maandag 31 augustus 2009

You will do what looks good to you on paper

Gisteren heb ik wederom tweeëneenhalve kilometer gezwommen maar vandaag is ook lang geen slechte dag in het leven van Geert Simonis. Als was het maar omdat ik er aflevering zeventien van seizoen twee van Mixtape Madness tegenaan smijt.
Eigenlijk vraag ik toch schandalig veel van u, lieve lezer. Maar sta me toe dat ik deze reeks gewoon afmaak bij wijze van egoboost voor mijn aandachtsspanne. In ruil moet u zich niet verplicht voelen er iets van te lezen. Er volgt nog een aflevering of zeven.
Het komt er eigenlijk gewoon op neer dat ik schrijven benader als schaken. Volgens Wikipedia moet je er steeds van uitgaan dat je van elk schaakspel iets bijleert ook al krijg je voor de vijfhonderdste keer op rij op je bek van Big Nasty J..
Als mijn crap af en toe een deugdelijk tekstje oplevert, ben ik al lang tevreden. Prob is dat ik mij niet kan herinneren wanneer ik voor het laatst een deugdelijk tekstje heb geschreven. Maart 2009? Januari 2008? Augustus 2007? Oktober 2006? Op de lagere school?
Het verhaal gaat als volgt: op het optreden van Yevgueni in Het Depot kom je een leuk meisje tegen. De week nadien geeft een gemeenschappelijke vriendin met nog wat ander volk een verjaardagsfeestje. Die dag ga je met het leuke meisje naar het Interfacultair Improvisatietoernooi en daarna naar het verjaardagsfeestje. De gemeenschappelijke vriendin duw je een mixtape in de pollen bij wijze van cadeau: Adventurous Brave Crazy Dead.
De persoon in kwestie is Els, de toenmalige redactrice student van Veto, onze eigenste Leuvense Pravda. Niet alleen heeft zij Joods bloed, ook kan zij er mee lachen als ik haar uitmaak voor zioniste. Dat zijn zeldzame kwaliteiten in een vrouw, I shit you not.
Els reageerde achteraf: "Ik vind Noordkaap absolute crap maar verder ben ik fan van de mixed tape. Dank daarvoor!" Ik wees haar terecht dat haar dédain voor Noordkaap not done was waarop zij terugkwam: "Bij nader inzicht vraag ik u nederig om vergeving. Dat lied van Noordkaap wordt alsmaar beter..." Els kent haar plaats in deze wereld. Dat is een zeldzame kwaliteit in een vrouw, I shit you not.
  1. Sly & The Family Stone – Underdog. Het begint als Broeder Jacob en daarna wordt het pas echt wild. (Klik!)
  2. The Four Tops – Standing In The Shadows Of Love. "Didn't I treat you right, now baby didn't I?" In het Grote Boek Des Levens vindt u dit onder de H van hartverscheurend. (Klik!)
  3. Wilson Picket – Everybody Needs Somebody To Love. De volgende die ik hoor verkondigen dat Everybody Needs Somebody To Love een nummer van the Blues Brothers is, snij ik het strot over. Het is een nummer van Solomon Burke, een dikke neger. Sterker nog: mijn favoriete dikke neger. Toegegeven Wilson Picket scoorde er een net iets dikkere hit mee. Vandaar dat Joliet Jake Blues het in The Blues Brothers opdraagt aan meneer Picket. Logica, bitches! (Klik!)
  4. The Delfonics – Ready Or Not Here I Come (Can’t Hide From Love). Big Nasty J. vroeg zich bij het horen van dit nummer af of the Fugees ooit zelf iets hebben geschreven. Niet dus. Dit nummer kent u beter als hun Ready Or Not. (Klik!)
  5. Elvis Costello & The Attractions – Man Out Of Time. De Elvis die nog leeft op zijn beschaafdst. Het lied verandert een keer of drie van gedaante en volgens mij wordt er voorzichtig geknipoogd naar Like A Rolling Stone. Dat kan aan mij liggen. (Klik!)
  6. Danko JonesPump It Up. Fuck beschaving, aldus Danko en hij buffelt diezelfde Elvis Costello stevig in de anus zonder enige vorm van glijmiddel. (Klik!)
  7. Hulk Featuring Jesse HughesGimme Some Skin. Geiler dan dit wordt de combi gitaar, bas, drum en stem niet. Hulk heet tegenwoordig Hulkk omdat Hollywood moeilijk deed. Picture that! There's something in the air in Hollywood. The sun is shining like you knew it would.
  8. The White Stripes – Black Math. Zwarte magie is spooky. Zwarte wiskunde is spooky kwadraat. (Klik!)
  9. Leonard CohenFamous Blue Raincoat. "If you ever come by here, for Jane or for me / Your enemy is sleeping, and his woman is free." Niemand schrijft brieven gelijk Lenny Cohen. (Klik!)
  10. The Blue Nile – Let’s Go Out Tonight. Popmuziek dansend op het slappe koord tussen perfectie en gladheid. Het doet mij soms ook denken aan triphop op zijn ongevaarlijkst. Vooral heel erg mooi, aight? Ik wil daar nog aan toevoegen dat blauw een kleur is en geen lustobject. (Klik!)
  11. Noordkaap – Soms Schrik. Ik ken het ook maar omdat Monza het op zijn recente theatertour van stal heeft gehaald. IJzersterk dat wel.
  12. Nick Cave & The Bad SeedsSomething’s Gotten Hold Of My Heart. Misschien wel het allereerste teken dat er in Nick Cave meer school dan enkel een bokkerijder en een wildeman. (Klik!)
  13. Lou ReedCaroline Says I. Denk aan een vrolijke straat in Berlijn. De enige vrolijke straat in Berlijn. Geniet ervan maar weet dat de rest van Berlijn bestaat uit een hel van kommer en kwel. (Klik!)
  14. The Nerves – Hanging On The Telephone. Vroeger, kinders, toen er nog geen GSM's waren, moesten wij bellen met de telefoon. Dat was een heel gedoe. Want als de persoon naar wie je belde niet thuis was dan had je voor niets gebeld. Ik kan niet zeggen dat ik ongeschonden uit de jaren negentig ben gekomen. (Klik!)
  15. Peter & The Test Tube Babies – Banned From The Pubs. 't Zal u maar overkomen op een dorstige dag als vandaag. (Klik!)
  16. Just Brothers – Sliced Tomatoes. Also known as dat nummer dat Fatboy Slim heeft geript voor zijn Rockafeller Skank. Ik kende dit al voor het Rock Ahoy kwam. U moet mij geloven. Anders heb ik geen reden meer om te leven. (Klik!)
  17. Buraka Som SistemaSound Of Kuduro. Het was een feestje in Het Depot. Ik heb ze niet gezien op Pukkelpop maar dat kan niet anders dan ook een feestje geweest zijn. (Klik!)

Op deze manier verkruimelt het koekje tot nietige maar daarom niet minder lekkere brokjes.

Labels: ,

donderdag 27 augustus 2009

Boembabeloe bengeleng bengeleng

Een man. Een held. Een legende. Een woordenaar. Een radioman. Een grapjurk. Een danser. Een loper. Een valler. Een dandy. Een vriend. Een held. Een man. Ik heb het uiteraard over de enige, de echte, de unieke San F. Yezerskiy.
Ik wil schrijven over hem en die keer dat hij jarig was en een winegum in zijn neusgat had toen we naar de zee zijn gegaan. Ik vrees dat mijn woorden hem geen recht kunnen aandoen. Dat ze verglijden als water van een eend, als nog niet gare spaghetti van een keukenmuur.
De man, de held, de legende was jarig en ik ken geen enkele andere manier om zoiets te vieren dan met een mixtape getiteld Space Is Danger & Disease Wrapped In Darkness & Silence. (Voor wie het nog niet in de mot had: dit is aflevering zestien van seizoen twee van Mixtape Madness. Ik ben er redelijk zeker van dat ik er ook over zou schrijven als de serie niet bestond.)
Ik wilde de CD eerst in de brievenbus droppen maar belde uiteindelijk gewoon aan. Mijn lef werd beloond met een koffie en een neut. Die dag was een goede dag. De hoezenpoes in kwestie is mijn nicht Cilia die zich aangedreven door vroege puberteit en semi-officiële ADHD nooit rustig kan houden zodra er een foto genomen wordt.

