De eenzaamheid van de president

Ik heb de stijl maar niet de gratie. Ik heb de kleren maar niet het gezicht. Ik heb het brood maar niet de boter. Ik heb het raam maar niet de luxaflex. Maar ik ben groot in Amsterdam. De homeboys van Perdu sloten vrijdag hun jaar af met het Definitieve Eindfeest en ondergetekende was uitgenodigd. Je bent een troetelbelg of je bent het niet. Ik ben bovendien ontzettend feestvaardig, zo feestvaardig als een verdwaalde kogel.

Wanneer mijn trein halte houdt in Rotterdam zit ik wat Jeugd Van Tegenwoordig voor me uit te flowen: "De K / De E / De R / De K / De kerk". Net op dat moment passeren we een gigantische moskee. Ik overwin mijn schaamte en de trein treint verder richting Amsterdam. Ik heb het station nauwelijk verlaten of uit een Johnnymobiel schalt Wanna Be Startin' Somethin'. Ook hier wordt gerouwd. Uit Café Stopera weerklinkt dan weer Toppertje. Ik voel me onmiddelijk thuis. In Perdu is er koffie en entertainment. Het codewoord van de avond is definitie. Post-its geven iedereen de kans alles wat los of vast zit te omschrijven. Ik kroon mezelf maar tot Belg.

David Sneek opent de avond met een betoog over Humpty Dumpty, de Académie française en de ethiek van Spinoza.

Hedde Zijstra heeft het over kennis. Aan de hand van een paar heerlijk quotes van Donald Rumsfeld onderzoekt hij de notie unknown known. Aan het einde ontspoort het mij iets teveel richting taalkunde.

K. Michel leest drie gedichten voor over een tekenaar, over een landkaart, over Pinocchio. Zeer mooi.

Martin van der Galiën gebruikt zijn tijd om Perdu aan de schandpaal te nagelen als subsidie verslindende linkse kerk, als lanterfanten onder de noemer cultuur, als ego, veel ego. Heerlijk herkenbaar discours.

Tjer Bakker (?) duidt het woord nieuw aan als het grootste probleem van deze tijd. Ik zou er persoonlijk Piet Huysentruyt nog aan toevoegen maar de man heeft een punt.

Miek Zwamborn skypet live vanop de grens tussen Oostenrijk, Zwitserland en Italië. Doe ik volgende keer ook. Bespaart mij vijf uur trein. Miek heeft een paar reuzeleuke flarden woordenboek aan elkaar genaaid.

Geert Simonis, allez ja, ikzelf dus. Ik ben een beetje zenuwachtig en het is ondertussen nogal benauwd. Al bij al valt het wel mee. Liefhebbers of nieuwsgierige Galliërs kunnen mijn tekst alhier schnitzelen. Reacties zijn positief al vinden sommige mensen het te theoretisch. Dat ze godverdomme eens netjes mijn zak kussen.

Matthijs Ponte mixt filosofie en poëzie aan elkaar. Beetje Beckett, beetje readymade, serie Het. Nice.

Hilde Meeus analyseert het fascinerende verschijnsel muskaatnoot in het Engels en raakt ermee weg. De roots van alle woorden blijken naar testikels te verwijzen. Wie had dat durven dromen?

Zodra de woorden zijn weggewaaid, barst het feest pas echt los met klezmergezelschap Trio C Tot De Derde. Party like it's 1948! Ik dans als een beertje, een kleutertje, een wildeman, een zwetende otter. Gelukkig ben ik niet alleen. De heren smijten de Lambada ertussen alsof het niets kost. Funkytown laten ze naadloos overgaan in Hava Nagila. De DJ-set achteraf begint met een half uur Michael Jackson en dat mag. Even later neemt Trio C Tot De Derde de DJ-set doodleuk over door te een potje te jammen op Blue Monday. Bloody nice!

We drinken een biertje en daarna - ach ja, waarom ook niet? - nog eentje. We zijn maar één keer jong. We socializen, we netwerken, we discussiëren over Animal Collective, het marxisme en paus Benny. Daarna komt de afwas en als het weer licht is, kan ik de trein op om te crashen in tweede klasse. Het random fotoverslagje vindt u alhier.

Nationalists make the best lovers for you

Gisterdag, Zwarte Donderdag Mechelen bezocht in het uitmuntende gezelschap van Big Nasty J. en Die Lore. De openingsdag van het Dijlefestival Deflux had mij er toe gebracht mijn bekende aversie voor Mechelen even opzij te schuiven.

