vrijdag 31 juli 2009

De avonturen van vieze freddie elders

Onder professoren is er een naam die slechts gefluisterd moet worden om alle gesprekken in deze kamer en de volgende te doen verstommen. Ik heb het uiteraard over de enige echte Rötelflöt, professor in alles, makelaar in levensvreugde.
A man most noted for his suave demeanour and impressive sexual prowess. De man die zijn volk leerde om alles ernstig te nemen behalve kleine kindjes. De man die zijn drumstel mishandelt als was het een vrouw. De man die Limburg op de kaart heeft gezet. De man die voor de zak brood is wat Schopenhouwer voor de bivakmuts was.
Afgelopen januari was de professor zo jarig dat het begon te sneeuwen. Daar moest natuurlijk een cadeautje van komen en dat heette Certain Dust Has Come To Light. Yup: Mixtape Madness, seizoen twee, aflevering zes. Ik leer het ook nooit! De professor reageerde als volgt: "Mag ik u bedanken voor de mixtape? Groovy en swingy zijn kernwoorden. Nice!" Dat mocht hij. Wat een gentleman!

In het grietje op het hoesje herkent u met enige chance Kylie Minogue. U herkent haar misschien zelfs twee maal. Weet in dat geval dat ze op de oorspronkelijke foto zelfs drie maal stond, helaas was het formaat daarvan te groot om op het hoesje te passen. Waarom regent het altijd op mij?
  1. B.T. Express – Do It (‘til You’re Satisfied). Funky disco met alle voordelen van funk en geen van de nadelen van disco. Volgens Humo de eerste echte remix. Ik heb geen reden om daar aan twijfelen. (Klik!)
  2. Trio Valore – Rehab. Als Amy Winehouse volgend jaar dood valt op haar zevenentwintigste dan zou een in memoriam door Booker T. & the MG’s zo kunnen klinken. (Klik! Beeldkwaliteit is lang niet alles maar het geluid valt wel mee.)
  3. Dosh – Don’t Wait For The Needle To Drop. Vreemd doch toegankelijk stukje elektronica. (Klik!)
  4. Dillinger – Cokane In My Brain. Educatief verantwoord nummer over spelling. Volgens mijn daddy vroege rap. Volgens Wikipedia reggae. Mij is het om het even. Dillingers muziekcarrière wordt schandalig over het hoofd gezien in de film Public Enemies van Michael Mann. (Klik!)
  5. The Opposites – Fok Jou. Rap die Zomergasten sampelt. Het is eens iets anders. (Klik! Het clipje mankeert de Zomergasten-sample. 't Kan verkeren.)
  6. Madou – Niets Is Voor Altijd. Spookachtig Nederlandstalig verbond tussen kleinkunst en pefecte pop op smaak gebracht met een snuifje surrealisme. (Klik!)
  7. The ParanoiacsMaartse Buien En Aprilse Grillen. Will Tura-cover afkomstig van Turalura, een perfecte plaat op Bart Peeters’ aanwezigheid na. The Paranoiacs scheuren de schlager aan flarden. Joey Ramone zou hier trots op geweest zijn.
  8. Mötley Crüe - Kickstart My Heart. De combinatie drugs en bombast levert hier een perfect popliedje op. Muzikaal mag u van mij Mötley Crüe gerust negeren maar hun autobiografie The Dirt blijft verplichte lectuur en is te kennen voor het examen. Ik vroeg einde juni aan een bevriend metalhead die Graspop had bijgewoond wat hij van Mötley Crüe had gevonden. De man was op dat moment gewoon op de camping gebleven. Ik zou hem de kop hebben ingeslagen maar hij was beter gewapend dan ik dus liet ik het maar zo. (Klik!)
  9. Mr. Scruff Featuring Alice Russell – Music Takes Me Up. Triphop, bestaat dat eigenlijk nog? (Klik!)
  10. T-Bone Walker – Alimony Blues. "Yes, the woman is a devil / She will trick you if she can.” Blueske om te koesteren als je boos bent op alle vrouwen omdat één van hen je hart heeft gebroken. (Klik!)
  11. Don Gibson – Oh Lonesome Me. Vrolijk deuntje waar Ome Neil ooit een klaagzang van maakte zonder door de mand te vallen. (Klik!)
  12. The Fugs – Nothing. Protopunkers verheffen nihilisme tot poëzie. “Monday nothing / Tuesday nothing / Wednesday and Thursday nothing / Friday for a change a little more nothing / Saturday once more nothing.” Ga bij het leger zeggen ze dan! (Klik!)
  13. Patti Smith – Piss Factory. Debuutsingle van de enige vrouw ter wereld die sexy is met een snor. Poëtische rant op een heerlijk pianomotiefje. (Klik!)
  14. Lucinda Williams & Elvis CostelloJailhouse Tears. Lucinda ken ik nauwelijks maar zoals u weet kan Elvis in mijn ogen weinig fout doen. (Klik!)
  15. Blue Bob – Thank You, Judge. Nog steeds dat project van David Lynch en zijn partner in crime John Neff. Denk nog steeds aan Rammstein op een delta blues-trip. Thank You, Judge voegt een snuifje juridisch drama toe aan de mix. Waar wacht David eigenlijk op om het te verfilmen?
  16. Hüsker DüHare Krsna. Noisy halfbroertje van The Candy Man. Het nummer uit de film Willy Wonka & the Chocolate Factory dan, niet het nummer van Da Boy Tommy. Hoe zou het nog zijn met Da Boy Tommy? (Klik!)
  17. Nat King Cole – The Frim Fram Sauce. Een klein culinair liedje om af te sluiten is goed voor de eetlust. Handen wassen voor je aan tafel komt! (Klik!)

Volgende keer: meer groepen met een metal umlaut én de onthulling van het geheim van de eeuwige neger. Dat is beloofd!

Labels: ,

dinsdag 28 juli 2009

Een bont metafysisch luipaardenvel

Op warme zomeravonden, wanneer de wind juist goed zit en je ongemerkt hebt postgevat aan de rand van een waterpoel in het midden van de eindeloze savanne, kan je getuige zijn van één der mooiste en zeldzaamste natuurverschijnselen die de mens ooit heeft mogen aanschouwen. Slechts weinige mensen hebben zich waardig betoond deze eer te mogen ontvangen. Geen idee waar ik het aan verdiend heb maar gisteren mocht ik ademloos toekijken. Ik heb het uiteraard over de moshpit.
Zoals u zich misschien nog herinnert - graaf eens diep in uw onvrijwillig verleden - heb ik terloops laten vallen dat juffrouw Elke naar Zweden gaat verhuizen. Haar afscheid nadert als een chique zelfverdediging tegen de waarheid. Eergisterdag sloot ze haar Belgische leven in schoonheid af met een paar optredens in de Sojo in Kessel-Lo Rock City. Lichtzinnige grijsaards, bedrogen koppelaars en geslepen slaven vormden de essentie en het extract van het verzamelde publiek, bijeengekomen in de schaduw van de god van machines en smeltkroezen.
Face The Fax: Het was even geleden maar reeds halverwege het eerste nummer was het alsof we elkaar nooit hadden moeten missen. Amusante punk, energieker dan een rolstoelpatiënt en met een hogere funfactor dan een comateus konijn. Dat alles gelardeerd met gitaarlijnen die scherper zijn dan de dartspijltjes van mijn broer. Lag het aan mij of begonnen die gitaarlijnen enige classic rock- dan wel hardrock-invloeden te vertonen?
Homer: Laat de leugenaar en huichelaar op zijn hoede zijn voor de muziek van Homer. Zij is de enige reine, loutere en louterende vuurgeest van onze hele cultuur, van waaruit en waarheen alle dingen, zoals in de leer van de grote Heraclitus van Ephese, zich in een dubbele cirkelgang bewegen. Alles wat wij nu cultuur, ontwikkeling en civilisatie noemen, zal eens moeten verschijnen voor de onbedrieglijke rechter Homer. Dit was muziek als geweld als leven als een vlammenzee recht uit de onderwereld.
We zullen je missen, Elke, gelijk de woestijn een plensbui mankeert.

Labels: ,

maandag 27 juli 2009

Ingang langs hoofdingang

Ik dicht niet en ik ben geen natuurvriend en geen anarchist. Ik ben Goddank helemaal niks. Behalve natuurlijk een rare burgerman die muziek op CD'tjes kwakt om uit te delen aan mensen die daar niet van gediend zijn. Met andere woorden: Mixtape Madness, seizoen twee, aflevering vijf: Lo-Fi Is Just Another Word For Nothing Left To Lose.

Het verhaal is een beetje warrig. Scène: een Hasseltse underground party. Attributen: een blik kattenvoer, een salsavlek op mijn favoriete hemd en een lading Desperados. Personages: een tandarts en zijn vriendin. Stel geen vragen, verwacht geen antwoorden.

De hoestekeningen heb ik verkregen via de zeer leuke website Sketch Swap, die ik via Appelogen ontdekt heb.