De dag na zijn verjaardag reageerde San: "Ik ben gisteren speciaal met de auto gaan rijden om naar het CD'tje te luisteren. Ik heb geen enkel liedje geskipt, zelfs Ozark Henry niet. Dat is een groot compliment. Wie weet gooi ik alles binnenkort zelfs op de Yezerskiypod. Bedankt. Bedankt."
Waarop ik mij natuurlijk afvroeg hoeveel hij er al van kende en of er dingen waren die eruit sprongen of die hij minder vond. Ik bedoel natuurlijk liedjes die eruit sprongen of die hij minder vond. Je mag nooit met "dingen" vertalen, dingen zijn lingerie. Daarop antwoordde San: "Daar zal ik het na een volgende luisterbeurt over hebben. Ik kan wel al zeggen dat ik pas naar het einde toe dingen begon te herkennen. En dat de eerste nummers al meteen indruk maakten."
San F. Yezerskiy is een gulle gever.
  1. Stray Cats – Rock This Town. Stel dat we alle suiker uit Grease zuigen en de vrijgekomen plaats opvullen met speedballs op een bedje van Red Bull. Zouden we dan zoiets krijgen? Een manisch gehink door donkere steegjes? Een bal van slechte bedoelingen? Een chaotische stad op zaterdagnacht? Zou San zich daar thuisvoelen? (Klik!)
  2. Big Star – When My Baby’s Beside Me. "Don't need to talk to my doctor / Don't need to talk to my shrink / Don't need to hide behind no locked doors / I don't need to think." Ik zou niet weten of San veel dokters of psychiaters frequenteert. Eerlijk? Ik heb daar ook geen zaken mee. Zich verstoppen achter gesloten deuren zie ik hem dan wel weer doen. Hij heeft waarschijnlijk al duizend keer geprobeerd zijn gedachten stil te leggen gelijk wij allemaal. (Klik!)
  3. Tullycraf – Popsongs Your New Boyfriend’s Too Stupid To Know About. San zegt vaak dat hij niet graag praat over muziek. San doet soms alsof hij niets kent van muziek. In werkelijkheid is hij een gewaardeerd popkenner. Of hij dat nu spuwt op zijn website, in Het Laatste Uur of in de Libertad: ik luister er graag naar, ik leer er graag van. Dit lied stelt terecht dat meisjes niets van muziek kennen. Dit lied stelt bovendien de diepere vraag waarom de mooiste meisjes altijd vallen op mannen met slechte smaak, op metalheads en jazzpuristen, op gabbers en zwabbers. (Klik!)
  4. Word – Henry Man-She. Eerste nummer dat Piet Goddaer ooit uitbracht. Enkel te vinden op een obscure compilatie die nergens meer te vinden is maar die uiteraard in mijn rek staat te blinken. Meer wil ik daar eigenlijk niet over kwijt.
  5. Ozark Henry Suffragette City. Nog zo'n project van die Piet Goddaer. Met een Bowiecover op de koop toe!
  6. Brigitte Kaandorp & Herman FinkersDuet. Gedeconstrueerde romantiek. (Klik!)
  7. Snoop Dogg Featuring Lady Of Rage – Batman And Robin. Fuck The Dark Night. Snoop zet pas een geloofwaardige Batman neer. Lady Of Rage speelt alle andere rollen. "We can take it to the Bassment, live with Tigger / Go get The Riddler, to watch me play that nigga like a fiddler on a hot tin roof / I got them watchin who? She who spits it like she was sippin rot-ten brew, ooh." Toegegeven, het verhaal wordt weinig lineair verteld. (Klik!)
  8. The Crystals – Little Boy. Uit de Phil Spectorstal. Wegwerpop met eeuwigheidswaarde. (Klik!)
  9. Mink DeVille – Little Girl. Cover van het voorgaande nummer uit het andere perspectief. Heel secuur leggen Willy DeVille en de zijnen bloot welk een hartzeer hierin begraven ligt. Willy is ondertussen niet meer onder ons en met Phil Spector gaat het ook niet goed. (Klik!)
  10. Neil Young & Crazy Horse – Stupid Girl. Zielspijn om te koesteren als je boos bent op alle vrouwen omdat één van hen je hart heeft gebroken. (Klik!)
  11. The Shadows – Good Vibrations. Instrumentale Beach Boyscover. Leuk maar niet bijster essentieel. (Klik!)
  12. Lloyd Cole & The Commotions – Rattlesnakes. Popmuziek voor intello's. Simone de Beauvoir en On The Waterfront worden genamecheckt. Heeft iemand On The Waterfront op DVD en mag ik die dan eens lenen? (Klik!)
  13. Nat King Cole – (I Love You) For Sentimental Reasons. Ik houd van San om financiële redenen. Ik laat hem graag in de waan van de dag. (Klik!)
  14. Eartha Kitt – I Want To Be Evil. Don't we all? San wil vast en zeker evil zijn maar de resultaten zijn wisselvallig to say the least. Eartha Kitt speelde Catwoman in de TV-serie Batman. Niet dat ik die TV-serie heb gezien. Ik ben namelijk blind. (Klik!)
  15. The Bian Setzer Orchestra – Rock This Town. Brian Setzer was de frontman van the Stray Cats. Zijn Orchestra specialiseert zich in big band jazz. Hier neemt Brian een oudje van eigen hand onder handen. Door te beginnen en eindigen met (verschillende versies van) hetzelfde lied staat Space Is Danger & Disease Wrapped In Darkness & Silence in dezelfde categorie als Tonight’s The Night, Rust Never Sleeps, Freedom en Chocolade Is Een Kindje Van God. Dat is geen slecht gezelschap al zeg ik het zelf. (Klik!)

Prettige dag verder.

Labels: ,

woensdag 26 augustus 2009

Dinsdagnacht knuffeltjesnacht

Na regen komt zonneschijn. Na Amber komt Joachim. Onze Joachim is de jongste van de jongste broer van ons ma. Mixtape Madness: twee, vijftien alreeds! I Am Not A Head. Catchy titeltje toch? Joachim was in ieder geval wild van het schijfje en dat maakte me blij. Dat heet dan gelukkig zijn.