Vooreerst De Staat. Nederlands gitaarhoop in bange dagen. Ze slepen een onbescheiden berg lovende recensies met zich mee dus ik was benieuwd. Hoekige gitaarrock met één been in de blues en het andere in het lawaai. Soms neigde het naar T.C. Matic toe en soms niet. Niet alles was even goed maar toen de übercoole leadgitarist een portie slide bovenhaalde, kon ik wel smelten. De Staat: hun naam is klein maar hun daden bennen groot. Bonuspunten voor de paarse hofnar op cowbell en synths.

Staat of geen Staat uiteindelijk waren we gekomen voor De Jeugd Van Tegenwoordig. De oerknal, de openbaring, de overompeling van de eerste keer was er niet meer bij. Bleef over: Onzin met een grote O, waanzin met een grote W en met blikjes bier smijten. De gewaldige beats en de liters charisma hielden De Jeugd zonder verdere problemen overeind. Deze zomer spelen ze overal in België: mis hen niet.

Eens thuis liep het nieuws van Zwarte Donderdag binnen. We zullen je missen, Farrah.

De leontofonos, soepordinatoren met balletjes & satelliet suzy bijzinnen

Ontwaken om zes uur, Colombiaanse oploskoffie drinken en crap schrijven is zilver. Met de auto rondrijden gelijk een grote meneer en met de kleine zus ministry of silly walks spelen is goud. De kers op mijn slagroom, mijn gisterdag, mijn zondag, mijn eerste zomerdag was desalniettemin Jazz Op Zondag te Stuk. Eigenlijk houd ik niet van kersen. Dura uitdrukking sed uitdrukking.

Daar zat ik op het terras met Sander Yezerskiy en Ine Benzine. Jokke Schreurs en Koen De Cauter, snorren met gitaren, tokkelden deuntjes gelijk in Sweet And Lowdown van Woody Allen. Beetje jazz, snuifje zigeuner, flardje Balkan, mespuntje Parijs. Leukste waren de twee liedjes gezongen door een mevrouw. Een derde hond in het kegelspel die meer had mogen blaffen.

Verder viel er weinig te lachen. Van Duvel krijg ik hoofdpijn. Van Radio 1 mag er geen Laatste Uur meer komen. Van Sander mag ik geen existentialist zijn. Van de flikken mag ik niet rondlopen met een damesfiets op mijn schouders.

Nu is niet de tijd voor jouw tranen.

Appel of elders

Volgens Hegel is muziek de kunst van de ziel, rechtstreeks gericht op de ziel. Dat had hij goed gezien, de oude nicht. Reden genoeg om gisterdag af te zakken naar de derde Vrijdag van Braakland/Zhebilding. Voor de gelegenheid zonder de befaamde Filistijn Sander "kniebroek" Yezerskiy. Ondanks eerder afspraken ook zonder de corrupte Wagneriaan Sarah. Uiteindelijk is Christoph meegegaan. Een man die zijn pyjama in het openbaar durft dragen. Een man die zijn sandalen in het openbaar durft dragen. Een hippie maar een aardige hippie.

Omdat pizza belangrijk is, is het begin van de avond aan ons voorbij gegaan als de dood van Dusty Rhodes. Het Zesde Metaal bracht daar verandering in met een juten zak vol ijzersterke liedjes in een venijnig folkrockjasje. Oprechter dan een straalbezopen Michel Daerden. Met meer melancholie dan goed is voor eenieder die niet aan het Oostfront tegen de Rus heeft gestreden. Door een contrabas te gebruiken in plaats van een basgitaar en ook de elektrische gitaar te weren, vermeed Het Zesde Metaal een clichématige klank. De nummers die wel een akoestische gitaar hadden, vond ik dan nog de minste. De viool werd gehanteerd door de vurrukkulluku Liesa Van der Aa. Afsluitende bis Ik Haat U Niet (goede titel) had gerust van een Nederlandstalige Nick Cave anno Kicking Against The Pricks kunnen zijn. Zeg dat ik het u gezegd heb.

Vervolgens namen de heren van DAAU het over. Waar de afkorting precies voor staat, beschouw ik als geziene leerstof en zal ik hier niet herhalen. De vier heren (hobo, accordeon, contrabas, cello) speelden zeemansliederen voor matrozen met narcolepsie en een kapersbrief in een onleesbaar geschrift. De man naast me is er in elk geval bij in slaap gesukkeld. Dit waren minimale excursies naar de randen van de ziel. Puffend en krakend als een oude stoomlocomotief bereikte DAAU zijn einddoel zij het niet zonder de nodige bochtige omwegen. Nodig de anarchisten gerust uit voor mijn crematie maar vraag hen dan wel iets van múm te coveren. Mijn kleine zus mogen deze zigeuners gerust eens komen stelen.

