elektronische accenten. Ik was helemaal mee op drie nummers na. Te weten: een ballad, wegens niet uptempo. Vervolgens: een nummer zonder keyboard, wegens geen lichte elektronische accenten. Ten slotte: het laatste nummer, het had wel keyboard maar het werd gebruikt om er wat violen bij te lappen. Das Munich had een stofzuiger bij maar vergat hem te gebruiken. Bummer.
Basics Slips: kwintet met twee foute blondines. Eentje om te zingen en te headbangen. De tweede om te zingen en te headbangen en een keytar te beroeren. Basics Slips bevindt zich in de driehoek tussen hardrock, Blondie en 2 Unlimited. Een driehoek waar iedereen beter wegblijft. Basics Slips: Vive La Fête zonder het charisma. Hasselt: de hoofdstad van de smaak. Gewoon niet de goede smaak.
Laat ons verder niet vergeten dat ik een handtekening geschnitzeld heb van Joni Mitchell. Steek dat in je pijp en rook het!

Labels: ,

vrijdag 29 mei 2009

Er komt weer oorlog in europa

Hoe laat is het? Laat genoeg. Zelfs het Stukjaar zit er weer op. Maar het is wel een mooi jaar geworden. Het Stukeindfeest was een waardig einde, een vrolijke begrafenis, een dronken koffietafel. Samen met de beruchte salon- en biefstukkensocialist GW gaf ik een acte de présence waar Jimmy Carter jaloers op zou zijn.
Rudy Bravo trok de avond op gang op het plein. Een covergroep. Sterker nog: een foute covergroep. Normaal gezien ben ik niet wild van foute covergroepen. Zelfs niet als het ironisch is. Al heb ik toen ik nog jong en onbezonnen was, wel eens genoten van Les Truttes. Rudy Bravo stoorde mij in ieder geval nauwelijks. Ze zijn er zelfs in geslaagd mij te laten meezingen met Hey Jude, een lied dat ik in normale omstandigheden hartsgrondiger haat dan station Antwerpen-Zuid.
Vervolgens richting Labozaal voor Moony dat uitgesponnen cosmic rock tentoon spreidde. Op voorhand werden Pink Floyd, Neil Young en Mercury Rev genamedropt als referentiepunten. Ik koester sinds jaar en dag een ongezond wantrouwen jegens all things Floyd. In werkelijkheid heb ik pas een paar weken geleden voor het eerst naar Dark Side Of The Moon geluisterd and I'm not hating it. Mercury Rev heb ik ooit gemist als voorprogramma van Nick Cave & the Bad Seeds omdat ik toen niet wist hoe moeilijk het is een parkeerplaats te vinden aan Vorst Nationaal.
Mijn diepe, passionele, intense liefde voor Ome Neil beschouw ik als gekend. De Neil Young die we verondersteld werden terug te horen in Moony was de epische gitaarmessias. De man die heeft bewezen dat mooie liedjes wel lang kunnen duren. De man van Down By The River en Cortez The Killer. Daar viel wel degelijk iets van te ontwaren bij Moony. Ik was er niet wild van maar ik heb mij zeker niet verveeld.
Afsluiter in de Labozaal was Klunen, een groep persoonlijke vrienden van allemansvriend GW. Vijf postrockers die om de beurt mochten schitteren en op die manier hun postrock interessant hielden. Het occasionele nummer met zang hield de boel afwisselend en fris. GW fluisterde mij achteraf in dat dit het laatste optreden van Klunen was. Tant pis. Je kan geen kast hebben als er geen muur is.
De rest van de nacht werd opgeluisterd door diverse DJ's maar daar ga ik u in deze ontiegelijk bange dagen van mosterd niet mee lastig vallen, lieve lezer.

Labels: ,

woensdag 27 mei 2009

Geert kon terug libertizzle

De wereld is om zeep, er gebeuren rare dingen rondom mij. Helemaal om zeep en het laatste oordeel kan niet ver meer zijn. Het einde is nabij, de tekenen zijn onder ons. Tippelende minderjarige meisjes. Kosovaren die brievenbussen in brand steken. Kleuters met tuberculose.
Ik heb gisteren beschutting gezocht met GW in de Leuvense Predikherenkerk. Voor een gepaste soundtrack zorgden Fear Falls Burning en SUNN O))).
Fear Falls Burning was een serieus kijkende man in het zwart met een gitaar en een dansvloer effectpedalen. De man produceerde gedreun. Het muzikale equivalent van de beeldenstorm. Of wacht. Schrap dat. Het auditieve equivalent van de beeldenstorm. Het geluid van de nacht die invalt op de steppe. Zelden heb ik muziek zo fysiek ervaren. Was dit überhaupt muziek? Vraag het mij morgen eens opnieuw.
SUNN O))) deed eigenlijk juist hetzelfde maar dan tot de derde macht verheven. Ik lees overal dat je dat gewoon als "Sun" mag uitspreken. Twee heren in jurkjes, pijen of gewaden kwamen het kwade aanbidden. Het gebrul van een pasgeboren bulldozer of een uitstervende dinosaurus.
Links en rechts van mij zag ik mensen de ogen sluiten. Ik deed dat ook en mediteerde op de mantra "ik ben zelf de drilboor". Toen ik tot inzichten was gekomen, deed ik mijn oordopjes uit en stond ik in een bubbelbad. Zelfs mijn neusvleugels trilden.
Dat dit maar eens op de sountrack van Apocalyps Now komt in plaats van die omhooggevallen kut-Wagner.