  1. Fantômas – The Godfather (Theme). Als David Lynch en Ed Wood The Godfather samen zouden hebben geregisseerd dan zou de soundtrack zo klinken. De tandarts en zijn vriendin zijn bij de eerste beluistering van het schijfje gestopt in de helft van dit lied. Altijd leuk als je mensen die er prat op gaan muziekliefhebbers te zijn op een dergelijke manier kan choqueren. (Klik!)
  2. DaanSomebody Put Something In My Drink.Toen onze Daan een Daantje was coverde hij de Ramones. Het resultaat zou zo op de soundtrack van The Godfather kunnen. Toch in de versie van David Lynch en Ed Wood. (Klik! Preview van een halve minuut.)
  3. Blue Bob - Marylin Monroe. Muzikaal nevenprojectje van - kijk eens aan, lang geleden - David Lynch in samenwerking met ene John Neff. Klinkt als de moffen van Ramsteinn die zich aan deltablues wagen. Die vergelijking is minder vergezocht dan ze lijkt: Ramsteinn is de favoriete groep van David Lynch. (Klik!)
  4. SoonSecrets (Turn On The Lie Detector). Het prijsnummer van hun plaat Under The Wire. (Klik!)
  5. Black Francis - You Can't Break A Heart And Have It. Herman Brood-cover uit Frankske zijn rockopera rond - drie keer raden - Herman Brood. De rest van die rockopera was niet veel soeps, zeg dat ik het u gezegd heb. (Klik!)
  6. Be Your Own PetLet’s Get Sandy (Big Problem). Een minuutje herrie gaat er altijd in, toch? (Klik!)
  7. Naked City – Snagglepuss. Fucked up jazz die even toegankelijk als fucked up is. Het brein erachter is John Zorn (wie anders?) en er zit een flardje conga in. Daarmee weet u voorlopig genoeg. (Klik!)
  8. William Shatner – I Can’t Get Behind That. James T. Kirk somt in duet met Henry Rollins zijn ergernissen op. En als ge mij niet gelooft dan gelooft ge mij maar niet. (Klik!)
  9. Dan Le Sac Vs Scroobius PipTommy C. De opperbaard stelt schoonheid gelijk aan Tommy Cooper en beargumenteert waarom precies. Ik was achteraf overtuigd, nu u nog. (Klik! Filmpje met beelden van Tommy Cooper zelf dat ik heb leren kennen via Sander Yezerskiy.)
  10. Cowboy Junkies – Blue Moon Revisited (Song For Elvis). Deels cover, deels eigen lied en the King zit er ook nog ergens tussen. Een heel mooi liedje. (Klik!)
  11. Crooked Still – Low Down And Dirty. Bluegrass, één van mijn favoriete muziekgenrebenamingen! (Klik!)
  12. Joey Cape – The Ramones Are Dead. De frontman van Lagwagon - De frontman van wie? Vraag maar aan Petit. - betreurt het heengaan van steeds meer Ramones in zijn uppie. In het midden herkent u ongetwijfeld een flardje Blitzkrieg Bop. (Klik!)
  13. Leonard Nimoy – The Ballad Of Bilbo Baggins. Mister Spock vat De Hobbit samen op net geen tweeëneenhalve minuut. Het resultaat is zo slecht dat het weer goed wordt. Wijlen John Peel zaliger heeft mij dit leren kennen. Ik heb het op mijn beurt in Het Laatste Uur binnengeloodst. (Klik! Het clipje is ook zo slecht dat het weer goed wordt.)
  14. Rachid Taha – Rock El Casbah. Een Maghrebijnse take on the Clash? Reken maar van yes! Klinkt als een beet van een hond op een steen. (Klik!)
  15. White Denim – Shake Shake Shake. Een soort van white trash boogie maar dan hipper. Dit is een praktisch nihilisme, dit is een losbandige bloemkool, dit is elektriciteit die uw huis binnenvalt. (Klik!)
  16. De Lama’s – Ik Sloeg Haar Half Dood. Neen, niet dié Lama's maar een nevenproject van Kloot Per W en de zanger van Red Zebra. Het is een toppie bewerking van Beat On The Brat van de eerder vermelde Ramones. (Klik! Een half minuutje preview, meer zit er vandaag echt niet in.)
  17. Urinals – Ack Ack Ack Ack. Vroege punk uit Californië. Het hele nummer draait zowat rond een klanknabootsing van een mitrailleur. Ik hoop dat ik daarmee het lied niet voor u heb verpest. Indien wel: so be it. (Klik!)
  18. The Eighties Matchbox B-Line Disaster – Celebrate Your Mother. Het beste moederdaglied sinds Your Mother's Got A Penis. Volgens Wikipedia speelt dit gezelschap gothabilly maar als ik het me goed herinner hoorden ze destijds bij het garagerockrevival van the Strokes en the White Stripes. Ik heb the Disaster destijds leren kennen via een verslag van Pinkpop 2003 in De Financieel-Economische Tijd. Tegenwoordig heet die krant gewoon De Tijd. Tegenwoordig lees ik die krant niet meer. (Klik!)
  19. Shooting At Unarmed Men – I Am United Nations. Één derde van Mcluskey heeft het andere twee derde niet nodig om lawaai te maken. (Klik!)
  20. Susanna And The Magical Orchestra - Love Will Tear Us Apart. Een lief, klein Noors grietje covert Joy Division. Susanna covert nog wel meer dingen en altijd net ietsje te rustig. Voor één keer is dat goed maar een kwartier van dat gemekker en je ligt geheid in coma. (Klik!)

Nu weet u aan wat ik precies lijd als ik lijd aan het lot van de muziek.

Labels: , ,

donderdag 23 juli 2009

Confessions of a gewaardeerd popkenner

Er is niets onrechtvaardigers, vrienden, dan kastijding van de rechtvaardige die heeft gezondigd, want de ergste der zondaars vergeeft men de door hem begane zonden tot en met de laatste, maar de rechtvaardige zelfs de eerste niet. Binnen die context: Mixtape Madness, seizoen twee, aflevering vier: Swedish Little Sixteen. Een schijfje door mezelve samengesteld met de nogal obvious bedoeling een grietje te versieren. Even is dat zelfs gelukt maar na een kleine week was het allemaal voorbij, schatje blauw. Het grietje reageerde op het CD'tje met de mededeling: soms doe je me wel es glimlachen. Het grietje op de hoes is Jesse Jane, mijn favo actrice.

  1. Anke Helsen - I Don't Wanna Go Down To The Basement. Spookachtige a capella-versie van een Ramones-classic. (Klik!)
  2. Rober Palmer - Johnny And Mary. Heerlijke popsong gebaseerd op een huppelend synthesizermotiefje. (Klik!)
  3. Rock Master Scott & The Dynamic Three - The Roof Is On Fire. Het winkeltje waar the Chemical Brothers en the Bloodhound Gang hun mosterd hebben gekocht. (Klik!)
  4. Roosbeef - Watskeburt!?. Een Hollandse chick met exageré rood haar verslaat De Jeugd op hun eigen terrein. Gelukkig is De Jeugd niet definitief verslagen. (Klik!)
  5. Latimore - Let's Straighten It Out. Trage soul met een orgeltje vettiger dan de lever van een foie gras-gans met een drankprobleem. (Klik!)
  6. Lisa Ekdahl - Vem Vet. Een grote hit in Zweden, meer weet ik er eigenlijk ook niet over. Luister er gewoon naar en besef dat die Zweden heus wel weten wat ze doen. (Klik!)
  7. The Puppini Sisters - Crazy In Love. Herenig Beyonce met Kelly en Michelle, verkleed hen als the Andrews Sisters en zet er wat vaart achter. Sanne heeft mij dit leren kennen en daar ben ik heel blij om. (Klik!)
  8. The Rudy Trouvé Septet - Three Blocks Away. Rudy is verdwaald maar hij weet de weg terug. Lieflijker dan dit wordt hij niet. Lawaaieriger wel. Zonder moeite zelfs. Toegegeven: als Rudy de weg terug weet, is hij niet echt verdwaald.
  9. The Ex - Rock 'N' Roll-Stoel. Jan De Wilde heeft een liedje dat bijna net hetzelfde heet. Frank Vander linden heeft dat liedje gecoverd bij zijn recente passage te Stuk. Dit is niet dat liedje. Het is wel een goed liedje. "Van alleen maar masturberen kom je toch niet echt klaar." (Klik! Halve minuut preview, daar moet u het maar mee doen.)
  10. Cornershop - Brimful Of Asha. U waarschijnlijk wel bekend in de remix van Norman Cook alias Fatboy Slim. Norman Cook heet eigenlijk Quentin maar dat is een naam voor homofiele kappers en filmregisseurs met een grote kin. (Klik!)
  11. The Zombies - Time Of The Season. Beste baslijn sinds Little Green Bag van George Baker Selection. Beschikt bovendien over een heerlijk jazzy orgelsolo. (Klik!)
  12. Nils Lofgren - Like A Hurricane. Als Ome Neil Hurricane een akoestisch jasje aandoet, pleegt hij het kerkorgel te gebruiken. Oudstrijder Nils geeft ons wat we al die jaren hebben moeten missen: een akoestisch Hurricane op gitaar. (Klik! Gratis ende legale download maar 't is wel een zipbestand.)
  13. Johnny Cash - Pocahontas. Johnny Cash doet iets Heel Mooi met mijn favo Neil Young-nummer. Bijna net zo mooi als Neils eigen versies. Het favo Neil Young-nummer van het grietje in kwestie is (was?) Everybody Knows This Is Nowhere. Geen slechte keuze. (Klik!)
  14. Guy Clark - Homegrown Tomatoes. Er zijn maar twee dingen gratis in dit leven. Het ene is de ware liefde, het andere zelfgekweekte tomaten. Laat het u smaken. (Klik!)
  15. Dory Previn - Beware Of Young Girls. Mag ik het achteraf gezien enorm ironisch vinden dat ik dit erop heb gezet? Met zo'n liedjes vraag je gewoon om een gebroken hart. De wond is ondertussen geheeld maar als het zonlicht juist erop valt, kun je de littekens nog zien. (Klik!)
  16. The Vaselines - Molly's Lips. Schotse folkpop nog gecoverd door Nirvana. Tussen Swedish Little Sixteen en nu is er een complete heruitgave van the Vaselines verschenen maar ik was de trend dus voor. Ik zeg het maar voor het geval u aan mij twijfelt. The Vaselines dreigen overigens met nieuw materiaal af te komen. Ik zou liegen als ik zou zeggen dat benieuwd ben. (Klik!)
  17. Townes Van Zandt - Black Crow Blues. Een vroeg nummer van een legendarische singer-songwriter waar ik me dringend in moet verdiepen. Minstens even mooi als vroeg. (Klik! Halve minuut preview, daar zult u het mee moeten doen.)
  18. Monza - Alles Half. Misschien moet ik er maar mee stoppen mijn schaarse lezers rond de oren te slaan met mijn voorliefde voor all things Stijn Meuris. Was Tanken In Luxemburg op Jaw-Dropping Mistakes & Great Rock & Roll nog hard dan is dit zo zacht dat je er bang van wordt. (Klik! Verre van toppie kwaliteit.)
  19. Rebekah Del Rio - Llorando. Roy Orbison in 't Spaans zoals u het zich misschien herinnert uit Mulholland Drive van David Lynch. (Klik!)