  1. Cab Calloway – Minnie The Moocher. Andermaal zo'n liedje dat ik ken uit The Blues Brothers. De minnie waarvan sprake is een meisje van plezier en lichte zeden maar houd het stil. (Klik!)
  2. Red Zebra & MC Riemeloare – John Wayne. Red Zebra kent u van I Can't Live In A Living Room. John Wayne kent u van de westerns. MC Riemeloare kent u misschien niet maar de man zat vroeger bij De Nihilisten die ik nog ooit heb weten openen voor De Nieuwe Snaar op Boterhammen In De Stad anno 2003. Het nummer in kwestie is live opgenomen in het Depot als voorprogramma van the Kids. Ik had tickets maar kon uiteindelijk niet gaan. Bummertje. John Wayne klinkt een beetje als Rage Against The Machine light. (Klik!)
  3. The Stranglers – All Day And All Of The Night. Er is niets mis met een goede Kinkscover op zijn tijd bis. (Klik!)
  4. Van Halen – You Really Got Me. Er is niets mis met een goede Kinkscover op zijn tijd tris. Voor de volledigheid had ik er nog Death Of A Clown in de versie van Charles & The White Trash European Blues Connection aan moeten toevoegen. My bad. Voor de volledigheid wil ik nog gezegd hebben dat de pa van onze Joachim zich serieuze vragen stelde bij de aanwezigheid van Van Halen op I Am Not A Head. Heerlijk toch hoe je met iets (in het slechtste geval) banaals als heavy metal de mensen op hun paard kan krijgen. Zie ook: die keer dat mijn broer een jeugdhuis vol postrockers en alternativo's wist te choqueren door Knocking On Heaven's Door in de versie van Guns N' Roses op te zetten. Axl Rose is overigens de enige mens ter wereld die "door" kan uitspreken als "doowah" en er mee weggeraakt. (Klik!)
  5. Noordkaap – Triest. Geweldige uptempo rocker van het take no prisoners-soort afkomstig van de soundtrack van Alles Moet Weg van Jan Verheyen. Destijds vond ik die soundtrack het enige dat deugde aan die verfilming van het boek van Tom Lanoye. Nu schrik ik een beetje van zovele jeugdig dogmatisme. Vroeger was ik beter, compromislozer ook.
  6. Diggy Dex – Ideale Schoonzoon. Vergis u vooral niet: ik ben no way de ideale schoonzoon waarvan sprake. Ik rook. Ik vloek. Ik lieg. Ik steel. Vooral dat voorlaatste eigenlijk. (Klik!)
  7. The Opposites Featuring Dio & Willie WartaalDom, Lomp & Famous. Met enige chance kent u deze al. Ik krijg een keiharde erectie van het heerlijke gestoei met het orgeltje uit Liar, Liar van the Castaways. Echt een loden pijp bij wijze van spreken. (Klik!)
  8. Those Dancing Days – Those Dancing Days. Zeg nu zelf: dat waren toch mooie dagen? (Klik!)
  9. A Human – Horse With No Name. Toen America een hit scoorde met het origineel kreeg Neil Young een foontje van zijn pa om hem te feliciteren met zijn nieuwe hit Horse With No Name. Yep, ripoff met een hoofdletter R. Deze cover smijt er wat beatjes bij maar het nummer blijft overeind. Toch gek hoe ik er altijd wel ergens Neil Young met de grijze haren bijgesleept krijg. Of Bob Dylan natuurlijk.(Klik!)
  10. Daan Featuring Jeff & Amy – Housewife / The Conversation. Kent u deze nog? Is er nog volk van Antwerpen? Wie is er geboren in de jaren zeventig? (Klik!)
  11. BuzzcocksWhat Do I Get? "I just want a lover like any other / What do I get? / I only want a friend who will stay to the end / What do I get?" Ontmoet Pete Shelley, de hofdichter van de eenzaten. (Klik!)
  12. Little Man Tate – This Girl Isn’t My Girlfriend. Zoals Mitch Hedberg al stelde: "I don't have a girlfriend. But I do know a woman who'd be mad at me for saying that." Mitch Hedberg, dames en heren! (Klik!)
  13. Bromheads JacketWhen You Wasn’t Famous. Niet geheel onverdienstelijk Streetscovertje. Toen ik onlangs in het kader van mijn hiphopproject Original Pirate Material nog eens oplegde, was het meteen weer koekenbak tussen meneer Skinner en mij. Maar daar twittert hij natuurlijk niet over. (Klik!)
  14. Jay Reatard – D.O.A. Zwoegende, ratelende, puffende punk. De man beschaaft zich elk nummer, elke plaat ietsje meer. Benieuwd wat dat gaat geven eens hij vijftig is. Als u niet van dit lied houdt: even doorbijten, het is zo gedaan. (Klik!)
  15. Black Flag – Black Coffee. Zet een pistool tegen mijn slaap en dwing mij te kiezen tussen de zwarte vlag en het zwarte goud. De kans zit er dik in dat ik voor de laatste optie ga. De kans is klein dat Henry Rollins, de blaffende hond in kwestie, mij ongelijk zal geven. (Klik!)
  16. Fantômas – Charade. Uit het soundtrackcoveralbum The Director's Cut. De film Charade van Stanley Donen wordt omschreven als de beste Hitchcockfilm die Hitchcock nooit gemaakt heeft. Het nummer is zoals te verwachten viel nogal wild en heeft een vals stukje livegevoel. Heeft iemand de film op DVD en mag ik die dan eens lenen? (Klik!)

Tot zover de familieraad. De volgende aflevering van Mixtape Madness is er eentje waar ik heel hard naar uitkijk maar dat kan u waarschijnlijk aan uw welgevormde reet roesten.

Labels: , ,

maandag 24 augustus 2009

De uitvinder van de milkshake pistache

Langs moeders kant ben ik het oudste kleinkind en with great power comes great responsibility. Concreet draag ik de last op mijn schoudertjes zo nu en dan de muzikale smaak van de neefjes en de nichtjes bij te spijkeren. Als ik hen hun gang laat gaan, komen ze toch niet verder dan stellingen als "Metallica is goed" en that agression will not stand.

Eind april deden de twee jongsten hun vormsel dan wel plechtige communie en wel ja, ik heb ze een mixtape gedoneerd. We zullen beginnen met ons Amber. Ons Amber is de jongste van de oudste broer van ons ma. Mixtape Madness: twee, veertien: Kalksteenpuist. Achteraf was haar enige commentaar dat ze het erger had verwacht.


  1. Tony Martin – To Each His Own. Ballad uit 1946 die maar een beetje melig is dankzij de stroop geworden violen. Naar het schijnt, is dit het favoriete liedje van Michael Corleone. (Klik!)
  2. Bobby Rydell – Wild One. Aan de ene kant heb je Elvis zijn tijd bij het leger, Chuck Berry zijn tijd in de bak en The Day The Music Died. Aan de andere kant heb je de opkomst van the Beatles en dat hele Britse invasie-gedoe. Tussen die twee bakens in lag een dode periode voor de rock & roll. Bobby Rydell maakte van die doodsheid gebruik om een paar hits te scoren. Dit is niet het gelijknamige nummer dat nog door Iggy Pop is gecoverd. (Klik!)
  3. Joe Dassin – Siffler Sur La Colline. De oudere jongeren onder ons hebben nu iets van: tiens, is dat niet dat liedje van the Championettes? Ze hebben geen ongelijk maar gaan toch tegen de muur omwille van het "iets hebben van". Taalpurisme is beter dan seks. (Klik!)
  4. La 33 – La Pantera Mambo. Exactly what it says: een mamboversie van het Pink Panther-deuntje van Henry Mancini. (Klik!)
  5. Stee downes – Asunder. Loom. Swingend. Funky. U weet genoeg? (Klik!)
  6. Pluramon – If The Kids Are United. Elektronische update van de classic van Sham 69 op smaak gebracht met een mespuntje Jesus & Mary Chain. (Klik!)
  7. Poni Hoax – LA Murder Hotel. Italo disco dixit Wikipedia. Oeps. My bad. (Klik!)
  8. PuppetmastazPermission To Freak. In Het Belang Van Limburg van afgelopen weekend stond een interview met Wizard The Lizard van de Puppetmastaz. Wat een hippe gazet! De vinger van Het Belang is vast en zeker vergroeid met de pols van de tijdsgeest.
  9. Brenda Lee – I’m Gonna Lasso Santa Claus. Het is een kerstliedje en dan toch weer niet. (Klik!)
  10. Bonnie Raitt – Runaway. Doorleefde rootsversie van het heerlijke nummer van Del Shannon. Als u maar één liedje beluistert van Kalksteenpuist laat het dan dit zijn. (Klik!)
  11. Hayes Carl – She Left Me For Jesus. Gedumpt worden is nooit leuk maar wees eerlijk tegen uzelf. Tegen onze messias kan u toch niet op. (Klik!)
  12. Johnossi – Train Song. Vrolijke Zweedse rock. Over een trein. Denk ik. (Klik!)
  13. Kid Rock – All Summer Long. I! Love! This! Song! (Klik!)
  14. Everlast – Folsom Prison Blues. De slechtste Johnny Cashcover aller tijden. Zo slecht dat het weer goed wordt! (Klik! Heerlijke videoclip!)
  15. Emiliana Torrini – Jungle Drum. Als u dit liedje niet kent, bent u waarschijnlijk radiofoob. Iemand moet het zijn. Het klinkt als een coole aandoening. (Klik!)
  16. MonzaViva Las Vegas. Geen cover, wel Monza.
Next up: onze Joachim!