Labels: ,

dinsdag 26 mei 2009

Zie mij hier staan als een neger in alabama

(De directie van Onderhond krijgt klachten dat de lezers zich verwaarloosd voelen. Fuckin'-A! Ik ben het beu mij uit te sloven voor dat net niet analfabetisch hoopje klootjesvolk. Anderzijds: schrijven voor mezelf is louter intellectuele masturbatie. Bij wijze van compromis publiceer ik heden enige uittreksels uit mijn logboek. Geniet ervan, bende perverse zwijnen!)
Sterrendatum maandag 25052009

Labels: , ,

Where are the girls that like bald, intense loners with extreme social disorder?

(De directie van Onderhond krijgt klachten dat de lezers zich verwaarloosd voelen. Fuckin'-A! Ik ben het beu mij uit te sloven voor dat net niet analfabetisch hoopje klootjesvolk. Anderzijds: schrijven voor mezelf is louter intellectuele masturbatie. Bij wijze van compromis publiceer ik heden enige uittreksels uit mijn logboek. Geniet ervan, bende perverse zwijnen!)
Sterrendatum zondag 24052009
Bij het ontbijt kopen in de Albert Heijn word ik herkend, zo bekend ben ik al in Amsterdam. Ik stap op een trein naar Den Bosch want ik moet weer twee keer overstappen. Ik deel mijn coupé met luide Duitsers. Karma is een teef. Ik wil een sudoku maken maar het eerste cijfer dat ik invul is al fout. De rest van de dag ben ik onderweg. Dutje links en recht, beetje lezen zus, beetje schrijven zo. Het is kwart voor negen als ik thuis binnenstuik en de rest is geschiedenis. Nu ja, eerder anekdotiek dan geschiedenis.