Weten uw ouders dat gij dit leest?

Labels: , ,

woensdag 22 juli 2009

De mensen praten zo graag

(Voor uw veiligheid en die van anderen is het verboden om dit blog te lezen nadat de toelating tot vertrek is gegeven.)
De zee is ver maar sommige treinen rijden rechstreeks. Je moet er enkel opstappen dan doen zij de rest. Tenzij je Geert heet en oerlomp bent.
In dat laatste geval stap je op in Hasselt. Pas na Alken, de eerste halte, heb je door dat je in eerste klasse zit. Dus je movet met je rugzak twee wagons verder naar tweede klasse.
Tien minuten later herinner je je opeens dat je ook een slaapzak bijhad en hoe je die slaapzak in eerste klasse onder een zetel had gelegd. Je durft niemand aan te kijken terwijl je terugkeert naar eerste klasse. Je durft niemand aan te kijken terwijl je met de slaapzak in de hand terugkeert naar tweede klasse.
Weer tien minuten later herinner je je dat je ook een jas aanhad en hoe je die jas in eerste klasse in het bagagerek had gelegd. Je durft niemand aan te kijken terwijl je terugkeert naar eerste klasse. Je durft niemand aan te kijken terwijl je met de jas in de hand terugkeert naar tweede klasse. Ik heet Geert. Ik ben oerlomp.
Mijn ware drijfveren om naar de zee te treinen zal ik onthullen in mijn weldra te verschijnen mémoires Vuurspuwers & Brandblussers. Heden licht ik gewoon het tipje van de sluier waar ik zondagavond naar Knokke-Heist trok voor Kneistival, de beste woordspeling van de laatste drie eeuwen. Op een podium tegenover het strand traden popgroepjes aan en ik heb een ijsje gegeten.
Toen mijn ijsje op was en mijn vieze vingers kennis hadden gemaakt met het servet kon Freaky Age eraan beginnen. Hun dansbare Britpopindierockwhatever was nog steeds zo aanstekelijk als een slemppartij op de nieuwjaarsreceptie van Inbev. Ze hadden betere riffs dan de laatste tien Britse premiers. Frontman Lenny is nog steeds geen achttien maar is nu al cooler dan ik ooit zal zijn. Die gedachte deprimeert mij maar de muziek van Freaky Age beurt mij op.
De deze zomer alomtegenwoordige Jeugd Van Tegenwoordig zou de zon doen zakken in de zee. Vieze Fur had er weinig zin in. P. Fabergé was jarig. (Al spreekt Wikipedia dat tegen, wie liegt er eigenlijk?) Willie Wartaal kwam hard als vanouds. Mijn Werchterstelling dat ik hen wel genoeg had gezien voor een paar jaar hield geen twee minuten stand. Dit was as entertainend as ever. Strakker dan een witte onderbroek. Vulgairder dan een wife beater. Zo funky als een paar bretellen. Goed gekleed is het halve werk. Applaus voor De Jeugd Van Tegenwoordig!

Labels: , ,

dinsdag 21 juli 2009

De mens en diens drijfveren

Angles van Dan Le Sac Vs Scroobius Pip was één van de beste platen die 2008 mij heeft geschonken. Vorige zomer stonden de heren op Theater Aan Zee maar de zee is ver. Vorige zomer stonden de heren op Pukkelpop maar toen was ik druk bezig met working for the yankee dollar. Afgelopen jaar heeft het Stuk Sac & Pip willen boeken maar dat is uiteindelijk niet doorgegaan.
Groot waren dan ook mijn vreugde en mijn erectie toen San F. Yezerskiy - hij weer, altijd hij weer - mij onthulde dat the dynamic duo zou afzakken naar Rock Herk. Rock Herk, het mythische gratis festival in Limburg waar ik nog nooit was geweest. De rest van de wereld deelde mijn enthousiasme toen niet en deed dat afgelopen vrijdag helaas ook niet. Misschien stonden Sac & Pip gewoon verkeerd geprogrammeerd tussen DJ's die Paint It Black lieten volgen op Lift U Up.
De rest van de affiche interesseerde San noch mij een rode biet. Toch wilde San gerust rijden. Dat vond ik in eerste instantie decadent. Vroeger dacht ik dat decadentie wilde zeggen dat je maar tien tanden had. Een enkel ritje Leuven-Rock Herk bleek echter maar twintig minuten te duren. Twintig minuten Leonard Cohen bovendien. Daar zeg ik geen nee tegen.
Dan Le Sac Vs Scroobius Pip hadden een uurtje gekregen waarvan ze slechts vijfenzeventig procent wisten te vullen. Een aangenaam optreden maar zeker geen voer voor de eindejaarslijstjes. Scroob was bij momenten verschrikkelijk onverstaanbaar. Dat Sac elk nummer mocht beëindigen door wat te freewheelen met zijn beatjes kwam de coherentie niet ten goede. Thou Shalt Always Kill was wel een hoogtepunt van formaat. Ik denk dat het piercingmeisje naast me dat nummer bedoelde toen ze aldoor Thou Shalt Not Kill liep te scanderen.
Achteraf terug naar de grote rode auto van San en terug naar Leuven. Daar liepen we richting Vismarkt alwaar the Magical Flying Thunderbirds huishielden op de Beleuvenissen. San blies de aftocht met de handen over de oren. Ik wilde hem volgen maar ik moest mijn mokkel vinden. Ik doorstond een kwartier bagger en vond mijn mokkel. Tussendoor trof ik een tante die de dag nadien de rondroddelde dat ik gezopen had. For your information: ik was bloednuchter, ik ben namelijk weer eens gestopt met drinken. Van uw familie moet ge 't hebben.
Diezelfde dag nadien kwam ik thuis met het vooruitzicht op een rustig dagje thuis. Het eerste wat broerlief mij vertelde was de vraag, de wens, het bevel mee te gaan naar Rock Herk. Peer Pressure Boy is mijn voor-, middel- en achternaam dus ik stapte slaafs in de pimpmobiel van Toon, de bassist van Six Hands. Al snel waren wij drie piraten en hadden we de wagen herdoopt tot Paolo De Zeehoer. Een goede naam voor een lekke schuit. Herk bleek dichter bij Leuven te liggen dan bij Wijchmaal. Het zal je maar overkomen.
The Hickey Underworld overwoekerde de tent als een vicieus nest brandnetels, een samenzwering van roestige cirkelzagen.
The Teenagers speelden irritante popsongs in een synthrockjasje. Als ik nog veel van dit soort lauwe spraakzang moet aanhoren, stem ik volgende keer op de NVA. The Teenagers: een schaamluis in de pels van de popmuziek.
Drums Are For Parades bracht een woeste scheut noiserock uit het stenen tijdperk. Ongelofelijk goed. De frontman had de coolste terugwijkende haarlijn aan deze kant van Nick Cave.
This Will Destroy You: zo van die postrock zo met zo van die opbouw zo en zo van die climaxen zo. Best wel okee maar ik ben er niet wild van.
...And You Will Know Us By The Trail Of Dead: een geweldige pot hyperspeedmetal. Ze speelden gebalder dan in het Depot. Ik was nuchterder dan in het Depot. Sterker nog ik ging er van wensen dat ik nuchterder was geweest in het Depot. Ik ben nog steeds niet de grootste Trailfan die er rondloopt maar dit was een leuk optreden. Zo leuk als een schilderij van Jeroen Bosch. Zo leuk als de bom op Hiroshima. Zo leuk als de kruisiging van onze messias door een meute Joden.
De rest van de avond nog links en rechts wat rondgesnoept. Het enige dat ik nog grotendeels heb gezien was Woven Hand en dat was zeker niet slecht maar het kon me toch ook niet echt boeien. De flikken daarentegen kunnen mij wel boeien maar dat is wel een heel slecht grapje om mee af te ronden.
Vive la Belgique!

Labels: , , ,

zondag 19 juli 2009

Ramen & underwear

Neen, ik ben mijn tong niet verloren. Ge zult misschien denken, dien Dikken heeft zoveel praat niet meer nu het grietje Schauvliege op Cultuur zit. Allemaal larie en apeklap, laster en achterkool. Als die chick echt zo onwetend is, sluit ik niet uit dat ik of all people nog ooit subsidie ga vangen. Hout vasthouden.
Kortom ik heb de strijd niet opgegeven. Ik ben niet aan het onstressen geslagen, ik heb niet uitgeblazen, herbrond, verstild of geconsuminderd. Ik ben niet uit de mallemolen van elke dag gestapt om tot rust of bij mezelf te komen. Mijn batterijen zijn niet herladen. Ik ben wie immer naarstig blijven verderpennen aan sprookjes voor duizend en één nachtmerries. En aan aflevering drie van seizoen twee van Mixtape Madness.
Het schijfje in kwestie luistert naar de roepnaam Jaw-Dropping Mistakes & Great Rock & Roll. De ontvanger was de genaamde Ken, afgelopen academiejaar de enige echte kameraad-voorzitter van de Leuvense Pravda. Ken was meer dan een baas voor mij. Hij is een wapenbroeder, een drinkgenoot, een barbaar, een schlemiel. Een man om op te bouwen, al is het dan maar een schamele hut. Geen Saraceen, Jood of christen die zich met hem vergelijken laat. Afgelopen november was Ken zo jarig dat hij tweeëntwintig werd, een hondenleeftijd als gij het mij vraagt.