Labels: ,

zondag 23 augustus 2009

Kontseldersoep

Mixtape Madness, twee, dertien. Chocolade Is Een Kindje Van God. Bedoeld als halvegare versierpoging. Ze is mislukt. Meer moet u daar echt niet over weten.

  1. ArnoJive To The Beat. Charlatan begint met dit nummer. Tracks From The Story begint met dit nummer. Chocolade Is Een Kindje Van God begint met dit nummer. Dat is geen slecht gezelschap al zeg ik het zelf. (Klik!)
  2. Bob Dylan & The Band – Lo And Behold. Toegegeven: Bob is een vieze oude Jood maar als hij wil kan hij verdomd funky uit de hoek komen. Of verdomd funky in zijn hoekje blijven zitten. (Klik!)
  3. Elvis CostelloDon’t Let Me Be Misunderstood. Officieel is dit nummer (en de hele plaat errond: King Of America) toegeschreven aan The Costello Show. Daar gaan we niet moeilijk over doen. Ik heb lang gedacht dat dit het origineel was. Quod non. (Klik!)
  4. Soggy Bottom Boys Featuring Dan Tyminski – Man Of Constant Sorrow (Radio Station Version). Als ik de rest van mijn dagen maar één film zou mogen zien van de gebroeders Coen zou ik kiezen voor The Big Lebowski. O Brother, Where Art Thou? heb ik echter eerder leren kennen. Dit staat uiteraard op de soundtrack. (Klik!)
  5. Soggy Bottom Boys Featuring Tim Blake Nelson – In The Jailhouse Now. Zie nummer vier maar dan met een extra portie gejodel. (Klik!)
  6. J.J. Cale – Devil In Disguise. Geen Elviscover. Wel een korte maar krachtige lap woestijnrock. (Klik!)
  7. Patti Smith – Soul Kitchen. Een Doorscover van een straffe madam. (Klik!)
  8. Nouvelle VagueEver Fallen In Love? Heupwiegende take op de neurotische classic van the Buzzcocks. Ik vermoed dat hun kunstje bij hun recente derde plaat wel is opgedroogd maar dat is geen reden om niet te gaan kijken als ze over een paar maanden in het Depot passeren. (Klik!)
  9. Bob Dylan – Blind Willie McTell. Een kathedraal van een lied, vertrouw me maar. (Klik!)
  10. John Cale – Mr. Wilson. John Cale gelooft Brian Wilson. Ik geloof Brian Wilson. Ik geloof John Cale. Wie gelooft mij? (Klik!)
  11. The BeatlesRevolution. ‘t Was dit of Get Back. Ik vermoed dat ik de juiste keuze heb gemaakt. Na De Revolutie gaan the Beatles tegen de muur. Allez ja, Paul en Ringo toch. En George Martin eventueel. Maar die valt vandaag of morgen wel vanzelf dood. (Klik!)
  12. The Hives – The Hives Introduce The Metric System In Time. Ah, the Hives! Uiterst genietbaar in kleine porties. Deze portie duurt iets van een twee minuten. Geen idee hoe lang dat is in metrische tijd. (Klik!)
  13. Red Hot Chili Peppers – Coffee Shop. “Meet me at the coffee shop / We can dance like Iggy Pop.” Sounds like an ideal date to me. (Klik!)
  14. Dizzy Gillespie & His All Stars – Salt Peanuts. Charlie Parker is één van de All Stars in kwestie. Ik ken niets van jazz maar ik wil gerust doen alsof. (Klik!)
  15. The Dresden DollsCoin-Operated Boy. In den beginne was ik zwaar onder de indruk van the Dresden Dolls. Al snel begonnen ze in herhaling te vallen. Zangeres Amanda Palmer doet het tegenwoordig solo maar daar heb ik me nog niet in verdiept. (Klik!)
  16. Lou Reed & John Cale – Smalltown. De jeugd van Andy Warhol op een leuke pianoriedel gezet. Klinkt als een volwassen Velvet Underground. Logisch. (Klik!)
  17. Arno – Seul. Franstalige versie van Jive To The Beat met heerlijke bijdrage van de dames van Zap Mama. Door te beginnen en eindigen met (verschillende versies van) hetzelfde lied staat Chocolade Is Een Kindje Van God in dezelfde cathegorie als Tonight’s The Night, Rust Never Sleeps en Freedom van Neil Young. Dat is geen slecht gezelschap al zeg ik het zelf. (Klik! Push play voor een halve minuut preview.)

See you later, alligator.