Trouvé, Cassiers & Thielemans + Cielen stuurde ons de nacht in. Improdinges. Allez ja, de cursus knutselen met klanken voor gevorderden gegeven door professor doctor Rudy Trouvé en zijn kornuiten. Lynn Cassiers zong wat voor zich uit en had een bak elektronica voor haar neus geparkeerd. Eric Thielemans zorgde voor drums en percussie. Ephraïm Cielen speelde gitaar en wat al niet. Er werd geklooid met blokken hout en met rammelaars. Het gezelschap ging met de ruimte - lees: de loods - werken. Concreet liep er op tijd en stond iemand rond om op tien meter van de rest de echo van het lawaai na te apen. Er zaten wie immer met dat soort shizzle goede en minder goede dingen in. De bis was er echt wel te veel aan. In het algemeen was juffrouw Lynn haar bijdrage niet altijd even duidelijk dan wel overtuigend. De bijhorende projecties van Herr Rudy waren wel weer toppie. Denk aan kubisme op XTC of aan hyperactieve tegels uit de harem van de sultan van Timboektoe of de koning van Siam.

Ach ja, zoals Andy Hamilton al stelde: intimate knowledge of hip-hop is also cultural capital. Hoe die man schrijft, dat moet je proeven. Hij is de essentiële strateeg van het postmodernisme, volledig aangedreven door corporate hostility.

Amen, Andy. En ook wel: word up, dawg.

My uncle died of crotch dot

Gisterdag viel de avond boven de Molens van Orshoven. En boven mij. Wie immer aanwezig voor een portie Vrijdagen van Braakland/Zhebilding in het gezelschap van mijn partner in crime Sander "korte broek" Yezerskiy. Het programma was volslank. De roze keizer besproeide zijn veld met zijn nieuwe bron.

Vooreerst werd in het café voor de allerlaatste keer het toneelstuk Roadmovie gespeeld. Kris Kuppens sprak ons toe als een uitgetelde, uitgebluste en uitgeputte zakenman op jaren. Het soort man dat preventief ijs in huis heeft omdat hij weet dat het leven hem recht in de noten sjot. De tekst was een open brief aan zijn afwezige dochter.

Rudy Trouvé en Gerrit Valckenaers fixten een mooie, zelden opdringerige soundtrack. Telkens die laatste zijn traporgel bediende, tochtte het op mij. Ik zat in de hoek waar de klappen vielen. Goed toneel maar het was toch beter tot zijn recht gekomen in een traditionele theatercontext. Daar is het nu te laat voor, dit was de allerlaatste keer. Vaert wel ende levet scone!

Toen was het echt wel tijd voor wat muziek an sich. Wolf kwam die dorst laven. Een duo met gotische folksongs. Een mooi meisje met heel originele zanglijnen en een dramatische tokkelaar op akoestische gitaar. Zij zong in tongen en had een compleet eigen vocab. Ze fluisterde haar eigen taaltje bijeen tussen Duits, Middelnederlands en Afrikaans in. Troubadours van nu die ons opriepen tot inkeer te komen. Zou de zangeres van Bosscher bollen houden en zo ja zou ze er een keer met mij willen gaan eten? Als we nu vertrekken, hoe laat zijn we dan in Den Bosch?

Madensuyu was eens te meer fafafafuckin' great. Dit duo maakt muziek als een samoerai. Intensief, mysterieus, geslepen, genadeloos. Ze kunnen met hun katana vanop vijf meter een pond sushi afsnijden tot op de gram precies. Als Madensuyu ten oorlog trekt, hoop ik dat ze aan mijn kant staan. Anders vrees ik het ergste voor mijzelf en voor mijn bonsai. Anyhow: ze waren nog beter dan de vorige keer aan 't Stuk en ik kreeg er goesting van mij te laten lynchen door een Thais hoertje.

I-H8 Camera stuurde ons zonder complimenten huiswaarts. In Sanders geval letterlijk. Dit all-star improvisatiegezelschap bestond voor de gelegenheid uit Teuk Henri (gitaar), Aarich Jespers (drums), Heyme Langbroek (sax en trompet), Bert Leenaerts (bas), Mark Meyers (vocals), Rudy Trouvé (gitaar en vocals) en Craig Ward (gitaar). Zeven heren met de rock & roll, de street cred en de arty farty-heid diep in het gelaat gegroefd. Ik bedoel maar: drie van hen rolden sigaretten!