  1. Luciano Michelini - Frolic. De geweldige intro van Curb Your Enthousiasm. De geweldige intro van Jaw-Dropping Mistakes & Great Rock & Roll. Aardappel. Patat. (Klik!)
  2. Astrosoniq - Cold Hearted Guys Like Us Like It Loud. Beschouw dit nummer gerust als een beginselverklaring. Verder een aangename portie Nederlandse stonerrock. (Klik! Korte preview.)
  3. Anal Cunt - Your Kid Comitted Suicide Because You Suck. Oorspronkelijke titel: Connor Clapton Committed Suicide Because His Father Sucks. Geweigerd voor aflevering vier van Het Laatste Uur rond het thema De Dood. Kunt ge dat nu geloven? (Klik!)
  4. Austin Lounge Lizards - Ballad Of Ronald Reagan. "He said that Ronald would drop the bomb / While imitating John Wayne / He wanted to be LBJ / Or Harry Truman at least." Ronald Reagan, wat een held. Volgens een Facebooktest is Big Nasty J. Ronald Reagan. Ik ben volgens dezelfde test Richard Nixon, ook niet slecht. Even Richard Nixon has got soul. (Klik!)
  5. Leonard Nimoy - Highly Illogical. "But when they get married before he's aware / She changes his habits the way he combs his hair / She changes him to someone he's never been / And then complains he's not like other men" Spock preekt de waarheid. (Klik!)
  6. King Bee - Back By Dope Demand. Nederlandse oerhop. (Klik!)
  7. Jelmer - Klein, Stoer En Boer. Genadeloze boerenversie op Dom, Lomp En Famous van the Opposites. Had iets te maken met de Nederlandse versie van de Music For Life-actie. (Klik!)
  8. Tori Alamaze - Don't Cha. Dat wist ge niet, eh? Dat die Pussycat Dolls dat ook maar gewoon gecoverd hebben? Nu hebt ge iets bijgeleerd, eh? Dank u wie? (Klik!)
  9. The Resentments - Little Bit O' Soul. Soul dus. En ook wel optimisme. Hier wordt ge vrolijk van, dat geef ik u zwart op wit. "Now when your girl has gone / And you're broke in two / You need a little bit o' soul / To see you through." Zo is het maar net.
  10. Monza - Tanken In Luxemburg. Mijn topfavoriet van de Attica-plaat en de heren vertikken het live te spelen als ik kom kijken. This agression will not stand. (Klik! Op de Monza-site kun je het beluisteren maar ik kan er niet naar linken. Stom internet.)
  11. Ton Engels - Einzaam Aan De Top. Randy in 't Nederlands dus. Charmant. (Klik!)
  12. Merle Haggard - Okie From Muskogee. White trash and proud of it maar dan ironisch. Denk ik. Vermoed ik. Hoop ik. (Klik!)
  13. Sammy Hagar - I Can't Drive 55. Classic rock-aanklacht tegen snelheidsbeperkingen. Als reactie op dit nummer namen the Minutemen hen classic Double Nickles On The Dime op. Sammy deed alsof zijn neus bloedde en ging later David Lee Roth vervangen bij Van Halen. (Klik!)
  14. The Fleshtones - Going Back To School. Aanstekelijke pot garagerock over het nut en de nood van een goede opleiding.
  15. Lustra - Scotty Doesn't Know. Platte maar o zo aanstekelijke poppunkdeun uit de platte maar o zo aanstekelijke film Eurotrip. (Klik!)
  16. De Raggende Mannen - Poep In Je Hoofd. Een van de meest beschaafde Nederlandstalige popsongs die ik ken. (Klik!)
  17. Puppemastaz - Do The Swamp. Als poppen gaan hoppen dan heb je de poppen aan het dansen. (Klik!)
  18. Azzido Da Bass - Dooms Night. Elektronica die best wel goed zou passen bij een verdoemde nacht. (Klik!)
  19. Housemeister - What You Want. Ook elektronica en meer heb ik daar eigenlijk niet over te zeggen. (Klik!)
  20. TV On The Radio - Mr. Grieves. Doo-wop on acid-versie van een nummer van de Pixies. (Klik!)

Ga nu maar achter tomatenzout.

Labels: , ,

zaterdag 18 juli 2009

Muzak is an evil

Als Kleine Geert braaf is mag hij soms mee in de grote rode auto van Meneer Sander. Kleine Geert moet altijd zijn gordel aandoen in de grote rode auto van Meneer Sander. Samen zingen Kleine Geert en Meneer Sander vrolijkere liedjes dan K3. Samen reizen Kleine Geert en Meneer Sander verder dan Piet Piraat.
Vrijdag is Kleine Geert braaf geweest. 's Avonds mag hij mee met Meneer Sander. De grote rode auto stopt voor het huis van Kleine Geert. Kleine Geert krijgt een brooddoos van Mama. Twee met smeerkaas en eentje met speculaaspasta. Een mandarijntje en een drinkbusje Fristi. Kleine Geert geeft Mama een dikke knuffel.
Vroem zegt de grote rode auto van Meneer Sander nadat Kleine Geert zijn gordel heeft aangedaan. De grote rode auto rijdt weg van het huis. De grote rode auto rijdt de straat uit. De grote rode auto rijdt de stad uit. Kleine Geert wil weten waar ze heen gaan. Dat moet een verrassing blijven volgens Meneer Sander. Kleine Geert is heel benieuwd.
De grote rode auto komt op plaatsen waar Kleine Geert nog nooit is geweest. Meneer Sander en Kleine Geert zijn net Robin Hood en Kleine Jan. Sanne heeft zich ooit afgevraagd of niemand het verdacht zou vinden dat de armen in de regio van Robin Hood enkel met goudstukken betalen. Kleine Geert had het antwoord niet geweten en Sanne was verhuisd naar een ver land. In het verre land spreken de mensen een vreemde taal. Kleine Geert kent die taal niet.
Al snel bereiken Kleine Geert en Meneer Sander een klein dorpje. Meneer Sander parkeert zijn grote rode auto op een grote weide tussen heel veel andere auto's. Als ze straks de auto maar terugvinden. Kleine Geert vraagt zich af wat ze nu gaan doen. Wandelen zegt Meneer Sander tussen veel mensen.
Al snel komen Kleine Geert en Meneer Sander bij een vijver. Naast de vijver staat een grote tent. In de grote tent staat een podium. Op het podium spelen twee meneren poppenkast. De ene meneer heeft een lange baard. De andere meneer heeft een korte baard. De ene meneer draagt een das en een petje. De andere meneer niet. De poppenkast is heel grappig. Kleine Geert moet hard lachen. De meneer met de lange baard zingt liedjes. Meneer Sander danst op die liedjes. Ook de andere mensen vinden het heel fijn.
Na de poppenkast eten Kleine Geert en Meneer Sander hun boterhammetjes op. Eerst twee mee smeerkaas. Dan eentje met speculaaspasta. Eerst het drinkbusje Fristi. Dan het mandarijntje. Meneer Sander heeft veel meer boterhammen bij dan Kleine Geert. Meneer Sander heeft wel vijf boterhammen bij. Met hesp en kaas en confituur. Meneer Sander heeft geen drinkbusje Fristi bij. Meneer Sander heeft een fles water bij. Meneer Sander heeft geen mandarijntje bij. Meneer Sander eet een appel en een banaan.
Na de boterhammen moeten Kleine Geert en Meneer Sander naar huis. Kleine Geert moet immers gaan slapen. Hij is al moe. Meneer Sander moet nog niet gaan slapen. Hij is een grote meneer. Kleine Geert en Meneer Sander stappen terug in de grote rode auto. Kleine Geert doet zijn gordel aan in de grote rode auto van Meneer Sander. Meneer Sander start de grote rode auto en snel zijn ze terug thuis. Kleine Geert bedankt Meneer Sander voor de fijne dag en geeft hem een knuffel. Meneer Sander zegt dag tegen Mama. Meneer Sander stapt terug in zijn grote rode auto. Meneer Sander rijdt weg. Tot binnenkort Meneer Sander.
Kleine Geert geeft Mama een knuffel. Kleine Geert gaat zijn tandjes poetsen en zijn pyjama aandoen. Kleine Geert kruipt zijn bedje in. Hij krijgt een kus van Mama. Hij slaapt al snel. Kleine Geert droomt van Tijgertje. Tijgertje gaat verhuizen naar een ver land. In het verre land spreken de mensen een vreemde taal. Kleine Geert kent die taal niet. Tijgertje vertrekt naar het verre land. Dat vindt Kleine Geert niet leuk. Maar Tijgertje belooft dat ze terugkomt. Dat vindt Kleine Geert wel leuk. Tot binnenkort Tijgertje.

Labels: , , ,

woensdag 15 juli 2009

Tijgerkrijger

Mixtape Madness, seizoen twee, aflevering twee: Et Dieu Créa L'Indulgence, een schijfje samengesteld voor de verjaardag van juffrouw Marlies. De juffrouw in kwestie is een vriendin van mijn broer die ik in de loop der tijd zelf een heel klein beetje heb leren kennen. Genoeg om te weten dat ze krullen heeft. Ik heb nog met haar zus in de klas gezeten maar dat is lang geleden.

De hoesfoto heb ik genomen op een zomerse septemberzondag in Brussel, de stad van mijn dromen. Maar voor dat soort melige shizzle komt u hier natuurlijk niet. U komt hier voor oeverloos gelul over popmuziek.