Labels: ,

zaterdag 22 augustus 2009

Kontselder

Omdat drie dagen echt wel teveel van het goede zou zijn voor mijn vermoeide knoken heb ik enkel donderdag de heilige wei van Pukkelpop bezocht. Wat ik daar zag, heeft mij blij gemaakt. Wat ik daar zag heeft mij diep geraakt. Dan heb ik het niet alleen over de zon. James, het overzicht!
Amanda Blank (Dance Hall). Lange zwarte haren verborgen haar gezicht. Een leren badpak verborg haar romp. Zwarte All-Stars verborgen haar poezelige voetjes. Twee heren maakte beatjes met laptops en draaitafels maar zonder oorkleppen. Amanda zelf rapte er wat overheen. In mijn slaapkamer mag ze het gerust eens komen overdoen maar dan moet ze haar vriendin Santigold wel meebrengen.
The Twang (Main Stage). Britten met een U2-fixatie. De tweede zanger deed nauwelijks iets en op die manier had the Twang zijn eigen Bez wat ook wel een beetje cool was.
Howing Bells (Marquee). Middelmatig indierocksoepje waar een paar lekkere brokken in bovendreven. De kar van Howling Bells bleef echter niet steken in de modder dankzij de zangeres die het zaakje meer dan aardig trok. U begrijpt ongetwijfeld dat dat hele gedoe met de kar en de modder slechts een metafoor is. De regen en bijhorende modder was voor later op de dag.
James Yuill (Chateau). Een pechvogel die iets wilde doen met een akoestische gitaar en een lading elektronica. 's Mans laptop weigerde echter dienst. Wat overbleef waren broze luisterliedjes afgewisseld met pogingen om de laptop te herstarten. Humo vergeleek James Yuill met Nick Drake maar dat was echt teveel eer.
Shantel & Bucovina Club Orkestar (Marquee). Een portie feestmuziek, explosiever dan de Balkan zelf. Eerste hoogtepunt van de dag! Mocht maarschalk Tito dit nog meemaken, hij zou verrekte trots zijn.
The Galacticos (Wablief). Hasselt's finest met een hart voor Limburg! Soundchecken met Heavy Metal Drummer van Wilco én Limburg Mijn Vaderland: respect! Dit was een optreden overlopend van het spelplezier, het absurdisme en de pure pop. Dat de jongens enige volksmennerij (handjes in de lucht, met water smijten et cetera) niet vreemd was, zien we door de vingers. Eerlijk is eerlijk: in de handen van the Galacticos werd de Wablief een zweethut. De heren zelf behielden hun cool. Zelfs toen het podium bestormd werd door een meute halfnaakte jongens. Tweede hoogtepunt van de dag dankzij de trefwoorden "thuismatch" en "zegetocht"!
Asher Roth (Dance Hall). Er was ons nerdcore beloofd, we hebben gewone hiphop gekregen. Twee rappers, een DJ en een drummer zetten een puik showtje neer. Niet meer, niet minder.
Rival Schools (The Shelter). Welk punksubgenre dit weer precies is, moet u maar aan Petit vragen. Ik kan u alvast zeggen dat het retestrak en messcherp was. Hoe lang heet de Skate Stage trouwens al The Shelter en hoe lang is het al een tent?
Dizzee Rascal (Marquee). Dizzee kwam de Marquee uitkafferen alsof hij er big bux mee kon verdienen. Was waarschijnlijk ook zo. Ik ben helaas niet meer in de tent geraakt door de grote drukte. Doch van buitenaf was het evenzeer indrukwekkend. Dizzee zijn DJ had een smoelwerk alsof hij plaatjes draaide in De Ark.
Wilco (Marquee). Zes heren met propere hemdjes maar vuile manieren. Een groots optreden maar minstens een kwartier te lang. Het kwartier gitaarsolo halverwege bijvoorbeeld. Zelden iemand zien snauwen en fluisteren tegelijk als Jef Tweedy. Toen hij uiteindelijk zweeg, dienden de weergoden hem van verpletterend antwoord met een fix onweer. Après Wilco la déluge.
Surprise Act (Marquee). Er was op voorhand vanalles gefluisterd en beloofd. Zelf had ik mijn hoop gezet op een reünie van Evil Superstars, Noordkaap of T.C. Matic. Uiteindelijk is het toch Them Crooked Vultures geworden. Een supergroep met zo grote namen dat ze niet anders kan dan teleurstellen. Voor de leken en de doven: John Paul Jones, Dave Grohl en Josh Homme. De laatste keer dat Josh en Dave samen in België speelden, was op Werchter 2002 en ik heb het toen gepresteerd om op dat moment in de Marquee te kamperen. My bad. Uiteindelijk speelde het kwartet goede rock uit het straatje van Queens Of The Stone Age. De nummers hadden titels als Scumbag Blues, Gunman en War Song en zo klonken ze ook. De befaamde som der delen werd echter nergens overschreven.
Opeth (The Shelter). Zweedse metalheads die hun lawaai afwisselen met rustigere passages die soms richting classic rock gingen zodat de loeiharde dingen dubbel zo mokerhard aankwamen. Nice voor een half uur.
Faith No More (Main Stage). Niet alleen waren de gekken ontsnapt uit het gesticht ook hadden ze een paar tienduizenden volgelingen verzameld op de weide. Zelden een bende schizofrenen zo naadloos zien overschakelen van pianoballades naar trashgeweld. Zelden een bende bijna vijtigers zo zien wegbeuken. Mike Patton leek er van te genieten eindelijk nog eens rechtoe rechtaan te mogen gaan. Niet dat Faith No More opeens standaardrock maakt maar standaarder dan dit wordt het niet in Pattonland. Dit was episch, groots met de G van absurd goed, geweldadig en geschift. Zo intensief als een hoestbui van een fulltime tuberculose kettingroker. Zo brutaal als een bazookahit vanuit een helikopter op basisschool Viejool te Eksel. Zo vernietigend als een precisiebombardement op een kaartenhuisje.
My Bloody Valentine (Marquee). Een poel van geluid, een zee van lawaai die het lichaam golf per golf een beetje meer overspoelde en de ziel reinigde. Binnen dit noisefestijn zat dan nog een kwartier lang een noisefestijn kwadraat, de zogenaamde holocaust section. Hierbij mag u denken aan een voetbad van het materiaal waaruit SUNN O))) doorgaans een volledige subtropisch zwembad optrekt. Achteraf deden mijn oren pijn maar dat was de bedoeling en eigenlijk luister ik toch nooit naar wat u zegt.
Toen wilde ik naar huis want ik was doder op dan een nachtbrakende dodo dus deed ik precies dat. Campings zijn voor primitieve mensen.

Labels: ,

donderdag 20 augustus 2009

Arena athena macarena

In maart ofzo mocht ik naar een verjaardagspartijtje diep in de wildernis van Heverlee. Ik dus daarheen als was ik Henry Morton Stanley hemzelf. De jarige in kwestie was Roel, de toenmalige eindredacteur van de Veto, de Leuvense Pravda.

Daarnaast heeft Roel een Disneyfixatie. Het feestje was Disney themed. Ik ben gegaan als Winnie The Pooh ook al haat ik die fucker hartsgrondig. De mixtape die ik voor Roel in elkaar geflanst had, was ook vaagjes Disney themed.

Kortom: Mixtape Madness, seizoen twee, aflevering twaalf: A Streetcare Named Désirée.

  1. Patti Smith – Everybody Wants To Rule The World. Rule the world, Roel the world, whatever. Een goed begin is het halve werk, een crappy begin is nog minder werk. Patti covert hier Tears For Fears. Niemand weet waarom. (Klik!)
  2. Tom Waits – Heigh Ho. Disneyreferentie één: Tom Waits briest als alle zeven dwergen uit Sneeuwwitje tegelijk en hij doet dat goed. (Klik!)
  3. Wash Out Test – I Just Can’t Wait To Be King. Disneyreferentie twee: u kent het hoogstwaarschijnlijk als Wacht Maar Af Totdat Ik Koning Ben uit De Leeuwenkoning. Deze pretskapunkertjes komen er mee weg zonder onthoofd te worden. (Klik!)
  4. Elton John – Jamaica Jerk Off. Elton goes reggae, ongelogen. (Klik!)
  5. Funkadelic(Not Just) Knee Deep Pt. 1. P-funk die later door De La Soul in stukken is gehakt om er Me Myself And I van te brouwen. (Klik!)
  6. Jaguar – One Of Us. IJslandse P-funk. Niet alleen hebt u er nog nooit van gehoord, het bestaat ook nog eens doodleuk. (Klik! Half minuutje preview.
  7. Bob DylanMost Likely You Go Your Way (And I’ll Go Mine) (Mark Ronson Re-Version). De grote held van San F. Yezerskiy remixt het Gebobte en wordt vooralsnog niet tegen de muur gezet. (Klik!)
  8. Bob B. Soxx & The Blue Jeans – Zip-A-Dee-Doo-Dah. Disneyreferentie drie: trio uit de Phil Spector-stal covert nummer uit de controversiële film Song Of The South. Controversiëel als in: de film verheerlijkt The Old South waarin de nikker zijn plaats nog kent. (Klik!)
  9. Amen Corner – (If Paradise Is) Half As Nice. Onschuldig popliedje uit de jaren zestig. stond op de soundtrack van Forrest Gump. Dat was nog eens een goede film. En totaal niet controversiëel. (Klik!)
  10. Smith – Baby It’s You. Funky shit vetter is dan alle hamburgers, koninginnehapjes en stoofvlezen die ik dezer dagen aan de lopende band serveer aan de ondankbare honden die Molenhizzle bij wijze van cliënteel aantrekt. (Klik!)
  11. Anneke Grönloh – Brandend Zand. Zo slecht dat het weer goed wordt en dat meen ik. Zet hier een beat onder en je het volbloed triphop. Ik heb het uiteraard leren kennen via zijne heiligheid Bert Visscher. (Klik!)
  12. Elisa Waut – Doe Doe Het Niet Meer. Elisa Waut won in mijn geboortejaar de Rock Rally en verkoopt tegenwoordig new age-producten. Dit nummer is een Will Tura-cover van de Turalura-tribute. "Jij bent net als een kind dat verhaaltjes verzint / Doe doe doe het niet meer." Heel mooi.
  13. Michel Fugain – Comme Une Belle Histoire. Het enige nummer ter wereld dat zowel door Ann Christy als door Noordkaap is gecoverd. Noordkaap is geïncarneerd in Monza. Ann Christy is geïncarneerd in Free Souffriau. Michel Fugain leeft voorlopig nog rustig verder. (Klik!)
  14. Nick Cave & The Bad SeedsThere She Goes, My Beautiful World. Waarschijnlijk mijn favoriete nummer van de Abattoir Blues / The Lyre of Orpheus-dubbel-CD. (Klik! Geweldige versie uit Later With... Jools Holland.)
  15. Señor Coconut Y Su Conjunto – The Robots. Geen idee waar die Coconut tegenwoordig uithangt maar Kraftwerk kraftwerkt morgen ouderwets op Pukkelpop. (Klik!)
  16. Palms – Leather Daddies. Ik denk dat dit over het hete hangijzer van de ho-mo-sek-su-a-li-teit gaat maar daar ben ik niet zeker van.
  17. Neil YoungPocahontas. Disneyreferentie vier is eigenlijk maar een halve Disneyreferentie. Okee, Pocahontas is een Disneyfilm maar dit nummer heeft er nada mee te maken. Dit is gewoon mijn favo Neil Young-song. Maar dat wist u al. (Klik!)