Concreet mochten de zeven om beurt een improvisatie dirigeren. Aanwijzingen varieerden tussen: disco, krautrock, lawaai, iets melancholisch dat gemeen wordt en iets exotisch. Niet alle zeven postmoderne composities waren even goed maar het niveau lag wel verdomd hoog. Zo zie je maar wat een rasmuzikant weer precies is. Ik strompelde naar huis met piepende oren. Het was het waard.

Pak van mijn hart hetgeen je aanstaat. Gooi de rest maar weg.

The cunts of navarone

Smokey Robinson, Steve Stevaert en Paul Delouvrier denken van niet maar maandag acht juni anno domini MMIX was wel degelijk een goede dag in de existentiële handel en wandel van onze jonge held Geert S. Simonis. Het begon allemaal met een wekker die vroeg afging. Waarmee ik bedoel: rond hetzelfde uur als bij het gros van het klootjesvolk: zeven uur. 's Morgens! A.M.! Het staartje van de avond!

Een half uur later sleepte mijn enorme wilskracht mij richting douche. Ik heb mij geschoren zonder mij te snijden, bekrassen of pijnigen. Geen idee hoe dat bij jullie zit maar ik geloof dat een vader zijn zoon de fijne kneepjes van het inperken der baardgroei leert tijdens een overgangsceremonie. Niet dat ik zo'n ceremonie heb gekregen. Ik heb dat hele scherengedoe zelf mogen uitzoeken.

Al heb ik links en rechts wel wat opgestoken. Uit de aflevering One Fish, Two Fish, Blowfish, Blue Fish van the Simpsons. Uit Miller's Crossing van de gebroertjes Coen. Of Echte Mannen Scheren Zich Niet Elektrisch van Guido Belcanto. Maar ik nog steeds nauwelijks baardgroei. Merde is dat de aanwezige baardgroei wel aan een steviger tempo groeit. Ik scheer mij tegenwoordig drie keer per week gelijk een grote jongen.

Vervolgens ben ik richting computerlokalen van de unief gegaan om mijn paper voor Leefstijlen en Consumptiepatronen af te maken. Maar Geert, je beschikt over een laptop, waarom heb je die paper niet afgemaakt in de privacy van je eigen kot? Zoals zovelen in de droeve eindjaren van het eerste decennium der eenentwintigste eeuw heb ik de aandachtsspanne van een stel ninja's.

Door in het openbaar te typen belet ik mezelf niet elke dertien seconden richting Facebook te klikken. Ik heb wel genoeg sociale vaardigheden om in dan niet aan de porno te gaan. Alzo is de paper - een hoopje gelul dat Brian Epstein en the Beatles linkte aan het grootwarenhuis en aan gendercrap - op een redelijk uur afgeraakt.

Voor het zover was ik mij nog de eer geschonken te lunchen met Big Nasty J., de beruchte gangsterrapper, cultuurcriticus, conservatief denker en feminist. Voor het eerst sinds de paasvakantie heb ik hem afgemaakt in een potje schaak. Mijn ego zwol als een hybride mix tussen de Hulk, een sumoworstelaar op pensioen, GW en Jean-Marie Dedecker. Misschien is het die goede wind die mijn paper heeft voortgeblazen.

Vervolgens de bus richting Kessel-Lo Rock City om de voyeur uit te hangen aan de diner table van San F. Yezerzskiy en professor Rötelflöt. Ze aten exotisch. Ze zagen er niet gelukkig uit. San had een blauw oog. Tegen de deur gelopen, beweerde hij. De professor bevestigde maakte hem uit voor lompe koe en arm schaap. Later zat ik met San in de Yezerskiymobiel en reden we via Mechelen naar Antwerpen want rond Brussel zou er wel eens file kunnen zijn. San is een man van de wereld en een licht agressieve chauffeur.

We parkeerden hoog en namen een snelle lift naar beneden want we moesten in de Elisabethzaal zijn voor Morrissey. De zaal was kleiner dan ik mij herinnerde uit de tijd dat ik nog Samson & Gert-kersthows frequenteerde en ook wel lichtjes vervallen. De rangschikking gebeurde naar gevoel voor humor dus hadden San en ik betere plaatsen dan Raf Coppens.