  1. Kris Kristofferson - Sunday Mornin' Comin' Down. Het beste katerlied aller tijden. Nu weet u ook eens hoe ik mij voel op zondagochtenden. Of andere ochtenden. (Klik!)
  2. Holly Golightly - My Love Is. Nachtclubmuziek. Als ik cool genoeg was om binnen te mogen in dit soort nachtclubs, ik zou ze nogal frequenteren. Holly heeft haar naam trouwens geleend bij het vrouwelijk hoofdpersonage van Breakfast At Tiffany's. (Klik!)
  3. Wax Taylor - Que Sera. De man grossiert in filmische triphop maar dat kan u eigenlijk best begrijpen door gewoon naar deze chopped up versie van Que Sera te luisteren. (Klik!)
  4. Jee Kast - Jazz (Dreun Remix). Een Vlaemsch spoken word-dichter. Zijn ganse CD Het Blahblahblah-Instinct is een taaie brok om in één keer te verteren maar deze selectie eruit grenst aan het fantastische.
  5. Charlotte Gainsbourg - The Songs That We Sing. Een door en door elegante popsong. Zo zouden er meer mogen zijn. (Klik!)
  6. Eels - Going Fetal. Als waanzin een dans was, zou je hem op dit nummer kunnen doen. Begrijpt u mij als ik stel dat ik Eels pas de moeite begon te vinden toen ik de uitgeklede versies van With Strings: At Town Hall had gehoord? Dit is gewoon het origineel, niks geen uitgeklede versie niet.
  7. Bonzo Goes To Washington - Five Minutes. Project van funkmeister Bootsy Collins waarin hij my main man Ronny Reagan samplet terwijl die voor de grap het bombarderen van de Sovjetunie aankondigt. Reagan is niet meer, de Sovjetunie is niet meer maar Bootsy is tot nader order nog levend en schoppend. (Klik!)
  8. !!! - All My Heroes Are Weirdos. Het enige nummer dat mij kan doen twijfelen aan het aloude No More Heroes-dogma van the Stranglers. (Klik!)
  9. Turzi - Jesus Has No Place On The Dancefloor. De enige uitzondering op die regel is tijdens de kerkdansscène met James Brown uit The Blues Brothers. (Klik! Gewoon ergens klikken om voor te beluisteren.)
  10. Opgezwolle - Rustug. Zelden werd een dagje niksen zo aanstekelijk uit de doeken gedaan. (Klik!)
  11. The Cramps - Lonesome Town. Ik wil hier enkel aan toevoegen dat Lux Interior op dat moment nog leefde en dat lijkenpikkerij niet mijn business is. Crappy gedichten schrijven, dat is pas mijn busines. (Klik!)
  12. The Royal We - Wicked Game. Chris Isaak-cover die constant op het punt staat uit zijn eigen vel te barsten. (Klik!)
  13. Betty Harris - Cry To Me. Het origineel van the reverend Solomon Burke kent u hoogstwaarschijnlijk uit Dirty Dancing. Betty haalt het tempo omlaag en laat haar stem heerlijk schallen door alle hoeken van mijn ziel. (Klik!)
  14. Sam & Dave - Hold On, I'm Comin'. Stax. Goud. Isaac Hayes. Dave Porter. Sam Moore. Dave Prater. 1966. Mijn oudjes waren toen zes jaar. Lang gelden, quoi? (Klik!)
  15. Gloria Jones - Tainted Love. Laat u vooral niets wijsmaken door de losers van Soft Cell: dit is Het Origineel. (Klik!)
  16. Ross & Iba - Wassenaar. Silly ode aan de gelijknamige gemeente in de Nederlandse provincie Zuid-Holland waar Boudewijn Büch en Theo van Gogh zijn geboren. (Klik!)
  17. Hank Locklin - Send Me The Pillow You Dream On. Min of meer melig liedje dat door the Smiths wordt geciteerd in Some Girls Are Bigger Than Others. Tussen Et Dieu Créa L'Indulgence en nu is Hank komen te overlijden. Hij is nu een ex-Hank. Niet mijn schuld, ik ben zo onschuldig als een pasgeboren Jan Lammers. (Klik!)
  18. Tim Buckley - Martha. Het origineel van Tom Waits is een nummer waarmee je bij de vrouwtjes weinig fout kan doen. Mijn mokkel wenste ooit dat Martha nooit zou eindigen. Papa Buckley deed er iets moois maar weinig essentieel mee. Het kan niet alle dagen kermis zijn. (Klik!)
  19. Lemmy & Wendy O Willams - Stand By Your Man. Als Tammy Wynette met het origineel alle feministes de gordijnen in joeg, drijven Lemmy en Wendy hen met deze pot muziekgeworen agressie het schavot op. (Klik!)
  20. Lil Jon & the Eastside Boyz - Stop Fuckin' Wit Me. "Shit always be turnin' out fucked up / Like my bitch always on my fuckin back / Talkin' 'bout I need to go get a fuckin job / Talkin' bout I needa pay my fuckin' child support and shit." Schreeuw gerust een potje mee en u zult zich een stuk opgeluchter voelen. Geproduceerd door Rick Rubin samplet dit nummer Mandatory Suicide en Raining Blood van Slayer, die ook al geproduceerd waren door Rick Rubin. Dat is pas meta. 't Blijft toch een snoeper hoor, die Rick Rubin. (Klik!)

Afscheid in balans.