Zolang het er goed uit ziet, kan het niet slecht zijn.

Labels: ,

woensdag 19 augustus 2009

Stubborn sunset tom cruise for the recently separated.

In onze reeks Friedrich "Vieze Freddie" Nietzsche Told You So: de eeuwige terugkeer van hetzelfde. Concreet: aflevering elf van seizoen twee van Mixtape Madness gericht aan Jeroen - Jare voor de vrienden. Jare was ongeveer jarig toen. Jare is atheïst en hevig betrokken bij Kickass Records. Jare speelt bas bij State Of Mine. Vroeger zong hij ook bij State Of Mine.
Nog eerder speelde hij bas bij wijlen Pukin' Monkeys zaliger die ik nog ooit heb weten optreden in café 't Hent in - jawel - 't Hent. 't Hent is een gehucht van Neerpelt en hun meest charmante eigenschap is hoogstwaarschijnlijk dat ze hun jaarlijkse kermis De Hentse Feesten hebben gedoopt.
Het schijfje was getiteld De Vrolijke Bulldozer. Jare is namelijke een vrolijke bulldozer die à la Ike Turner alles wat in zijn weg staat tegen de grond mept. Geintje. Ike heeft Tina nooit geslagen.
Jares reactie achteraf: "Ideale roadtriptunes, al zullen sommige elementen meer dan eens geskipt worden :). Ik ben wel volledig mee met nummers 14 en 15, dringend wat meer van beluisteren! Vielen dank." Opmerking 1: ja, dat is een smiley. Opmerking twee: waarom zijn al die punkers bezeten van roadtrips? Waarom noemen ze elke autorit die langer dan een kwartier duurt een roadtrip?

  1. The Computers – Love The Music, Hate The Kids. Een lap pokkeherrie waarbij het prettig ontwaken is. De kans zit er wel in dat u een middagdutje nodig gaat hebben om te bekomen. (Klik!)
  2. The Soulshakers – My Lucky Dices. Bende Hollanders die iets heel onsubtiel maar heel aanstekelijk doen in het straatje van Peter Pan Speedrock of El Guapo Stuntteam. Haal een halve liter Cara in de nachtwinkel en doe gezellig mee, joh. Ik vraag mij af of die Soulshakers nog wel bestaan want het internet zwijgt in alle talen een MP3'tje of een filmpje kan er ook niet vanaf.
  3. Sam & Dave – I Can’t Stand Up For Falling Down. Zie 4. (Klik!)
  4. Elvis Costello & The Attractions – I Can’t Stand Up For Falling Down. Twee versies van hetzelfde nummer dus en een heel mooi voorbeeld van hoezeer een arrangement van belang is voor een nummer. Het origineel is een klagelijk soulliedje dat geïnjecteerd wordt met ruime scheuten blues en gospel. De cover is door en door happy. (Klik! Ziet Elvis eens shaken in het clipje!)
  5. Jackie Wilson – Reet Petite. Souldeuntje uit 1957, meegeschreven door Berry Gordy die later Motown zou oprichten. In 1986 werd Reet Petite opgevoerd in een reclame voor Levi's. Die tweede adem zou het uiteindelijk een eerste plaats in de Engelse hitparade opleveren. Dat maakt het tot het lied dat er het langst over deed om die eerste plaats te veroveren. Jackie Wilson kon het allemaal niet meer meemaken. Hij overleed in 1983 na - tiens, dat zegt mij precies iets - acht jaar coma. (Klik!)
  6. Henry Mancini – Baby Elephant Walk. Also known as het liedje waarop Homer danst in die ene aflevering van The Simpsons waarin hij danst bij honkbalwedstrijden. Ja, dat is voor mij ook lang geleden. (Klik!)
  7. Jelmer – Klein, Stoer & Boer. Dit had ik ook al op Jaw-Dropping Mistakes & Great Rock & Roll gezet. Misschien word ik wel dement. Misschien word ik wel decadent. Ik ken het verschil tussen die twee toch niet. (Klik!)
  8. Common Featuring Lily AllenDrivin’ Me Wild. Mij mag Lily altijd wild komen maken hoor. Nu ja, mocht. Ik ben haar een beetje uit het oog verloren en zij mij. Dit is bijlange de iefde niet, dit is eerder mijn stil verdriet. (Klik!)
  9. The Carter Family – Worried Man Blues. Ik heb altijd gevonden dat stokoude blues, stokoude country en stokoude folk verdacht veel op elkaar lijken. Maak zelf maar uit welk van de drie dit is. The Carter Family was the first family of country en dat vind ik een hele goede bijnaam. (Klik! Op het filmpje laten een paar overlevenden het verleden even opflakkeren. Moet maar volstaan.)
  10. June Carter & Carl Smith – Time’s A Wastin’. Carl Smith was de eerste man van June. Joaquin Phoenix en Reese Witherspoon balken het na in Walk The Line maar dit is dus het origineel en daarmee basta. (Klik!)
  11. Arne Jansen – Meisjes Met Rode Haren. Gelooft iemand mij als ik zeg dat hier een ge-wel-di-ge countrysong inzit? Arne Jansen is met lichte variaties ook de naam van mijn broer maar dat doet er minder toe. (Klik!)
  12. The Bird And The Bee – Again & Again. Nietzsche zijn eeuwige terugkeer van hetzelfde maar dan verpakt in een lekker popliedje! (Klik!)
  13. Mr. Bungle – Carry Stress In A Jaw. Niet alles wat Mike Patton uitkakt, kan mij bekoren. Mr. Bungle ben ik nog altijd aan het doorgronden. Peeping Tom was recht in de roos. Fantômas is een twijfelgeval: The Director's Cut is grote liefde, Suspended Animation blijft weirder dan bloed ophoesten in het gezicht van koningin Paola. Enneuh, Faith No More... Dat zien we morgen wel. Afspraak voor het hoofdpodium? (Klik!)
  14. Leonard CohenFirst We Take Manhattan. Het is mijn vaste overtuiging dat als je dit nummer een tikje versneld, dat dat dan resulteert in een portie klassevolle disco. Wie test het uit? (Klik!)
  15. The Rudy Trouvé SeptetBlue Eye. When telefoongesprekken go wrong, terribly wrong.
  16. Nick Cave & The Bad SeedsAll Tomorrow’s Parties. Velvet Underground-covertje. Als nonkel Lou aan de crack had gezeten in plaats van heroïne dan had All Tomorrow's Parties zo geklonken. All Tomorrow's Parties is verder natuurlijk ook een festival waarvan de eerste Australische editie niet zo gek lang geleden gecureerd werd door Nick Cave. Dat kan geen toeval zijn. Als ik later groot ben, word ik curator. (Klik!)