Stipt om acht uur trapte voorprogramma Doll & the Kicks af voor een ongeïnteresseerde zaal. Doll was een blondine met lange benen en een vreemd diadeem. The Kicks waren drie heren die respectievelijk gitaar, bas en drums afranselden alsof daar een kiesdrempel mee te halen viel. Dat uitte zich in een nijdige portie lawaai tussen garagerock en punkfunk in. Dollie keelde daar wat overheen. Een Britpoppende Blondie twee dagen nadat Patti Smith Debbie Harry het strot heeft overgesneden. Doll & the Kicks: they still got a long way to go maar ze verdienen een aandachtiger publiek.

Bij wijze van pauzemuziek werden wat filmpjes geprojecteerd. The New York Dolls, Shirley Bassey en Sparks passeerden de revue en ik meende Shocking Blue te herkennen. San ging de polemiek aan over kitsch en camp. Camp blijkt kitsch te zijn maar dan met pluimen. Ik heb weer iets bijgeleerd. Maar dat deed allemaal niets meer ter zake eens Morrissey het podium betrad en meteen een knieval deed. Deze charmante man had de zaal direct in zijn zak maar was zo vriendelijk toch wat liedjes voor ons te zingen.

Te beginnen met This Charming Man dat een stuk steviger klonk dan in mijn geheugen. Hoort die intro normaliter niet bij Lust For Life? Misschien moet ik even gas terugnemen en uitleggen hoe ik mij verhoud tot Morrissey. En tot the Smiths natuurlijk.

Van beide bezit ik één verzamelaar. Respectievelijk Suedehead: The Best of Morrissey en The Very Best of The Smiths. Tenzij mijn geheugen nu al hapert alletwee geschnitzeld in de Brusselse Fnac zij het op twee aparte gelegenheden. Neemt iemand het mij kwalijk dat the Smiths mij dierbaarder zijn dan Mozzer solo? Neemt iemand het mij kwalijk dat ik veggie noch queer ben?

Alzo wist ik maandag uiteraard dat de jongen met de doorn in zijn zij een nieuwe CD uit had maar had ik daarvan enkel single I'm Throwing My Arms Around Paris gehoord. De set klonk mij bij momenten bombastisch in de oren. Waar heeft zo'n drummer überhaupt een gong voor nodig? Al die synths zijn nergens goed voor. Profi muzikanten allemaal goed en wel, het publiek achtte hen slechts een blik waardig als ze tussen hen en Morrissey instonden. Ik ben geneigd dit te beschouwen als een goed optreden maar geen geweldig.

Was ik megafan dan had ik het waarschijnlijk geweldig gevonden. Dan had ik mij met plezier door de security laten sodomiseren om toch maar de hielen van Morrissey te mogen likken. Jongens toch, wat heeft die man een charisma.

Het optreden zelf was een taartje. Helaas geen aardbeidentaartje. De slagroom was voor mij toch de greep uit het oeuvre van the Smiths. Haastige slagroom, een vluggertje, van moeten. Ask en Some Girls Are Bigger Than Others werden door de band zo snel mogelijk afgewerkt en van Morrissey bijna verveeld van zang voorzien. Girlfriend In A Coma kreeg gelukkig een waardigere bewerking. De kers op de slagroom: de heerlijke, opstandige bis First Of The Gang To Die. Een nummer waarvoor ik bereid ben als eerste te sterven, elke dag De Standaard te lezen of op mijn woorden te letten.

Toen was het allemaal voorbij, schatje blauw. Ik ging met San door de garage hollen en door de stad sjezen. Toen Martha & the Vandellas uitgezongen waren, stond de Yezerskiymobiel op het Hooverplein en bezetten wij het terras van de Libertad. Spending warm summer days indoors: het is niet voor ons weggelegd. Als het geen liefde is dan zal de bom ons wel samenbrengen. Of die kutolifantenbaby.

A puritan by day & a playboy by night

Opgepast: dit is een totaal irrelevante en lichtjes melacholische mijmering van iemand die vroeg is opgestaan, veel koffie heeft gedronken terwijl hij naar Trout Mask Replica luisterde en toen voor de goei is gaan stemmen.

Los daarvan, lieve lezer, zijn er twee tijdschriften die ik op tijd en stond mis: Teek en Deng. Bij het Teek-zomernummer van 2001 zat een festivalbijbel. Naast programma's van een slordige zesenzeventig festivals en interviews met enkele optredende artiesten (u kent dat type publicatie wel), lieten daarin twee journalisten hun licht schijnen over hun favoriete liveplaten. Geert De Vriese, die later hoofdredacteur van Che en chef sport van het VRT-journaal is geworden, stelde daarvoor een mooi lijstje op met onder andere Unplugged In New York van Nirvana, Live Rust van Neil Young & Crazy Horse en Running On Empty van Jackson Browne. Op de tiende en laatste plaats zette hij:

Laat ik nu net afgelopen maandag aanwezig geweest zijn bij een liveopname van Pawlowski. Mag ik dit als voldoende reden beschouwen om even wat te lullen over liveplaten waarop ik publiek ben? Dank u. Opmerking: ik heb het hier wel over officiële platen. Ik heb jarenlang een bootleg gehad van dEUS op Werchter 2002 waarbij het soms verdomd lastig was het optreden te horen door de uitleg van de Hollandse bootlegger in kwestie heen. Maar dat soort shizzle telt dus niet mee.