Labels: ,

Niemand hoort hoe de kapitein zijn handen wast

(De directie van Onderhond krijgt klachten dat de lezers zich verwaarloosd voelen. Fuckin'-A! Ik ben het beu mij uit te sloven voor dat net niet analfabetisch hoopje klootjesvolk. Anderzijds: schrijven voor mezelf is louter intellectuele masturbatie. Bij wijze van compromis publiceer ik heden enige uittreksels uit mijn logboek. Geniet ervan, bende perverse zwijnen!)
Sterrendatum zaterdag 23052009
Ontbijt met de moeder van de bruidegom. Woef woef! Dan richting Antwerpen Centraal. Ik moet postzegels hebben. De Post is open op zaterdag maar niet in het verlengde weekend. Bloody hemelvaart. Van Antwerpen naar Amsterdam is normaliter één lange rit. Door werken rond Delft moet ik overstappen in Rosendaal en Den Bosch. Ik heb veel mooie herinneringen aan Den Bosch en een paar minder mooie.
Ik heb met mijn tourmanager annex roadie Sanne afgesproken in de Free Record Shop van Amsterdam Centraal. Ze is daar niet maar ze vindt mij snel. Wat gerief droppen op haar kot en dan de trein op naar Amsterdam Sloterdijk. Ik ga optreden op het festival Damoclash 11 in “Nederlands grootste culturele vrijhaven” ADM. Er is een pendel tussen Sloterdijk en ADM: een gammel busje met een hippie aan het stuur. Wij zitten in “echte” autostoelen maar de achterste twee rijen zijn tuinstoelen.
ADM is een gekraakt industrieel havencomplex waar de tegencultuur heerst. Het festival houdt het midden tussen het Sfinxfestival, vrij podium op kamp, Woodstock, kermis in de hel en carnaval in de hemel. Kinderen en honden lopen vrij rond op ADM. Net voor het invallen van het donker biedt iemand met XTC te koop aan. Ik ben zo verbouwereerd dat ik denk dat ik hem verkeerd verstaan heb. Niet dus. Ik koop toch maar geen XTC.
Het kleine podium waar ik twee maal zal optreden is een tent maar een mooie tent. De tribune bestaat uit gestapelde paletten maar mooie paletten. Het thema van het festival is “get down with the stock-exchange”. Vrij vertaald: de ondergang van het kapitalisme. Ik ken de kloten van het antiglobalisme, het andersglobalisme en het hoeheethetookalweer maar dit vind ik wel leuk. ADM heeft zijn eigen munteenheid vandaag: de pleuro en de koers met de euro fluctueert. Concreet: ik koop mijn drankbonnetjes aan 1,20 euro, later die avond staan ze op 1,60 en waan ik me even Paul D’Hoore. Maar dan met minder kinnen. Onthou verder ook nog dat iedereen op het kleine podium twee keer aan de bak kwam.
Wat viel er zoal te beleven?
Emile den Tex, Douwe Mulder & Matthijs Ponte: drie heren brengen procedurele poëzie en leggen ook uit wat dat precies is. Ik heb het toch niet onthouden. Er wordt wat gemijmerd over sport en in een gedicht wordt “het” gedeconstrueerd.
Mostar: een soort abstracte tokkelblues.
Geert Simonis: in mijn eerste set roadtest ik wat nieuw materiaal teneinde te ontdekken of de gedichten in kwestie sucken dan wel totaal sucken en of ik er veel dan wel heel veel aan moet veranderen. Loopt best wel okee volgens mij. Als ik later aanschuif voor een pilsje verzekeren twee meisjes mij dat ze mij het beste vonden van alle dichters. Ik bedank hen vriendelijk.
Menno Dokter: de beste poëzieperformance die ik ooit heb gezien.
Samuel Vriezen: slechts één gedicht maar wat voor een! Ik heb er de ballen van begrepen maar Samuel stotterde een aardige vloed verbale diarree.
Krijn Peter Hesselink: leuke liedjes ook al omdat hij een contrabassist bij had.
Jeroen van Rooij: flarfpoëzie maar toegankelijke flarfpoëzie.
Anne Roos Rose de Carvalho: haar liedjes waren bij momenten even vermoeiend als haar naam. Tori Amos die zich aan smartlappen waagt, zoiets? Krijgt bonuspunten omdat ze Vergilius namecheckte. Verliest die bonuspunten weer omdat ze een gouden legging draagt.
Izodare: lofi folk alsof Laïs murder ballads beleeft.
Les Croissants Terribles: denk aan een kampvuurduet tussen Tom Waits en the Violent Femmes. Liedje over Jozef Fritzl en een Nederlandstalig Folsom Prison Blues over Geert Wilders. Nice!
Hans Plomp: een hippierelikwie brengt hippiepoëzie over drugs en reïncarnatie. Bad, okay? Not bad meaning good but bad meaning bad. Like real bad.
Maaike Haneveld: hele leuke gedichten. Neorealisme, zoiets? Al dan niet Italiaans?
Arnoud Rigter: de Eindhovense stadsdichter. Zijn stadsdichterschap bestaat kennelijk vooral uit het bashen van Eindhoven. Fucking great! Arnouds voordracht werd verstoord door een fanfare maar hij liet het niet aan zijn hart komen. “Het antwoord op al uw existentiële vragen is nee.”
Nienke Esther Grooten: middelmatige poëzie heel goed gebracht. Het is ook een ambacht.
Bertine Klappe: een mooi meisje met een gitaar in een lelijke outfit. Als ik haar omschrijf als een Nederlandstalige Kimya Dawson, gaan jullie haar dan allemaal zo snel mogelijk uitchecken? Ze heeft een liedje over haar moeder zonder benen en eentje over een smoothie maken voor diezelfde moeder.
Joost Baars: aangename poëzielezing. Bracht een ge-wel-dig Elvisgedicht in duet met Samuel Vriezen.
Zorita: goede flamencorock alsof Tom Waits Vaya Con Dios gekaapt heeft. Very nice.
Michiel Lieuwma: net te laat gekomen maar we horen hem nog net bissen met een heerlijke Duitstalige versie van Wake Me Up Before You Go-Go.
Bertine Klappe: nog steeds een beetje Kimya Dawson, deze keer in een betere outfit. Had deze keer een liedje over een mus op een fiets en eentje over de geschiedenisles maar dat ging eigenlijk nergens over en zo heb ik ze graag.
Geert Simonis: ik breng mijn greatest hits en oogst links en rechts gelach. Daar doe ik het voor.
Chiron Holwijn: heerlijk droogkloterige, aarzelende gedichten en niet-gedichten. Zijn niet-gedicht over ene Vincent is nu al een klassieker in mijn arme hoofd.
Menno Dokter: minder goed maar meer dronken dan zijn eerste set.
Dan is het tijd om de laatste trein naar Amsterdam Centraal te halen. Eerst terug dat hippiebusje in. Een andere chauffeur, hij lijkt evenwichtiger. Treintje op en wandeling naar Sanne haar kot. Toegekomen merk ik dat ik een gat heb in mijn kous. Begin ik langzaam te veranderen in een hippie? Ik slaap als een reus van een roos op de grond tot de wekker gaat.
(Post scriptum: I got them pitchers to back it all up, mister boss man!)

Labels: , , , ,

Even hell-raising counterculture rock gods know when they are outgunned

(De directie van Onderhond krijgt klachten dat de lezers zich verwaarloosd voelen. Fuckin'-A! Ik ben het beu mij uit te sloven voor dat net niet analfabetisch hoopje klootjesvolk. Anderzijds: schrijven voor mezelf is louter intellectuele masturbatie. Bij wijze van compromis publiceer ik heden enige uittreksels uit mijn logboek. Geniet ervan, bende perverse zwijnen!)
Sterrendatum vrijdag 22052009
I
Ik verricht enige lichte arbeid op een trouwfeest te Antwerpen. The return of Pierre van de Vestiaire. Misschien wel mijn alter ego waar ik het meest een hekel aan heb.
II
Een vrijzinnige ceremonie afsluiten met I Say A Little Prayer van Burt Bacharach en Hal David, is dat nu ironie?
III
Die fotografentruc met het lege kader, hoe lang zou die nog interessant blijven?
IV
De gitarist van Six Hands stalkt mij. Toegegeven, ik vond hun demo de moeite maar dit gaat te ver. V Stoere Latino casanova’s zijn stukken minder stoer met okselvijvers.
VI
Goede boef, goede DJ. Wie Jailhouse Rock laat rijmen met You Really Got Me en Venus verzoent met Housewife staat safe in mijn cool book.
VII
Iemand verbasterd Surfin’ USA tot Searchin’ USA. Tegen de muur!
(Post scriptum: I got them pitchers to back it all up, mister boss man!)