Over en sluiten.

Labels: ,

maandag 17 augustus 2009

Stadsmompelaar

Vanmorgen heb ik tweeëneenhalve kilometer gezwommen maar gisteren was ook lang geen slechte dag in het leven van Geert Simonis. Niet dat het leuk was op het werk ofzo. Ik heb altijd gevonden dat "leuk werk" een contradictio in terminis is. Dat werk net iets is dat je doet om leuke dingen te financieren. Doch dit ter zijde.
In een dood moment had ik de frase "Hedde gij eigenlijk nen death wish, jong?" in mijn notaboekje gekalkt. Na de dagtaak heb ik die vraag per SMS de wijde wereld ingestuurd en dat leverde leuke conversaties op. Omdat communicatie belangrijk is. Communicatie is een moeilijk woord voor wat je ziet, wat je zegt, wat je hoort.

GSS: Hedde gij eigenlijk nen death wish, jong?
Wederhelftsmokkel: Geen last van death wishes nee, jij wel soms?
GSS: Neen hoor, 't was een random gedachte.
Wederhelfstmokkel: Maar ik ben geen jong. Een welpje, desnoods.

GSS: Hedde gij eigenlijk nen death wish, jong?
Broerlief: Als het mij uitkomt.

GSS: Hedde gij eigenlijk nen death wish, jong?
Sander Yezerskiy: Wa hemmek gedoan?
GSS: Dat weet ge zelf goed genoeg, paljas.
Sander Yezerskiy: Ik deed het alleen maar omdat ik dacht dat ge er nooit achter zoudt komen.

GSS: Hedde gij eigenlijk nen death wish, jong?
Big Nasty J.: Drie naakte chicks en veel boter. Heb je op dit moment een sniper rifle op mij gericht ofzo?
Big Nasty J.: Tenzij je met death wish bedoelde of ik de dood wil. Natuurlijk niet, ik ben nog zo jong en veelbelovend. En laat ons eerlijk zijn, ik ben geen Charles Bronson.

Ten slotte doch los hiervan nog even meegeven dat ik het plan heb opgevat om elke dag van mijn vakantiejob een gedicht te schrijven. Vraag daarbij is of ik dat op mijn vrije dagen ook zou doen. De Lezers van Onderhond mogen in mijn plaats beslissen!
Als woensdagavond om kwart voor twaalf meer dan tien mensen een voor- of tegenstem hebben uitgebracht zal ik de meerderheid gehoorzamen gelijk een brave vrouw.
Aarzel niet!

Labels: , , ,

zaterdag 15 augustus 2009

Is niet elk meisje een wegwerpmeisje?

In de religie die wij popmuziek noemen, ben ik niet enkel een gelovige maar ook een predikant en een missionaris. Het zou mij niet verbazen moest ik nog als martelaar aan mijn eind komen. Levend verbrand door een Noorse black metalhead, die mijn eindeloze praatjes over pakweg Elvis Costello zo beu was dat hij naar zijn Zippo greep. Toen mijn vader nog rookte, had mijn vader een Zippo.

Popmuziek is voor mij een open religie, een groot herenhuis waarin elke kamer op een andere manier bewoonbaar is. Concreter: ik geloof niet dat er goede en slechte muziekgenres zijn. Ik geloof dat er in elk muziekgenre goede en slechte liedjes zijn. Wie wel een strikt onderscheid maakt tussen goede en slechte muziekgenres is blind, doof en stom en kan hoogstwaarschijnlijk een aardig stukje flipperkast spelen. Of tafelvoetbal.

Verbaast het u als ik hier beken dat die hordes punkers uit de Kickass Records-entourage die ik ken voor mij dogmatischer zijn dan Donald Duck, de paus en Zsofi Horvath samen? Verbaast het u dat ik menig zo'n dogmaticus heb proberen te indoctrineren met een mixtape? Verbaast het u dat deze hele inleiding heeft geleid tot aflevering tien van seizoen twee van Mixtape Madness? Dat dacht ik al.

Het schijfje luistert naar de welluidende titel De Geheime Werktitel. De ontvanger was Pie. Pie was ongeveer jarig toen. Pie is atheïst en oprichter van Kickass Records. Pie is gitarist bij State Of Mine en in een vorig leven bij Dad's Amp. Ik was zelf redelijk content van de cover art en meneer Petit steunde mij in die mening. Zo is hij nu eenmaal.


  1. Pieter PetitIntro. My main man Pieter Petit mijmert wat over zijn toekomst. Een mooie toekomst, een mooie mijmering, een mooie Petit.
  2. Beat Happening – Ask Me. Zo a capella dat het akelig wordt. Ik heb eens een chick proberen versieren, die totaal niet tegen het klungelige, rommelige, rammelende van Beat Happening kon maar daarover vertel ik wel een andere keer. (Klik Halve minuut preview maar dat is niet zo erg want het hele lied duurt maar een minuut ofzo!)
  3. The Flamingos – I Only Have Eyes For You. Doowop maar dan hele, hele, hele mooie doowop. Met gratis krop sla in de keel! (Klik!)
  4. The Honeys – Pray For Surf. De latere mevrouw Brian Wilson doet met haar zus en hun nicht iets Beach Boy-achtig terwijl Brian zelf alles in goede banen leidt. Die mevrouw Brian Wilson is tegenwoordig niet meer mevrouw Brian Wilson. Een andere mevrouw is nu mevrouw Brian Wilson. Waarom moeten volwassenen alles zo ingewikkeld maken? (Klik! Als u gewoon even op play klikt, krijgt u gratis en de voor noppes een half minuutje preview. Dat is lang geen slechte deal en dat weet u.)
  5. Edison Lighthouse – Love Grows (Where My Rosemary Goes). Wanneer uitspraakoefeningen ontaarden in muziek. Zie ook: The Rain In Spain uit My Fair Lady. (Klik!)
  6. Boney M – Have You Ever Seen The Rain? Discocover van Creedence Clearwater Revival maar hippe intello's als u en ik mogen gewoon Creedence zeggen. CCR is dan weer voor neuroten, zielepoten en Oostgoten. Zijn er Oostgoten die mijn blog lezen? Zijn er Oostgoten die kunnen lezen? (Klik!)
  7. Talking Heads – Once In A Lifetime. "And you may tell yourself / This is not my beautiful house! / And you may tell yourself /This is not my beautiful wife!" Midlifecrisis, anyone? Quarter-life crisis desnoods? (Klik!)
  8. T La Rock & Jazzy Jay – It’s Yours. Oude school hiphop geproduceerd door Rick Rubin. Word. (Klik!)
  9. Le Le – Skinny Jeans. Vestimentair correct nevenproject van P. Fabergé van De Jeugd Van Tegenwoordig. Verschilt al bij al niet zo heel veel van De Jeugd. De inbreng van Willie Wartaal en Vieze Fur droomt u er zelf maar bij. (Klik!)
  10. Jaap Blonk – Hinderspraakje. Klankpoëzie. For real.
  11. Guido Belcanto – Mijn Verjaardag. Mijn favoriete drag queen verhaalt over zijn (haar?) dertigste verjaardag. Ik stel voor dat ik de mijne op exact dezelfde manier vier. Ik kijk er naar uit. ik tel de dagen af. Ik tel het verleden op. Ik trek streepjes op de muur van mijn cel. Telkens vier verticaal en de vijfde er dwars doorheen. (Klik!)
  12. Jan De WildeLoebeke. Mijn favoriete nummer van Jan De Wilde. Een verhaal van een man en zijn hond. Om de een of andere reden gaan de mooiste liedjes van Jan altijd over honden. Zie ook: Golden Retriever en Lieve Loemoemba, Klotepa dat contrary to popular believe geen liedje van Urbanus is.
  13. Kirsty MacColl – There’s A Guy Works Down The Chip Shop Swears He’s Elvis. Zal wel Presley bedoelen. Costello lijkt mij niet echt het type om in een chip shop te werken. Ik heb ooit fish & chips gegeten. Kirsty kent u wel van Fairytale Of New York van the Pogues. (Klik!)
  14. Robert Wyatt – Stalin Wasn’t Stallin’. Jef Stalin was namelijk niet het soort man dat leefde volgens regels als haast en spoed zijn zelden goed. (Klik!)
  15. Lyres – Love Me Till The Sun Shines. Cult. Garagerock. Orgeltje. Heerlijk. Cover van the Kinks maar dat heb ik eigenlijk pas ontdekt toen ik dit aan het uittypen was. Ik ben niet almachtig. Ik ben niet onfeilbaar. Ik ben niet edgy. Er is niets mis met een goede Kinkscover op zijn tijd. (Klik!)
  16. Shout Out Louds – The Comeback. Bende Zweden die ooit eens bijna heel erg hip waren maar er dan uiteindelijk toch niet geraakt zijn. Ik heb de CD eigenlijk herontdekt doordat mijn broer er verliefd op was. Gekke broer. (Klik!)
  17. The Jesus & Mary Chain – Some Candy Talking. Een zijdezachte popsong die je trommelvlies aanvalt met een vlindermes. Het snoepgoed waarvan sprake is mogelijk een metafoor voor heroïne. Dat treft want Heroin van the Velvet Underground ging stiekem over dropjes. (Klik!)
  18. The Real Losers – Mongoloid. Bende Hollanders die denkt: als Millionaire dat mag coveren dan wij ook en alzo geschiedde het. (Klik! Halve minuut preview, u weet hoe Hollanders zijn.)
  19. The Ik Jan CremersEeny Meany Miny Mo. Nog een bende Hollanders die graag lawaai maakt. Balkenende moest het eens weten. Of Beatrix, dat is een geile doos. (Klik!)
  20. Lord Invader – Rum & Coca-Cola. U kent het allen van the Andrews Sisters maar dit is natuurlijk het origineel, het enige echte origineel. Toegegeven, het is niet meteen de heilige graal of Eldorado maar toch een leuke ontdekking, nee? (Klik! Halve minuut preview.)