Labels: , ,

maandag 13 juli 2009

Hij bloosde zoals alleen een moor kan blozen

West-Vlaanderen is het Limburg van België. Afgelopen weekend heb ik Brugge bezocht, een stad die ook toen al vol mooie kerken stond, waar de lucht zeer heilzaam was, omdat de hemel er wijds en onbewolkt was, behalve als het regende natuurlijk, maar dat was niet meer dan één à twee keer per dag, en voor iemand uit een streek was het bijna altijd mistte, was het een plek waar het eeuwig lente leek.
In Brugge heb ik het Cactusfestival verslagen voor Soundslike. Ik zal niet zeggen dat het tegen mijn goesting was maar ik was toch op mijn hoede. West-Vlaams is immers de lelijkste taal ter wereld. Bijkomende merde: jij verstaat de inboorlingen niet maar zij jou wel. Anyhow: op Soundslike kan u dus mijn mening over vrijdag, zaterdag en zondag nalezen. Mijn crappy tekstjes zijn er opgefleurd met foto's van de enige echte Joachim Beckers. Wie minder visueel ingesteld is kan gewoon hieronder verder lezen.
De naam vrijdag is afgeleid van Friia's dag
Selah Sue: als u nog niet van haar gehoord heeft dan leeft u met uw hoofd in de wolken of met uw kop onder een steen. Het meisje heeft een dijk van een stem waarmee ze menige stormwind het hoofd kan bieden. Desalniettemin kon haar optreden geen drie kwartier boeien. Het uptempo materiaal bleef beter overeind dan de ballads. Een sterke raggamedley werkte uitstekend als afsluiter. Als mejuffrouw Sue haar rijmalerij links en rechts wat bijschaaft en haar vocale tics functioneler uitspeelt, kan niemand haar een strobreed in de weg leggen.
Bunny Wailer & Band: meneer Konijn was naar Brugge afgezakt om de Belgische tak van de reggaefamilie uitgebreid te groeten. Hij is een stiefbroer van Bob Marley en stond bij the Wailers in voor de percussie. In zijn eigen band zingt hij tussen het namedroppen van Bob of Peter Tosh door. Het grootste eerbetoon was nochtans de knetterende pot reggae die Bunny daarvoor had meegebracht. Hij werd in de rug gesteund door een voetbalploeg muzikanten met meer bejaarden in de rangen dan een doorsnee Noord-Limburgse klaverjasvereniging. De meeste impact maakten vanzelfsprekend de Bob Marley-nummers. Onder meer Trenchtown Rock, No Woman No Cry en One Love passeerden de revue. Daarbij ging Bunny zich te buiten aan funky moves als van een Tim Vanhamel op leeftijd. Verkleed als een soort Jamaicaanse prins carnaval droeg hij zijn lange haar in een tulband. Dit hele optreden teerde op het verleden maar kwam nergens gedateerd over. Faut le faire!
Michael Franti & Spearhead: is Michael Franti anno nu nog relevant bijvoorbeeld of is hij een karikatuur van zichzelf geworden? Eerlijk is eerlijk: ik was hem vijf jaar geleden al beu. In Franti’s denkwereld is alles zwart-wit en nuance valt nergens te bespeuren. De man is tegen onrecht, oorlog en milieuvervuiling. Hij houdt daarentegen van Barack Obama en het Belgische publiek. In zijn muziek ontbreekt diezelfde nuance. Het is geen subtiele bouillabaisse maar een muffe hutsepot waarin vette brokken rock, rap, funk en wereldmuziek om beurten naar boven dreven en een zure smaak achterlieten. Franti’s nummers zijn gemakkelijke sletten die smeken om meegezongen te worden. Waar nodig leende hij andermans muziek de set op te fleuren. Reeds in het eerste nummer zat een flard Billie Jean. Verder werden ook Pass The Dutchie, Tainted Love en Could You Be Loved overgedaan. Het liefst van al zou Michael Franti ons allemaal tegelijk knuffelen. Door in het publiek te springen, is hij daar bijna in geslaagd. Michael Franti’s funkyheid is omgekeerd evenredig aan zijn relevantie. De man is al lang een karikatuur van zichzelf maar hij amuseert zich wel en dat slaat over op zijn publiek.
Tracy Chapman: in de steekkaartenbak die ik gemakkelijkheidshalve mijn hoofd noem, staat mevrouw Chapman gerangschikt onder de noemer "onschuldige folkpop". Ik geef niet snel mijn ongelijk toe maar haar passage heeft mij aangenaam verrast. Als puntje en paaltje samen op de lappen gaan beschikt Tracy over een verrassend grote juten zak gevuld met achttien karaatspopsongs. Het hoogtepunt van de set bestond uit een doeltreffende hattrick van achtereenvolgens Barrett Strong-cover Money, Behind The Wall en signature song Fast Car. Wanneer ik binnenkort - de zomer is komkommertijd voor iets - mijn steekkaartenbak herschik, plaats ik Tracy Chapman bij "bloedmooi".
Zaterdag is een van de zeven dagen van de week volgens de Gregoriaanse kalender. Het is de dag die op de vrijdag volgt.
Joe Gideon & the Shark: Joe is een echte man met een broek en een riem en boots en een hemd en een baard en een snor en een gitaar en een basgitaar. The Shark is zijn zus. Zij is een echte vrouw met een luipaardmotiefpak en een drumstel en een keyboard en een xylofoon en een gitaar. Tesamen maken zij met deze ingrediënten een heerlijke pot lawaai van een goed jaar. Was ik biseksueel, ik zou dit duo stante pede ten huwelijk vragen. Noodgedwongen richt ik mijn aanzoek richting the Shark. In hun muziek vertelt dit duo graag verhalen waar ik met plezier naar luister. Ze trekken de blues de eenentwintigste eeuw in zonder dat het ergens bij de haren gegrepen is. Even maar, heel even maar, in het heetste van de strijd, hadden wij de indruk dat Brugge aan de Mississippidelta lag en het lag daar goed en God zag dat het goed was.
65daysofstatic: het duel met het daglicht heeft dit kwartet alvast gewonnen met knock-out. Old man Plato heeft in zijn tijd ettelijke boeken geschreven over de harmonie der sferen. Het zou ons geen weinig verbazen als 65daysofstatic ’s mans verwachtingen perfect vertolkten. Maar hoe klinkt zoiets dan? Als de omwalling van een middeleeuwse stad die instort en in zijn val een tweede muur met zich meetrekt. Pomp dit door de iPod van Tom Boonen en hij wint de tour geheid. 65dayofstatic was met andere woorden de heerlijkste pot geweld die West-Vlaanderen heeft geteisterd sinds elf juli 1302.
The Black Box Revelation: Jan Paternoster beweerde ergens halverwege de set zich te amuseren. Of dit ook voor het publiek gold, durf ik te betwijfelen. De eerste helft van de set kwam nogal traag op gang. Toch kreeg dit Dilbeeks duo uiteindelijk iedereen mee. Ze hadden hun wapens dan ook zorgvuldig uitgekozen. Een uur lang sloegen ze ons om de oren met dat waar ze het best in zijn. De versterkers van de Revelation bloeden hoogstwaarschijnlijk een zwarte pekachtige substantie. Toen the Black Box Revelation het Minnewaterpark verliet, was dit meer omgeploegd dan na een passage van anderhalve kudde hondsdolle buffels. Geen idee wat de toekomst voor hen in petto heeft, geen idee waar ze over vijf jaar gaan staan, maar ik kijk er in elk geval enorm hard naar uit. De jeugd bezit immers de toekomst en de toekomst is zo helder dat ik twee zonnebrillen moet dragen van de dokter.
Joan As Police Woman: Joan en haar posse oogden als een virtuele flashback naar de perfide jaren tachtig. Ze droeg een rood broekpak dat pijn deed aan de ogen in combinatie met haar gouden riem en haar blauwe skilaarzen. Haar kapsel glansde als een bussel roestig prikkeldraad. Haar toetsenist vervolledigde de look met een Whitney Houston-T-shirt. Muzikaal twijfelde de set tussen de kalme ingetogenheid van de eerste plaat en het meer synthgerichte materiaal van de tweede. Het resultaat landde ergens in het midden. The best of both worlds, zij het dan van twee hele mooi werelden. Halverwege ging al dat moois serieus vervelen. Joan Als Flikkenmadam herpakte zich echter stevig met twee uitzonderlijke covers: She Watch Channel Zero van Public Enemy en Sacred Trickster van Sonic Youth.
Cold War Kids: deze vrolijke doemdenkers dreven hun demonen uit met een fraaie portie perfecte popsongs gehuld in een somber postpunkjasje. Alsof de gesneuvelden van de Amerikaanse burgeroorlog waren heropgestaan om te dansen op Joy Division in een groteske viering van de goden der ironie. Gelukkig leverde dit geen verdoemd huwelijk op. De kinderen begonnen iets te laat aan hun optreden maar hadden wel De Beste Soundcheck Aller Tijden: een weirdo met een baard die op alles wat los of vast zat een beetje rammelde like he didn’t care. Ik ken zenmonniken op de hoogste toppen van de Himalaya die hier nog iets van kunnen opsteken.
The Gutter Twins: mijn favoriete tweeling ten oosten van de Mary-Kate en Ashley Olsen trad aan als trio in plaats van met volledige band. Dat resulteerde in een fraai potje akoestische balsem voor gehavende zielen en gekwetste ruggengraten. De drie, Greg Dulli, Mark Lanegan en gitarist Dave Rosser, zongen met stemmen waar het stof der eeuwen op was neergedaald. Liederen over wraak, schuld, boete en laster: dit is wat je krijgt als je twee prinsen der duisternis een alliantie laat sluiten. Hier en daar was het concert iets te vrijblijvend maar nergens werd het echt slecht. Toch kwam het zelden in de buurt van de verwachte elektrische waanzin.
Novastar: Mars heeft vrouwen nodig heb ik mij laten vertellen. Fuck dat. Wat de rode planeet vooral mankeert is een welgemikt shot grandioze edelpop in de ader van een afgebonden arm. Novastar kan dat shot zonder problemen leveren zo bewezen Joost en compagnie te Brugge. Dit was een terugkeer door de grote poort van mijn hart. Want ook ik was Novastar een heel klein beetje kwijt geraakt. Never Back Down kreeg drie uitroeptekens in mijn notaboekje. When The Lights Go Down On The Broken Hearted ontaarde in een funkjam. Joost Zwegers steeg geweldig boven zich uit en speelde voor de verandering basgitaar. Mars heeft helemaal geen vrouwen nodig. Mars heeft Novastar nodig. Frank De Winne krijgt dat vast wel geregeld.
Paul Weller: een headliner waarvoor het jonge volkje massaal ging lopen en het iets oudere volkje zich massaal naar voren wrong. Ik kan nu al verklappen dat het jonge volkje ongelijk had. Maar ze leren het nog wel bij het ouder worden. Of dat ouder worden even waardig zal gebeuren als bij Paul Weller blijft een raadsel. Éénenvijftig is hij ondertussen maar hij leek soms nauwelijks dertig. In de rug gesteund door vier spitsbroeders sloeg de set een brug tussen het beschaafde van goede popmuziek en het wilde van goede rockmuziek. Paul, every inch a gentleman, belichaamde beide tot in zijn kleinste cellen. Hoogtepunten? Teveel om op te noemen. Push It Along, Eton Rifles en minstens vijf andere nummers waar ik de titel niet van ken. Geen idee wat u gaat aanvangen met uw zomer maar ik ga mij verdiepen in het verleden van Paul Weller. Nu maar hopen dat het veel gaat regenen.
In het christendom is de zondag de wekelijkse rustdag.
Mono: zelden lagen lieflijk en levensgevaarlijk zo dicht bij elkaar, vervlochten als yin en yang. Denk aan origami met schuurpapier, aan mikado met scherpe naalden. Mono kwam, zag en overwon als een goddelijke windhoos die de vijanden van het keizerrijk kan vermorzelen met één enkele vuistslag. Wie hierna nog niet wakker was had hele goede oordoppen of een drankprobleem. Mono liet het park achter in een geheel feng shui staat van verrukking. Het mokkel van de professor vond het “hennig saai” maar zij is een vrouw dus hoeven we met haar mening geen rekening te houden.
Babylon Circus: Franse feestmuziek met een blijde boodschap van vrijheid, gelijkheid en broederlijkheid. De vrijheid om ongegeneerd met mijn ass te shaken ondanks mijn totale gebrek aan elegantie. De gelijkheid om allemaal samen uit onze bol te gaan. De broederlijkheid tussen mannen en vrouwen, kinderen en ouden van dagen, Fransozen en Belgen. Babylon Circus grossierde in energieke wereldpop van een goed jaar. Beeld u Montmartre in op een mooie zomerdag in het interbellum. Er waren twee frontmannen: de ene een bon vivant, de andere een don juan. Als Walt Disney Pictures eindelijk groen licht geeft voor de tekenfilm over mijn leven, raad ik Babylon Circus aan voor de soundtrack. Dit swong als een tiet! Als twee tieten! Dikke!
The Notwist: deze heren wisten ons te raken tot in het verste uithoekje van ons hart. In dat hoekje staat een kleine roze kluis waarin ik mijn jeugdtrauma’s, mijn liefdesverdrieten en mijn meest intense haat bewaar. De code van die kluis ben ik bewust vergeten. Nu heeft the Notwist die kluis opgeblazen. Ik vind het niet eens zo erg. Het was al van de Grote Oorlog geleden dat een stel moffen zo’n indruk had gemaakt in West-Vlaanderen. Popmuziek is een sport en aan het einde wint Duitsland altijd. Popmuziek is oorlog en in die discipline blinkt Duitsland nu eenmaal uit.
!!!: deze hele band, van de malle zanger tot de lelijke gitarist, stond in het teken van de groove. Een groove om U tegen te zeggen, een groove die langer voortdenderde dan de Trans-Siberische spoorlijn. Dit was funky tot en met. !!! jutte ons op en jaagde ons af. Als frontman Nic Offer de uithoeken van het podium niet tot in de puntjes verkenden, stond hij wel te dansen in het publiek. Als ADHD ooit van zijn slechte naam afgeraakt, zal het aan hem te danken zijn. In afwachting daarvan dank ik hem voor het entertainment. Persoonlijk hoogtepunt? Huisfavoriet All My Heroes Are Weirdo’s maar daar hoeft u niet per definitie mee akkoord te gaan.
The Magic Numbers: het viertal van the Magic Numbers werd door half Brugge onthaald als verloren gelopen goden die eindelijk de weg naar huis hadden teruggevonden. Op een slechte dag zou ik hiervan religieus worden. Gisteren had ik een goede dag. Gelukkig voor ons, minder fortuinlijk voor the Magic Numbers. Over de kwaliteit en algehele mooiheid van hun muziek hoort u mij geen slecht woord plengen. Doordat de set echter te lang werd gerekt, verdween elk evenwicht als ochtendsneeuw voor de middagzon. Spijtig is het juiste woord voor zoiets. Herkansing wanneer?
Calexico: het zou mij niet verbazen als ik de laatste ogenblikken van mijn leven bungelend aan een strop doorbreng. Het zou mij een groot plezier doen als op dat moment Calexico staat te musiceren in de schaduw van mijn galg. Zij kunnen als geen ander een macaber carnaval vieren, waar het pijnlijke leven en het leugenachtige plezier heupwiegend de ondergaande zon tegemoet galopperen. Ook op Cactus trotseerden de heren een ondergaande zon en zij deden dit op een manier waarvoor enkel de woorden “pure klasse” passen. Hiervoor neem ik mijn sombrero af en buig ik diep tot onze neus begraven is in het stof van de Sierra Madre. Persoonlijk hoogtepunt was de Minutemencover Corona maar dat kan aan mij liggen. Ik ben nu eenmaal een enorme Minutemenfan.
Lamb: een zoveelste groep voor wie “ermee ophouden” synoniem is geworden voor een paar jaartjes pauze nemen. In hun geval duurde die pauze vijf jaar en voor de fans waren dat vooral barre jaren van afzien en lijden. Diezelfde fans beleefden hoogstwaarschijnlijk een hoogdag met Lambs passage op Cactus. Zelf werd ik er warm noch koud van. De drum & bass-beatjes zijn hopeloos passé en heb ik al honderd maal beter gehoord. Het jazzy contrabasspel mocht er wel zijn maar kon de zaak niet rechttrekken. Zangeres Lou Rhodes heeft een stemgeluid om kippenvel van te krijgen maar ze gebruikte het helaas om een potje te zagen. Lamb: geen spekje voor mijn bekje.
Jamie Lidell: ter vervanging van de zieke Joss Stone. Voor veel mensen was dit echter het uitgelezen moment om huiswaarts te trekken. De dag erna was immers werkendag. Toch bleef Jamie overeind. Hij bewees met verve hoe groot hij precies is geworden dankzij zijn twee laatste platen Multiply en Jim. Na een kwartier futuristische funk verliet de vierkoppige groep het podium en ging Jamie in zijn uppie aan de slag. Hij beatboxte zich te platter en samplede zichzelf tot in het oneindige. Het publiek vrat het allemaal als zoete koek. Ik hoop dat Joss Stone zich snel beter voelt en een nieuwe afspraak met mij maakt.
Het Cactusfestival stond er op indrukwekkende wijze dit jaar. Inhoudelijk viel er moeilijk een rode draad te trekken. Ook de kwaliteit kwakkelde. Sommige groepen triomfeerden, anderen gingen uitgebreid op hun bek. Helaas speelden de meeste groepen een kwartier te lang. Nu ja, dat is de aard van het beestje. Als de organisatie tegen volgend jaar komaf maakt met presentator Nic Balthazar komt alles in orde. Na De Revolutie gaat Nic Balthazar tegen de muur!