Labels: , ,

vrijdag 15 mei 2009

Uw wens is mijn gevel

Op queeste om te ontdekken of Jezus een seksueel wezen was of niet ben ik gisterdag met zijne schijnheiligheid GW te Stuk gepasseerd. Aldaar was een of ander sociaal gebeuren aan de gang waarbij mensen vanop een podium muziek maakten voor mensen die niet op een podium stonden. Onze nieuwsgierigheid werd alvast gewekt als een dikzak met koorts in een sauna op een warme dag.
Believo! begon om duidelijk te maken dat er geen warme dagen meer zijn als vroeger. Een jeugdig powertrio dat perfect had kunnen figureren in pakweg de tweede helft van Our Band Could Be Your Life. Drie losers, drie slackers, drie mafkegels. That's what rock & roll is all about! Toppie!
Tomàn moest op dat moment enkel nog de bal binnenkoppen. Postrock is een huis met veel kamers, een Hydra met veel hoofden, een café met veel bieren. Tomàn verenigt ze allemaal. Ingetogen, bijbels, duivels, elektronisch, funky, noisy, rood, geel, blauw, kanker, tyfus, cholera. Tomàn verenigt ze allemaal en komt toch met een coherente sound op de proppen.
Dit optreden was af, een ovalen kantoor, een geheel. Ze hebben dan ook geen bisnummers gespeeld. Twee duimen omhoog voor de hypnotiserende visuals. Ik tel af van vijf en dan wordt u wakker. Vijf. Vier. Drie. Never mind. Slaap maar gewoon verder. Luiwammes.

Labels: ,

donderdag 14 mei 2009

Hot tub bass sauna

Wij zijn ongelofelijk hippe vogels. Concreet hebben wij de voorbije maanden op tijd en stond Black Diamond van Buraka Som Sistema door de boxen laten schallen. Die schijf is een dansvloerbom die de benen doorzeeft met granaatscherven zodat stilstaan onmogelijk wordt. Dat kwam het gezelschap gisterdag bewijzen in Het Depot en het was het feestje van het jaar.
Wij zijn niet de grootste liefhebber van (kuch) elektronische muziek die ronddwaalt op deze aardkloot. Met Buraka waren we wel meteen mee. Al zullen we hun houdbaarheidsdatum zeker niet overschatten. In dat genre van Derde Wereld-beatjes bulkt het van de groepen die de aandacht van het publiek maar een half jaar kunnen vasthouden. CSS anyone? Bonde Do Role anders? Maar nu is Buraka Som Sistema zonder enige twijfel essentieel. De hippe shizzle van de maand. Wat ze volgende maand gaan doen? Of na Pukkelpop? Joost Zwagerman mag het weten.
Het was dus het feestje van het jaar gisterdag te Depot. Beetje traag op gang door technische problemen. Het blijven tenslotte Derde Wereld-beatjes. Daarna steeg de temperatuur sneller dan in een hogedrukreiniger. En de druk sneller dan in een snelkookpan. Waar blijven we die metaforen toch halen? Bij de Paki op de hoek?
Muzikaal zorgden een drummer, een laptop/elektronica-man en een percussionist/elektronica-man voor een opwindend IJzeren Gordijn. Denk aan Arsenal op de TGV of aan dat ellendige Safri Duo op goede crack. Daaroverheen deden drie MC's - horresco referens - hun ding. Een neger, een gezette Zuid-Europeaan en een chick die uiterst charmant balanceerde op de dunne draad tussen babe en slet. Ze schrok er niet voor terug zichzelf als lustobject en geheel bootylicious dier te kijk te zetten.
Meer eye candy viel te rapen toen het podium bestormd werd door dertig vrouwtjes. Dertig! Hadden we een zwak hart, we zouden ter plekke gestorven zijn. Een gelukkige dood weliswaar. Buraka kapte ermee voor het begon te vervelen en daar huldigen wij hen voor.
Op voorhand (en achteraf maar toen waren we al lang aan het verliezen met poker) draaide Lieven Verstraete plaatjes. Allemaal van die obscure Braziliaanse wilde shizzle. Niet helemaal onze tand maar Lieven deed het zo cool dat we zelf wel nieuwsanker willen worden. Leukste stukje was nog wel een zwaar gepimpt flardje klassieke muziek.