Wat wel meetelt, in chronologische volgorde: (Volgorde van opname dan want ik ga echt niet uitpluizen wanneer die nest verschenen is.)

Monza - De Stad Kan Zo Koud Zijn. Tweede single van Stijn en de zijnen. B-kantje is hetzelfde nummer opgenomen op zaterdag vierentwintig maart 2001 in het Poorthuis in Peer. In mijn aanwezigheid dus! Voorprogramma was die avond Admiral Freebee solo, vers van de Rock Rally. Ik herinner mij dat ik hem niet goed vond. Monza zelf was toen iets te snel, iets te groot geworden dankzij het succes van Van God Los, het nummer dan. Ze coverden toen Living It Up van Bert Kaemfert alias de tune van Kapitein Zeppos. Dit is het enige Monza-optreden dat ik heb gezien in de originele bezetting. Maar Monza is dan ook een draaimolen waar iedereen op- en afstapt als hij goesting heeft.

De single van De Stad Kan Zo Koud Zijn werd destijds niet verkocht maar viel te winnen via Humo en Studio Brussel. Ik ben toen niet aan een exemplaar geraakt. Afgelopen februari, toen Monza weer in het Poorthuis passeerde, heb ik er alsnog eentje weten schnitzelen. Toen ik er achteraf met Jarne naar luisterde, begon meneer Meuris de liveversie met een stukje rant over hoe Overpelt een stad zou moeten zijn omdat Peer het ook is. Die rant deden we beiden af als "typisch Meuris".

Franco Saint De Bakker - Live At The Ancienne Belgique. Freaky jazzo's rond gitarist Elko Blijweert afkomstig uit de Antwerpse scène. Het nummer Solar Lottery hierop is opgenomen op zondag vierentwintig oktober 2004 tijdens hun concert op het La Belgique 666 Points-festival gecureerd door Mauro Pawlowski. Zelden hebben schizofrenie, satanisme en sillyness zo dicht bij elkaar gelegen als dat weekend. Ons Aller Lore en gewaardeerd popkenner Klaasman R. waren er ook bij.

Arno - Live In Brussels. Opgenomen in diezelfde Ancienne Belgique op donderdag vierentwintig en vrijdag vijfentwintig maart 2005. De eerste avond ben ik geweest met een bevriend rechtenstudent uit Limburg. Het CD-hoesje geeft geen info over welk nummer op welke dag is opgenomen en daar durf ik ook niet naar te gissen. Ik heb die avond wel zwaar zitten vloeken dat het zittend publiek was. Later die avond zijn we naar een cantus getrokken, die werd voorgezeten door old man Petit en het zou mij verbazen als ik nuchter in mijn bed ben gekropen. In die tijd dronk ik te veel. Tegenwoordig ben ik een zenmonnik. Of een hedendaagse Kierkegaard. Van Live In Brussels bestaat trouwens ook een DVD-uitgave maar die moet ik niet zo broodnodig bezitten. Uiteindelijk kan je een DVD nooit echt bezitten.

Adriaan Van den Hoof - Achterklap. Dit is natuurlijk geen muziek maar cabaret, slecht cabaret dan. Dit is natuurlijk geen CD maar een DVD, een DVD die ik niet in huis heb dan. Staat er maar bij voor de volledigheid. Vraag maar aan Sanne of zij meer herinneringen heeft aan die avond in het Depot.

De Kreuners - 30 Jaar De Kreuners. Optreden te Leuven vorige zomer. Achteraf op VTM uitgezonden en op DVD gesmeten. Heb ik ook niet in huis. Ik vond dat een goed optreden om alle foute redenen. Vraag maar aan Sanne of zij meer herinneringen heeft aan die avond op de Oude Markt.

Pete Philly & Perquisite - Mystery Repeats. Tweede CD van Nederlands beste Engelstalige hiphop van het moment. Het gaat hier om een tweede editie / special edition-achtige uitgave waarbij een tweede CD zou zitten met één of meerder liveopnames van Marktrock 2008. Ik heb de CD in kwestie niet en het internet schenkt mij niet bepaald meer info. Spijtig.