Labels: , , ,

donderdag 9 juli 2009

Een gepensioneerde viking

Een nieuwe zomer, een nieuw geluid, een nieuwe reeks Mixtape Madness. Yep, ook het afgelopen (academie)jaar heb ik plenty mensen een CD'tje in de pollen gestoken als de gelegenheid daar om vroeg. Of als de gelegenheid niet al te hard schreeuwde dat het eigenlijk totaal ongepast was. Mensen die niet hielden van de reeks van vorige zomer - Ollmeister ik kijk in uw richting - kunnen Huize Onderhond beter mijden de komende twee maanden. De rest zal waarschijnlijk op de duur beginnen denken dat ik overdrijf. Zij moeten vooral onthouden dat ik toch ergens over popmuziek moet kunnen lullen nu Het Laatste Uur geïmplodeerd is.
Die hard-fans herinneren zich misschien nog dat ik vorig jaar een aflevering niet heb gepubliceerd. Die zou oorspronkelijk terecht komen in een punkzine dat old man Petit ging uitgeven. Dat punkzine is er uiteindelijk nooit gekomen. Die aflevering kan u nu alsnog alhier nalezen. Mis deze unieke kans niet!
Back to business: Mixtape Madness, seizoen twee, aflevering één: Leprabom, een schijfje samengesteld voor de verjaardag van juffrouw Elke. Dat is een chick uit de Kickass Records-entourage die binnenkort naar Zweden vertrekt maar ergens in oktober ouderwets jarig was en dat vierde met een paar concertjes.

Het hoesmodel herkent u natuurlijk allemaal als onze geliefde San F. Yezerskiy, een knappe, veelzijdige man. Sander is jong en dynamisch. Hij houdt van hard werken en wanneer hij voor iets gaat, dan doet hij dat voor de volle honderd procent! Zijn slechtste punt is zijn koppigheid. Zijn positieve kanten zijn spontaniteit, creativiteit en een onberispelijke kledingsstijl. Ik vermoed dat ik de foto gemaakt heb op het concert van Jef Neve in het Depot maar ik ben daar niet zeker van. De tracklist zag er als volgt uit:
  1. Connie Francis - Stupid Cupid. Lichtgewicht pop uit de jaren vijftig over een meisje dat een appeltje te schillen heeft met die fladderaar van een Cupido. Geschreven door Neil Sedaka en Howard Greenfield. Die eerst mag u kennen van Oh! Carol, die tweede hoeft u niet te kennen. Sterker nog, die ken ik zelf niet. (Klik!)
  2. The Jaynettes - Sally Go Round The Roses. Girl group. One hit wonder. 1963. John Fitzgerald Kennedy. Lee Harvey Oswald. Jack Ruby. U weet genoeg? (Klik!)
  3. Herman's Hermits - I'm Into Something Good. Perfect popliedje geladen met een soort ondraaglijke onschuldigheid. Zelfs het woord "one night stand" lijkt perfect te kunnen. Hier kan ik uren naar luisteren. Nu ja, één uur zal wel genoeg zijn om mee te beginnen. (Klik!)
  4. Robert Gordon & Link Wray - Fire. Robert is een rockabillyrevivalist uit de late jaren zeventig. Hij kreeg dit liedje cadeau van Bruce Springsteen maar had de pech dat the Pointer Sisters er achter zijn rug een hit mee scoorden. 't Kan verkeren. (Klik!)
  5. Herb Alpert & the Tijuana Brass - A Taste Of Honey. Een standard in een loom mariachijasje. De Mexicaanse woestijnbeelden denkt u er zelf maar bij. Plaat van het jaar volgens de Grammy's van 1966. Herb zelf was overigens niet Mexicaans maar Joods. (Klik!)
  6. Freezepop - Pop Music Is Not A Crime. En als het een misdaad was: ik zou er met veel plezier de bak voor ingaan. (Klik!)
  7. Def P & Beatbusters - Bubbelbad. Zo subtiel als een groot pak borrelnootjes uit de Aldi en net zo doeltreffend. (Klik!)
  8. Diggy Dex - Glazenwasser. Hop uit Amersfoort. Geen idee waar dat ligt. Ik was heel verbaasd toen Diggy een blank jochie bleek te zijn. (Klik!)
  9. Djiggy Dje - De Kleren Van De Keyser. Geen blank jochie. Wel hop. Met een sample uit één van die sprookjesboeken met een rode hoes waar zo'n cassettetje bij zat. Die had u toch ook? (Klik!)
  10. Camper Van Beethoven - Take The Skinheads Bowling. Die jongens hebben ook gewoon een hobby nodig. (Klik!)
  11. The Feelies - Fa Cé-La. Ik heb ooit in Humo gelezen dat dit een cultgroep was. Ik wist daarmee genoeg. (Klik!)
  12. The Gourds - Gin And Juice. Snoop Dogg op visite in Nashville, zoiets? Yihaa! (Klik!)
  13. Spokesmen - Schakelaar. Limburgse hop. Maak u geen zorgen. Het valt best wel mee.
  14. Chagrin D'Amour - Chacun Fait (C'Qu'Il Lui Plait). Euhm. Franstalige old school? Ancienne école? (Klik!)
  15. Charlie Drake - My Boomerang Won't Come Back. Heb het maar eens voor. Geen zorgen: 't is allemaal maar voor te lachen. (Klik!)
  16. Captain Sensible - Happy Talk. Stel je zit in the Damned en je gaat solo. Stel je neemt dit nummer op en tweeëntwintig jaar later sampelt Dizzee Rascal het. Stel je geeft een rondje en doe mij maar een Duvel. (Klik!)
  17. Gallows Featuring Leathal Bizzle - Staring At The Rude Bois, Blud!. Als hardcore punk en grime de handen in elkaar slaan om een klassieker van the Ruts in een nieuwe dwangbuis te proppen. (Klik!)
  18. The Slits - I Heard It Through The Grapevine. Rommelige en kale cover die desalniettemin funky blijft. (Klik!)
  19. St. Vincent - Jesus Saves, I spend. Grietje uit de entourage van Sufjan Stevens doet aan blasfemie en ontsnapt toch aan de Spaanse inquisitie. (Klik!)
  20. Foxy - Get Off. Disco maar goede disco. Waarom danst u nog niet? (Klik!)

Tot later, alligator.