Labels: , ,

dinsdag 12 mei 2009

Was ik tom boonen, ik snoof elke dag cocaïne en 's zondags twee keer

Omdat twee familiefeesten op één weekend toch wel lichtjes van het goede teveel is, ben ik zondag met Sander en Big Nasty J. zijn zus afgezakt naar Jazz Op Zondag te Stuk.
Douglas Firs stond op het program en dit kwartet speelt absoluut geen jazz. Het was wel zondag. Er maar half tegen mij gelogen. Daar kan ik mee leven.
Douglas Firs speelde wel hele leuke mix van folkrock, rootspop en blues. Het eerste nummer had op Blonde On Blonde kunnen staan. Niet alles was even goed, hier en daar werden voorbeelden nogal slaafs gevolgd. Twee of drie keer een Johnny Cash-beat en één nummer was wel heel erg White Stripes. Verder geen slecht woord over Dougie.
Kortom het was een goede avond in goed gezelschap als Paul Baeten Gronda, Kid Rock en Salome. Het was een goede avond die veel te dronken is geëindigd dus ik heb weer een alcoholstop ingelast. Vertel mij waarom het moeilijk is afspraken te maken met mezelf.

Labels: , ,

zaterdag 9 mei 2009

Dandy means gaylord, right?

Eergisterdag ouderwets te Stuk getrokken met een rosse deerne die ik ken van vroeger. Vroeger, dat is lang geleden. Haar naam is Hilde. Ze laat haar ijsje graag uit. Anders pist zo'n ding toch maar in huis en dat is geen geniet. Er stonden singer-songwriters op het programma maar houd het stil.
Peter Broderick was de eerste. Peter is een schuchtere slacker die mooie, kleine, breekbare liedjes maakt. Hij speelde some fingerlickin' fingerpickin' maar ook viool, piano en een occasioneel electronisch toestel. Peter had sleebelletjes bij en een zingende zaag.
Hij loopte zichzelf à la Prof. dr. Spinvis. Doordat hij hierbij nooit teveel instrumenten op elkaar smeet, bleef het afwisselend. Peter Broderick: dik in de handtas.
De tweede was Finn., spreek uit: "Finndot", een gekke Mof. Dat was stukken minder. Wel heel mooi enzo maar na drie nummers kon het niet meer boeien. Het befaamde spook der eenvormigheid. Finn. was eigenlijk de perfecte illustratie van mijn aloude stelling dat in het singer-songwritergenre alles al gezegd is.
De man had een contrabassist bij en een chick op viool. In de bissen deed hij in zijn uppie leuke dingen met Moon River en I Just Called To Say I Love You. Toen konden we naar huis. Recht naar huis. Al heb ik een kleine omweg gemaakt. Mag ik u trouwens verzoeken het I Just Called To Say I Love You-filmpje effectief te bekijken, al was het maar voor de bevreemdende intro?

Labels: ,

vrijdag 8 mei 2009

Deportatie is niet zo leuk als het klinkt

Wij vinden improvisatietheater een goede metafoor voor Het Leven Zelve. Dat verklaart meteen waarom er soms bitter weinig te lachen valt in de menselijke existentie. Al bij al zijn wij geen fan van all things impro. Wij houden meer van weldoordachte dingen die een tijd lang hebben kunnen rijpen, die een proces van reflectie en revisie hebben overleefd.
Maar wij zijn natuurlijk ook geen azijnpissers dus trokken wij eergisterdag met een leuk meisje naar het Interfacultair improvisatietoernooi. De olijke heren en dames van Preparee hadden hiervoor de Parthenonzaal van het MSI ingepalmd. Lust For Life van Iggy Pop moest de avond swingend op gang helpen maar faalde hierin door te weinig volume, een behoorlijk knullig begin.
Presentatoren Pieterjan en Jeroen verwelkomden ons van harte. ’t Is al voornamen en tutoyeren wat de klok slaat in improland. Met diezelfde ingesteldheid werden we voorgesteld aan de juryleden: Benjamin De Boe, Frank De Block en Jeron Dewulf. Deze drie heren kennen het klappen van de zweep als het op humor aankomt en zaten daarom in de jury, nemen we aan.
Vervolgens werden we voorgesteld aan de deelnemers. Negen maal twee homines sapientes met gevoel voor humor. Duo’s in alle kleuren, geuren en maten die elk hun faculteit verdedigden. Om de teamgeest te versterken droegen ze matching outfits zij het niet altijd met evenveel succes. Elisabeth en Hanne van Babylon hadden er niet beter op gevonden “Babylon” op hun onderarm te kalken en dit superheldgewijs te pas maar vooral te onpas te flashen.
Kijk, lieve lezer, het is heel makkelijk dit toernooi af te kraken. Voor elke goede grap waren er twee totale bagger. Suggesties voor onderwerpen, situaties en dergelijke waren clichématiger dan om het even welke Belgische inzending voor Eurosong en even voorspelbaar als het falen van de Belgische inzending in kwestie. Die suggesties moesten dan nog van het publiek komen. U kan zich inbeelden met wat voor klapvee we te maken hadden.
Het zegt misschien genoeg dat de ingebouwde die-functie, waarmee het publiek een scène kan laten stoppen, geen enkele keer gebruikt werd. Nochtans zouden veel scènes stukken beter geweest zijn, hadden ze maar half zo lang geduurd. Maar eerlijk is eerlijk: we hebben ook gelachen. Hard zelfs. We zijn nu eenmaal geen azijnpissers. Misschien moeten we hier toch maar die irritante stoplap “goed in zijn genre” bovenhalen.
Naarmate de avond vorderde van spel tot spel vielen de duo’s als vliegen. Na de eerste ronde bleven maar er maar vijf over. Na de tweede ronde waren er daarvan nog twee geëlimineerd. Wat ons daarbij vooral opviel was dat er nauwelijks een lijn te trekken viel in de punten van de jury. Die jongens wisten waarschijnlijk ook niet wat ze aan het doen waren. En dat noemt zich dan professional!
In de finale versloegen de heren Bram en Matthias van Merkator heer Marcel en dame Katrien van Psychologie niptjes. Het leek ons een terechte winnaar. De publieksprijs ging op zijn beurt naar Andreas en Paul-Henri van Medica. Wat hebben die impro-kerels toch tegen achternamen?