Zo, dat was het voorlopig. Als er mij nog aanvullingen te binnen schieten dan euhm vul ik de shit wel aan. In afwachting mag u zelf zo'n livelijstje opstellen. Ik kijk er naar uit om het te lezen, lieve lezer. Echt waar. Echt, echtig, echtend, echt. Omdat ik om u geef. Omdat ik de hogere cultuur wel erken maar ze niet echt ken.

Moraalridder!

Die vooravond en die rooze

Met een lichtbruin schuldgevoel heb ik de afgelopen week teruggedacht aan mijn vroegtijdig vertrek bij de Blauwe Maandag van Braakland. Maak zelf maar een grapje rond "voor het zingen de kerk uit gaan". Hopelijk kunnen de jongens van I Love Sarah mij ooit vergeten. Het is ten slotte al de tweede keer dat we elkaar mislopen. Misschien moet ik er een openhartige speech over gaan houden aan een uniefke in Caïro.

Om maar te zeggen dat ik gisterdag een revolver tegen de slaap van Sander Yezerskiy heb geduwd. Vervolgens heb ik hem een aanbod gedaan dat hij niet kon weigeren. Een uitstapje met mij naar de eerste Vrijdag van Braakland aan de Molens van Orshoven. Geweigerd Sander heeft niet. ‘k Heb menig menig uur bij hem gesleten en genoten en nooit en heeft een uur met hem me een enklen stond verdroten. Menig uur waar muziek in zat.

Van Teuk Henri & Youri Van Uffelen bijvoorbeeld. Twee gitaristen van naam en faam op een zeker ondergronds niveau. Voor de gelegenheid speelden de jongetjes samen op bevel van Führer Rudy Trouvé. Ik hoorde lappen geluid die vrolijk schaatsten op de grens tussen muziek en noise. Het neigde gelukkig ietsje vaker naar die eerste optie. Tango: the next generation of het geneurie van een TGV met een ochtendhumeur. Zet dit op voor de Dalai Lama, dan gaat hij trippy mediteren. Zet dit op voor Big Nasty J., dan win ik misschien met schaken.

De tweede halte van de avond was Liesa Van der Aa. Een chick die op David Bowie lijkt en haar viool mishandelde dat het niet mooi meer was. Door zichzelf eindeloos te loopen speelde Liesa Heel Mooie Liedjes op het randje van de kakafonie. Ze coverde Rid Of Me van PJ Harvey. Ze speeld een bolero. Ze verklaarde haar liefde aan Mozart. Ze mocht er zijn. And then some!

Vervolgens werden Sander en ik blootgesteld aan Capsule Redux. Vijf meisjes die doorgaans met zijn achten muziek maken als Capsule but you can't always get what you want. Vijf meisjes dus en wat voor meisjes. Ik reserveer me alvast de tweede van rechts.

De dames fabriceerden speelgoedpop. Denk aan the Andrews Sisters op de speelplaats van kleuterschool De Negensprong. Draaimolenmuziek met een spookachtig randje, een ontsporing in de zoveelste bocht. De dames hadden een goede cover van Can't Help Falling In Love With You en een nummer om een beer weg te jagen. Maar dat werkte niet. Ik ben een beertje in het diepst van mijn gedachten. Ik ben gebleven tot het bittere eind.

Dat eind was zelfs zo bitter dat Sander is gaan lopen als een bloedneus. Om zijn bus te halen, zei hij. Ik weet goed genoeg dat hij mij zo beu was als ik de diverse kiescampagnes. Er zat niets anders op dan huilen in een hoekje. Gelukkig werd ik daar getroost door Frateur & Rombouts. Alias het kernduo van Dez Mona. De beide heren speelden alsof de wereld buiten de hangar aan het vergaan was. Alsof die buitenwereld al lang vergaan was. Frateur & Rombouts boden houvast en ik klampte me aan die laatste reddingsboei.

De eerste helft van de set hielden ze het gezellig onder hen twee en klonk het als classic Dez Mona, zei het uiteraard iets kaler. De klank van een burn-out in het interbellum. Van vastzitten tussen economisch verval en fascisme in opkomst. Requiem voor een toreador die zich vrijwillig laat spietsen door el toro.

Halverweg kwam gitarist Sjoerd Bruil van Sukilove een eindje meespelen op bluesy manier. Wat het geheel netjes dropte tussen de Mississippidelta en sweet home Chicago. Er werd geëindigd met een ambachtelijk streepje noise. Er werd meer met geluidsmanipulaties gepruld dan ik mij herinnerde maar dat was misschien de trend van de avond.