Labels: , ,

woensdag 8 juli 2009

Nordic walking blues

Afgelopen weekend heeft uw held rondgedoold op de wei van Werchter om in naam van Oxfam handtekeningen te schooien voor een of ander goed doel. Beste. Truc. Ooit. Om. Aan. Emailadressen. Van. Minderjarige. Grieten. Te. Geraken. Uiteraard viel er tussendoor ook een royale portie muziek te verslinden. Het mag een wonder heten dat daar geen maagpijn, salmonella of honger van is gekomen. Come Sunday morn the first-born dead in a shoebox tied with a ribbon of red, laat de verslaggeving daar eindigen. Iedereen content.
Metro Station (main): van deze bagger heb ik genoeg meegepikt om te beseffen dat het gezelschap enorm suckt. Om precies te zijn suckt Metro Station zo hard als een zwart gat met een zware kater en een dikke tweede zit dat druk bezig is Lex Steele oraal te bevredigen. Of Mr. Marcus, daar wil ik vanaf zijn. De zanger droeg nota bene een hoofdband.
The Hickey Underworld (marquee) heerste zonder meer. Muziek om een varkensstal bij uit te mesten. Om naakt te worstelen met een Australische dwerg. Gerichter dan een helderziende messenwerper. Doeltreffender dan een bazooka. Meer volbloed dan mijn bakkes als ik mij weer eens gesneden heb bij het scheren. Enige minpunt: drummer Jimmy heeft zijn T-shirt aangehouden.
De Jeugd Van Tegenwoordig (marquee): ze gaan door tot het afgezaagd is en ik ook. De heren hadden zich voor de gelegenheid verkleed als toeristen. Bij Hollereer kwamen Tommetje Barman en Timmetje Vanhamel wat meefeesten. Niet dat ze enige surplus hebben bijgedragen maar het gebaar was alvast sympathiek. Nu heb ik wel genoeg Jeugd gezien voor de komende twee jaar.
The Mars Volta (main): nagel mij gerust aan een of ander kruis maar hier vond ik niet veel aan. Toegegeven: de ruige stukken explodeerden loeihard maar na tien minuten sloeg de verveling reeds toe. De weergoden gaven mij gelijk en ranselden middels een welgemikte regenbui iedereen weg. Achteraf hoorde ik nog net een gerommel dat even goed de donder kon zijn als de laatste drumroffels van the Mars Volta. Zal ik hen een volgende keer een volgende kans geven en mij in afwachting wat verdiepen in hun back catalogue? Vlak na het optreden vlogen de ooievaars laag dus we zouden het droog houden. Dat zijn de regels, zo werkt het.
The Black Eyed Peas (main) dachten in Brussel te zitten en begonnen er aan met Let's Get Retarded en dat was een meer dan oké openingsnummer. Ik heb hoegenaamd niets met the Black Eyed Peas maar de helft van hun singles kan ik meezingen zonder er moeite voor te doen. Mijn favoriete quotes zijn "Baby girl, you make me feel / You know you make me feel so real" en "I met a girl down at the disco / She said hey, hey, hey yeah let's go". The Black Eyed Peas zijn met andere woorden ambachtelijke popmuziek waar ik vrolijk van word. Stiekem hoop ik natuurlijk dat brein Will.i.am veertig jaar in een zandbak gaat zitten ploeteren omdat zijn Smile niet van de grond wil komen. Toegegeven: ik heb een zwak voor Fergie. The Black Eyed Peas: ze maken gewoon fun en daar zijn ze goed in. Of zoiets.
Ghinzu (marquee) begonnen veelbelovend maar werden halverwege gecastreerd door een serieuze stroompanne. Ik heb dan maar het laatste kwartier van Kaiser Chiefs meegepikt maar dat liet me relatief koud.
Nine Inch Nails (main) bezette de wei met een eigenzinnige stormram van gitaren. Waar Trent Reznor gepasseerd was, groeide achteraf geen gras meer. Onder zijn leiding zou de Wehrmacht wel getriomfeerd hebben in Moskou, Leningrad en Stalingrad. Na With Teeth ben ik Nine Inch Nails wat uit het oog verloren maar dit optreden gaaf mij enorm veel goesting om mijn schade in te halen. Postuum dan want dit was de afscheidstour. Vaart wel, Trent en levet scone.
Metallica (main): ik heb ooit gesteld dat ik naar Milk Inc. zou gaan kijken als ik er niet voor moest betalen. Deze Werchter was het ideale moment om die belofte waar te maken. Toch is het er niet van gekomen. In plaats daarvan heeft Metallica mij aangenaam verrast. Als in: ik heb mij gedurende twee uur nauwelijks verveeld. De vorige tevens eerste keer dat ik hen zag was op Werchter 2003 en toen vond ik er geen zak aan. Het grote verschil tussen toen en nu is dat ik Some Kind Of Monster heb gezien, de legendarische documentaire die Metallica ontmaskert als vier lulletjes rozenwater. Nu vond ik het best wel oké. Misschien ben ik stiekem een metalhead. Milk Inc. zal voor de volgende keer zijn, Regi. Geef mij een belletje, dan spreken we eens af. Je hebt mijn nummer?

Labels: , ,

dinsdag 7 juli 2009

Planningen zijn er in de eerste plaats om je niet aan te houden

Afgelopen weekend heeft uw held rondgedoold op de wei van Werchter om in naam van Oxfam handtekeningen te schooien voor een of ander goed doel. Beste. Truc. Ooit. Om. Aan. Emailadressen. Van. Minderjarige. Grieten. Te. Geraken. Uiteraard viel er tussendoor ook een royale portie muziek te verslinden. Het mag een wonder heten dat daar geen maagpijn, salmonella of honger van is gekomen. Saturday gives what Sunday steals, laat de verslaggeving daar beginnen. Bijvoorbeeld bij het feit dat die Leuvense straatmuzikant met de krakkemikkige gitaar op mijn bus naar Werchter zat. Met gitaar maar zonder erop te spelen. Iedereen content.
Triggerfinger (main): een goed begin, het halve werk, een heerlijk gebalde set. De drie heren stonden met meer attitude op het podium dan de doorsnee hoofdact. Ruben Block is een demon in een maatpak, een hellehond zonder leiband. Mario Goossens sneed mijn adem af, verlamde mijn ruggengraat en deed mijn hart ontploffen. Paul van Bruystegem is een ivoren toren in duizend brandingen tegelijk.
Social Distortion (main) gebruikte Strange Fruit als intromuziek en dat is meer klasse dan ik gewend ben van mijn punkertjes. Deze vier tot leven gekomen tatoeages serveerden hun punkrock messcherp en met plenty klassieke rock & roll-invloeden getuige het uiterst snedige openingssalvo. Ze zagen eruit als the Scabs uit de goot en eigenlijk klonken ze ook zo, zij het dan zonder enige ballads. Ring Of Fire was een eerste hoogtepunt in min of meer dezelfde versie als De Heideroosjes maar dan doorleefder, echter, beter. Social Distortion is muziek voor zieke jongetjes met slecht bloed. U voelt zich toch ook aangesproken?
Regina Spector (marquee) is een mooi meisje die mooie liedjes zingt aan een mooie piano. Van waar ik stond werd ze helaas nogal overstemd door het gebeuk van Rodrigo Y Gabriela. Geen erg, Regina krijgt vast nog wel een herkansing bij mij en ik eentje bij haar. Alles komt altijd in orde.
Yeah Yeah Yeahs (marquee) stelden lichtjes teleur door mijn hoge verwachtingen. Het begon stevig, het zakte halverwege wat in, het eindige met een ronduit explosieve apotheose vol feest en vuurwerk vol toeters en bellen.
De volgende keuze was pas echt moeilijk: Mogwai versus Franz Ferdinand. Schotland versus Schotland. Uiteindelijk ben ik voor het eerste gegaan omdat we in het college van professor Rötelflöt hebben geleerd dat Mogwai de max is. Nu is Franz Ferdinand wel boos op mij. Misschien laat ik de heren omleggen door een Servisch nationalist. Mogwai (marquee) heerste ondertussen over de Marquee als een pegasus in een achtbaan. Mystiek zwevend omhoog en net voor het bereiken van de top pijlsnel loeihard de dieperik in. Ik begin langzaam over al mijn vooroordelen jegens het hele postrockgedoe heen te geraken.
Toen was het gedaan met werken en kon uw held ongestoord naar Nick Cave & the Bad Seeds (main) gaan kijken. Meneer Cave speelde een dik uur lang voor koning Midas en veranderde alles wat hij aanraakte in vloeibaar goud. Vervolgens speelde hij ook een dik uur lang voor schilder. Ergens tussen Jeroen Bosch en Vincent Van Gogh in schetste hij ons een smerige realiteit op smaak gebracht met een mespunt Edvard Munch. Het is onvoorstelbaar welk een blik classics Meneer Cave had opengetrokken: Tupelo, Red Right Hand, Deanna, The Weeping Song, The Ship Song, The Mercy Seat en dan vergeet ik er nog een heel deel. Het hoogste punt was voor mij Papa Won't Leave You, Henry, een nummer dat ik nota bene niet eens kende op voorhand. The Bad Seeds steunden Meneer Cave broederlijk in de rug gehuld in de mooiste collectie lange haren, baarden en kostuums sinds The Last Waltz. Nick Cave & the Bad Seeds speelden in het laatste licht en het zou mij niet verbazen als zij de zon persoonlijk hebben doen zakken.
Grace Jones (marquee) ten slotte verspreidde een dubieuze portie futuristische dubdisco. Denk aan Tina Turner die in haar rol van Aunty Entity wordt begeleid door Doe Maar. Het was met andere woorden best wel funky. Mevrouw Jones wisselde na elk nummer van outfit dus zij zal ook wel serieus gezweet hebben. Ik ben er niet echt zeker van dat ik een zestiger wel wil zien paaldansen. Na drie kwartier ben ik gaan lopen met mijn benen tussen mijn staart. Dit was vooral heel erg vreemd.
De zondag is voor morgen.
Tot morgen.

Labels: , ,