Labels: ,

donderdag 7 mei 2009

Zonder er gelijk een metal uit te lopen

Eergisterdag nog eens ouderwets te Stuk getrokken met een oud-lief en een oud-leerling van me. Je kan zeggen wat je wilt maar het is beter gezelschap dan een repetitieve generaal of Jozef. Jozef zijn moeder zat immers in de guerrilla.
Voorprogramma: Ansatz Der Maschine! Kortrijkzanen die passionele, subtiele instrumentale muziek maken en en passant een lange neus zetten naar all things postrock. Denk aan iets tussen jazz en drum & bass in. Het zegt misschien genoeg dat het ene nummer dat vocals had veruit het minste van de hele set was.
Na verloop van tijd werd het kwartet uitgebreid tot een sextet. Ondermeer de vader van een van de leden kwam een aardig potje meeblazen op Franse hoorn. Franse hoorn! Dat ik dit nog mag meemaken!
De visuals waren bovendien prachtig. Denk aan dadaïstische propaganda, het begraven van muziekinstrumenten, de reisweg van een regendruppel of een landkaart om op te verdwalen. Ansatz Der Maschine: bloody nice!
Hoofdprogramma: Hanne Hukkelberg. Zij ja. Op voorhand had iemand mij proberen wijs te maken dat je dat moet uitspreken als "Hanne Hukkelberry". Zelf hield Hanne het bij iets als "Hanne HukkelberK".
Die iemand ligt nu onder de groene zoden. Met Hanne valt niet te spotten. Vraag maar aan Sanne die ooit door Hanne KO gevloerd is in de club van de AB. Wat lijkt het alweer lang geleden.
Anyways, eergisterdag trad een heel andere Hanne aan dan ik mij herinnerde. Vroeger was ze een soort organische Björk maar dat is er wat uitgegroeid. Bij momenten was het Björk begeleid door Sonic Youth. Op andere momenten was het gewoon goed gemaakt poprock en doemde het spook van pakweg Roxette op.
Deze keer had Hanne geen fiets bij, het fietsgeluid werd gewoon gesampled. Als ik ooit optreed met een fiets dan vraag ik Eddy Merckx hemzelf om op die fiets te spelen. Of Roger De Vlaeminck als Eddy Merckx te duur is. Of Eddy Planckaert als Roger De Vlaeminck te duur is.
Maar we dwalen af. Bovendien ken ik niets van wielrennen. Het was een mooi optreden, het woord "elegant" lijkt mij nog beter gepast. Het kwam wel wat traag op gang.
Tot zover deze lezing.

Labels: ,

dinsdag 5 mei 2009

Jongens lezen de joepie niet

Zoals beloofd: opmerkingen over mijn ervaringen als jurylid op het Afrika Filmfestival recht uit mijn blocnote met scherpe zwaarden! Over het algemeen was ik door elke film aangenaam verrast. Dat toont vooral aan hoeveel vooroordelen ik had tegenover het concept Afrikaanse film. Maar ik heb bijgeleerd en ik ben tot inkeer gekomen.
This Is My Afrika (2008) van Zina Saro-Wiwa: korte, boeiende documentaire over wat Afrika abstract of concreet betekent voor een aantal mensen, vooral afkomstig uit de culturele sector. Goede introductie tot Afrikaanse film, literatuur en muziek. In mij is onstuitbaar het voornemen ontloken een Fela Kuti-CD te kopen.
Jerusalema (2008) van Ralph Zamin, goede Zuid-Afrikaanse gangsterfilm die zoveel knipoogt naar Martin Scorsese dat het bijna diefstal wordt. Verwijst verder naar Heat, Scarface en uiteraard The Godfather. Niet mijn favoriet maar wel de uiteindelijke winnaar. Vooral een erg toegankelijke film.
Triomf (2008) van Michael Raeburn. Wel mijn favoriet, wederom Zuid-Afrikaans. Heel originele, licht absurde karakterstudie over white trash blanken in de week voor de beslissende verkiezingen van 1994. Ik kreeg er goesting van om Afrikaans te leren.
Zimbabwe (2008) van Darrel Roodt. Zimbabwe is zowel de naam van het hoofdpersonage als het land van herkomst. De slechtste film van de hoop en de degene die al mijn vooroordelen over Afrikaanse film bevestigt. Moralistisch verhaal over sociale onrechtvaardigheid met een min of meer happy end. Overdreven low budget gefilmd en met houterige vertolkingen.
My Little Black Heart (2008) van Claire Angélique, Zuid-Afrika tris. Verrukkelijke, subjectieve stijloefening rond een junkiesprookje uit duizendeneen nachtmerries. Een non-lineaire, koortsachtige trip. Een soort Requiem For A Dream vanuit het standpunt van de gebruiker. Weet ik veel.
Mascarades (2008) van Lyes Salem. Schattige Algerijns variatie op Doornroosje. Heerlijk uitgangspunt about living the lie wordt redelijk origineel uitgewerkt. De mannelijke hoofdrolspeler lijkt op Borat maar is het niet.
Laylat El-Baby Doll (2008) van Adel Adeeb. Egyptische prent. Ambitieuze, barokke mediatie over conflicten in het Middenoosten die door tijd en ruimte zweeft. Van de Israëlische onafhankelijkheid over Elf September tot de Derde Golfoorlog. Eerlijk is eerlijk: na een kwartier ben ik in slaap gevallen. Toen ik een half uur later wakker werd, kon ik niet meer volgen en bleef er nog meer dan anderhalf uur film over. Ik ben het dan maar afgetrapt. Ik ben daar niet trots op.