Een trend waar Sukilove alvast niet aan meedeed. Pascal "langharig werkschuw tuig" Deweze had gewoon een ouderwetse drummer en bassist meegebracht. Met zijn vijven rockten ze zich door een juten zak vol perfecte popsong heen. Er werd afwisselend geslenterd en gehold. Het ging vooruit, met zoveel vuur, met zoveel stijl. Het was meer dan de moeite maar Sander heeft niets essentieels gemist. Ik vraag mij wel af waarom ik gestopt ben Sukilove te volgen na hun eerste plaat met dat heerlijke As Long As I Survive Tonight.

Niks conclusie! Gewoon abrupt einde. Anticlimax.

Glasbak. Paskamer.

Judoka.

Den svarte manns stereotype

De Heer is waarlijk opgestaan, hallelujah. Mauro deed de dood teniet, zing daarom het hoogste lied. Vrouwen uit Jeruzalem kwamen vroeg en zochten Hem. En hoe groot was hun verdriet want zij vonden Mauro niet. Maar een engel sprak hen aan: "Die gij zoekt, is opgestaan. Denk toch aan zijn eigen woord, dat gij vroeger hebt gehoord. Hij, de grote mensenzoon gaat door 't graf heen naar zijn troon. Zoek Hem bij de doden niet maar zing mee het hoogste lied." De Heer is waarlijk opgestaan, hallelujah.

Om maar te zeggen dat het Onze Lieve Heer, Mauro Antonio Pawlowski eindelijk nog eens behaagd heeft af te dalen naar de edele stede Leuven. Pinkstermaandag is nog nooit zo'n mooie Pinkstermaandag geweest. Een contraire zon - loodzwaar en vederlicht tegelijk - had ons warmte, energie en liefde geschonken. En hoogmoed maar dat zou later pas blijken.

Lag het aan mijn hemd met korte mouwen? Aan GW's kniebroek? Aan de sandalen van zijn wederhelft? Al wat ik weet is dat De Heer ons gegeseld heeft met waanzin, syfillis en een cat. Concreet had hij zich met het project Pawlowski op een podium gehesen in de Molens van Orshoven. Mauro kwam er een liveplaat opnemen met zijn vijf apostelen. Waarvan een mij onbekend persoon op toetsen en gitaar en verder vier oude getrouwen.

Wij leden onder hun gesel. Wij kermden als sans-papiers met een driedubbele kater. Wij dansten omdat stil staan meer pijn met zich meebracht. Ondertussen preekte Mauro zijn bergrede, zijn dogma, zijn goede boodschap, zijn bitterzoet gelispel. And it was awesome.

Achteraf speelde I Love Sarah nog maar geheel kortademig - had Mauro alle zuurstof uit de atmosfeer gerockt? - ben ik huiswaarts gekropen om te slapen op een smerige vloer. Mauro, ik ben niet waardig dat gij tot mij komt maar spreek en ik zal gezond worden. Pinkstermaandag was de opener van Vier Vrijdagen en een Blauwe Maandag van Braakland. Ik ben benieuwd naar de Vrijdagen in kwestie. U toch ook?

Doe je mee van terroristje en fascistje?

Fimmels van mei!

• Katanga Business (2009) van Thierry Michel
• The Wrestler (2008) van Darren Aronofsky
• Cat On A Hot Tin Roof (1958) Richard Brooks
• L'Enfant Sauvage (1970) van François Truffaut
• Nerdcore Rising (2008) van Negin Farsad & Kim Gatewood

Boekboeks van mei!

• Een Contract Met God - 4 Verhalen Uit De Bronx (2004) van Will Eisner
• Godverdomse Dagen Op Een Godverdomse Bol (2008) van Dimitri Verhulst

Het Laatste Uur van mei!

34) Moeder: Goldie Lookin' Chain - Your Mother's Got A Penis. Geef het maar toe. Ontkennen heeft geen zin. (Klik!)

35) Zon: Artists Against Apartheid - Sun City. Zo slecht dat het goed wordt. Zo heel slecht dat het heel goed wordt. Hier kan ik eerlijk waar uren naar luisteren. (Klik!)

36) Maan: Nouvelle Vague - The Killing Moon. Die zondag was het volle maan. Dat merk je er aan. (Klik!)

37) Komen eten: the Searchers - Sugar And Spice. Die avond at ik pizza. Met kruiden maar zonder suiker vermoed ik. (Klik!)