Labels: ,

maandag 4 mei 2009

You can't wrap your arms around a cookie

Vrijdag stelde het machtige Homer zijn gloednieuwe vierde CD voor in De Klinker in Aarschot. Ik was uiteraard van de partij als was ik Jef Stalin zelve. Ik laat alvast mijn snor staan.
Give Us Your Money: minder drammerig dan ik had verwacht. Er zaten een paar leuke dingen in maar van mijn zuurverdiende duiten blijven de heren beter af.
Teenage Lust: een potige lap lawaai die mij best wel kon bekoren. Straight edgers maar aardige straight edgers.
Hangin' Out: crappy punk in de meest positieve zin mogelijk. Deze Walen hadden bijvoorbeeld echte liedjes. Toegegeven niet altijd even goede liedjes maar desalniettemin echte liedjes. Overbodige cover van I've Just Seen A Face van the Beatles of heb ik dat gedroomd?
This Is A Standoff: geen idee wat het precies was maar het stond me wel aan al duurde het veel te lang. Wat verwacht je ook van drie Canadeziërs en een Italiaander? Wel hele leuke tempowisselingen.
Homer: geweldige show van een geweldige groep. Denk aan twee Boeings die op elkaar botsen in een windhoos boven de Gazastrook.
U merkt misschien op dat ik verrassend positief oordeel over alle groepen. Twee mogelijke verklaringen. Ofwel had ik al lang geen crappy punk meer te horen gekregen en stond mijn verdraagzaamheid hoog. Ofwel begin ik het hele genre gewoon wat meer te appreciëren. Horresco referens.

Labels: ,

zondag 3 mei 2009

Geld, vrouwen & mislukking

Wat heeft Geertje Simonis de voorbije maand uitgestoken?
Boeken gelezen:
  • Best Of American Splendor (2005) van Harvey Pekar
  • I Hate Myself And Want To Die - The 52 Most Depressing Songs You've Ever Heard (2006) van Tom Reynolds (Het verzameld oeuvre van Milow wordt schandalig over het hoofd gezien.)
  • 33 1/3 - Loveless (2007) van Mike McGonigal
  • Club Risiko - De Jaren Tachtig, Toen En Nu (2006) van Fred de Vries
  • Grijsgedraaid - Liedjes En Lijstjes Uit De Popgeschiedenis (2006) van Leo Blokhuis
  • Jankende Gitaren En Gebroken Akkoorden - Herinneringen Van Een Concerthopper (2006) van Chris Willemsen (Enthousiaste en persoonlijke popjournalistiek over kutmuziek. Pink Floyd, Procul Harum, Cliff Richard et j'en passe.)
  • Wie Heeft De Meeste Joden (2004) van Carl Friedman
Films gezien:

  1. Any Given Sunday (1999) van Oliver Stone
  2. Hvordan Vi Slipper Af Med De Andre (2007) van Anders Rønnow-Klarlund
  3. This Is My Afrika (2008) van Zina Saro-Wiwa
  4. Jerusalema (2008) van Ralph Zamin
  5. Triomf (2008) van Michael Raeburn
  6. Casablanca (1942) van Richard Curtiz
  7. Zimbabwe (2008) van Darrel Roodt
  8. My Little Black Heart (2008) van Claire Angélique
  9. Mascarades (2008) van Lyes Salem

Drie tot en met vijf en zeven tot en met negen heb ik geschnitzeld op het Afrika Filmfestival. Ik had de eer deel uit te maken van de Veto-jury. Daar maak ik binnenkort wel een groot moeras van woorden aan vuil.

Ik vrees dat DJ K To Da Fizzle begint door te hebben dat hij mij niet nodig heeft. Na alles wat ik voor hem heb gedaan! Mijn recente bijdragen aan Het Laatste Uur:

30) Rood: Robert Wyatt - Stalin Wasn't Stallin'. Ik heb dat graag als geschiedenis en popmuziek overlappen. Daar moogt ge mij op elk uur van den dag voor wakker maken. (Klik!)

31) Trein: The Clash - Train In Vain. Soort mysterieuze ghost track van London Calling. Door mij ingeleid met een gedicht dat er geen kloten mee te maken had. Ik denk dat ik weet waarom K Fizz mij verwaarloost. Snik. Eigen schuld, dikke dichter. (Klik!)

Ik ga er niet elke maand een statistiek aan vastknopen. Gelukkig maar.

Labels: , , ,

zaterdag 2 mei 2009

Hebben mensen al ooit tegen je gezegd dat je over koekjes kan zingen?

Donderdag was er een kleine exclusieve soirée te Stuk voor de incrowd van de culturele elite. Anders gezegd was er een optredentje waarin nauwelijks een kat geïnteressseerd was. Ofwel had iedereen zijn kat gestuurd. Daar wil ik vanaf zijn.
Grampall, voorheen Grampall Jookabox stond pertang op de affiche, sinds een week of twee topfavoriet ten huize Simonis. Het duo hitste ons op, jaagde ons af en bezorgde ons de avond van ons leven. In een eerlijke wereld zou Grampal grote successen oogsten. In een eerlijke wereld zou ik bakken geld verdienen met dit crappy blog.
Vessels stond ook op de affiche zij het met minder succes. Een Britse postrockgroep die hun eerste Europese optreden (sic) kwamen geven. Veel goede stukjes in maar het geheel overtuigde niet. Zo goed als geen spanningsboog en behoorlijk saai om te zien ondanks de hippe visuals. Leuke muziek om je teennagels bij te knippen of te mediteren over bloedblaren maar meer ook niet.
Niemand wil verhalen over karaoke lezen, zelfs Louie niet.

Labels: ,

vrijdag 1 mei 2009

Wie niet horen wil, mag altijd bij mij langskomen

Later als wij groot zijn worden wij een fout iemand die op trouwfeesten met zijn das rond zijn hoofd gaat meebrullen met No Woman No Cry. Om dan tussen de strofes door te tieren dat het “met de wijven niks als last is”. Nuchter bekeken is het met de mannen ook “niks als last”. Zet die twee eens samen dan krijg je helemaal mortiervuurwerk.
Dat gegeven hebben de heren en dames van Alfa in een leuk toneelstukje gegoten. Ge Moogt Hem Hebben is een klucht al spreekt het programmaboekje liever over een komedie. Laten we de kat in kwestie vooral een kat noemen: het is een klucht: een pretentieloze, platvloerse, duidelijke, eerlijke klucht. Wij waren dinsdag van de partij.
Woorden als nuance, subtiliteit en beschaving mag u nu uit uw woordenboek schrappen. Die gaat u toch niet meer nodig hebben. Wij hebben ons geamuseerd met Ge Moogt Hem Hebben, we hebben zelfs twee keer gênant hard moeten lachen. Maar veel Gouden Plankjes, de IFTF-prijzen, gaat Alfa er niet mee verzamelen. Dat zullen ze zelf ook wel beseffen.
Moeder Alice nodigt haar drie dochters en schoonzoons uit om een mysterieus nieuws bekend te maken. Binnen de vijf minuten hadden wij de ontknoping geraden maar dat is verder van geen belang. Vader is vertrokken met zijn secretaresse en dit geeft aanleiding tot bespiegelingen over liefde en overspel die variëren van absurd tot moralistisch.
Ter voorbereiding waren we tot de gedachte gekomen dat archeologentoneel wel iets met Indiana Jones zou doen. Inderdaad: reeds in het eerste bedrijf wordt die avonturier genamecheckt, inclusief geneuriede tune. Dat de heilige graal in kwestie een fles whisky was, konden wij, bons vivants in hart en nieren, enkel toejuichen.
Het personage in kwestie Francis, enthousiast vertolkt door Thomas Kennis, was de ster van de avond. Gehuld in een übercool Steven Seagal-T-shirt vertolkte hij een echte man. Iemand die zegt wat hij denkt, iemand die veel lawaai maakt om zijn klein hartje te verbergen. ’s Mans modedefilémonoloog was wat ons betrof het hoogtepunt van de avond.
Desalniettemin droeg Ge Moogt Hem Hebben heel wat kenmerken van provinciaal amateurtoneel zoals lokale KWB’s dat wel eens brengen. De dialogen waren wat houterig en er werd een aardig stukje gehaperd hier en daar. Grappen waren melig en voor de hand liggend maar heel vaak werkten ze wel.
Wij hebben drie dagen citaten lopen spuien als “onderschat nooit een rosse” en “laat mij de jager zijn en blijf jij het konijntje”. Bovendien is “de kleur van uw haar past perfect bij mijn kopkussen” een pick-up line die we sowieso eens gaan uittesten in het ware leven.
“Onkuisheid bestaat niet, er is enkel pret en verveling”, stelt vamp Elvira ergens en ze heeft gelijk. Ge Moogt Hem Hebben is pret, laat daar geen enkele twijfel over bestaan. En toch is het met de wijven niks als last. Bob Marley was een visionair.

Labels: ,