Volgende aflevering: Geert Simonis tracht alweer een punker te bekeren. Zal onze jonge held falen of slagen? U leest het weldra op Onderhond!

Labels: ,

vrijdag 14 augustus 2009

You're a tease & you're going to get raped

Gij zijt een ketter, een struikrover, een beurzensnijder maar ik zie u gaarne omdat gij toch steeds terugkeert naar hier om mij te lezen met uw beide ogen. Aan uw soort gaat de wereld kapot.
Niets menselijks is mij vreemd. Toegegeven, ik ben mijn studententijd aan het rekken buiten de grenzen van het redelijke. Nee, mijn thesis is nog niet af, hou op met ernaar te vragen. Dat wil echter niet zeggen dat de wereld van den werkmensch en den arbeider mij volledig vreemd zijn.
Vanaf morgen zal ik voor de vierde zomer op een rij een tour of duty draaien op Molenhizzle. Om die drieëntwintig dagen van noest gezwoeg enigszins dragelijk te maken, ga ik er weer een muzikaal projectje tegenaan smijten. Herinner u hoe ik vorige zomer een maand lang enkel naar punk ging luisteren, herinner u hoe ik na een dikke drie weken punk en alles wat er naar stonk kotsbeu was.
Deze zomer ga ik mij storten op all things hiphop. Iemand moet het tenslotte doen. Ik heb hiphop leren kennen via The Fresh Prince Of Bel-Air, zoals waarschijnlijk iedereen van mijn generatie. In die tijd kwam dat nog gewoon ouderwets op TV2. Op vrijdagavond als ik mij niet vergis.
Ik herinner me dat ik toen eens aan mijn moeder heb gezegd dat ik een kapsel wilde gelijk Will Smith. Waarop mijn moeder antwoordde dat dat niet ging omdat negers een ander soort haar hadden. Ze had gelijk. Misschien maar goed ook. Voor zo'n Will Smith hairdo was en ben ik veel te white and nerdy. I know what it's like being male, middle class and white.

Qua afgrenzing tel ik aan de linkerzijde crossover à la Rage Against The Machine niet mee en gaat aan de rechterkant het hele triphopgedoe mij te ver. In mijn CD-rek levert die zoekterm met die beperkingen het volgende resultaat op:

  • Antipop Consortium - Arrhythmia
  • Mickey Avalon - Mickey Avalon
  • Beastie Boys - License To Ill
  • Beastie Boys - Paul's Boutique
  • Beastie Boys - Check Your Head
  • Beastie Boys - Ill Communication
  • Beastie Boys - Hello Nasty
  • Beastie Boys - To The 5 Boroughs
  • Clipse - Hell Hath No Fury
  • Cool Calm Pete - Lost
  • Danger Mouse - The Grey Album
  • De Jeugd Van Tegenwoordig - Parels Voor De Zwijnen
  • De Jeugd Van Tegenwoordig - De Machine
  • De La Soul - 3 Feet High And Rising
  • DJ Krush - Stepping Stones - The Self-Remixed Best
  • DJ Logic - Zen Of Logic
  • DJ Shadow - Endtroducing.....
  • DJ Shadow - The Private Press
  • DJ Shadow - The Outsider
  • Diplo - Florida
  • Everlast - Whitey Ford Sings The Blues
  • Fat Jon & Styrofoam - The Same Channel
  • Gnarls Barkley - St. Elsewhere
  • Hieroglyphics - Full Circle
  • 't Hof Van Commerce - Rocky 7
  • Jerboa - Music For My Instruments
  • Jerboa - Rockit Fuel
  • Kyteman - The Hermit Sessions
  • The Last Poets - Real Rap
  • Manau - Panique Celtique
  • MC Solaar - Mach 6
  • Mo & Grazz - Fallin' Upon Def Ears
  • N.E.R.D. - In Search Of...
  • Opgezwolle - Vloeistof
  • The Opposites - De Fik Erin
  • Public Enemy - Yo! Bum Rush The Show
  • Public Enemy - It Takes A Nation Of Millions To Hold Us Back
  • The Roots - Things Fall Apart
  • The Roots - Phrenology
  • The Roots - The Tipping Point
  • Skeemz - Ain't You Ready
  • The Streets - Original Pirate Material
  • The Streets - Dry Your Eyes
  • Spokesmen - Moedermelk
  • Various - 9000 Sessies - Volume 1
  • Various - Ghost Dog: The Way Of The Samurai - The Album
  • Wax Taylor - Hope & Sorrow
  • Wax Taylor - Tales Of The Forgotten Melodies
  • UNKLE - Psyence Fiction
  • US3 - Hand On The Torch
  • Youngblood Brass Band - Unlearn
  • Youngblood Brass Band - Center: Level: Roar
  • Earl Zinger - Speaker Stack Commandments

Word!

Labels: , ,

dinsdag 11 augustus 2009

Swear words are completely acceptable

Anders moet ik er in mijn aloude kader van oeverloos gelul over popmuziek nog maar een afleveringetje van Mixtape Madness tegenaan smijten? Aflevering negen van seizoen twee alreeds. De tijd vliegt als de zon schijnt tot de zon ontploft.
Het schijfje getiteld Take Me In Your Hamster Tonight was een soortement verjaardagscadeau voor mijnheer Christoph. Dat was afgelopen jaar de redactiesecretaris van Veto. Tegenwoordig doet hij iets schimmig op de VRT. Binnenkort gaat hij de Verenigde Staten veroveren. Niet slecht voor een hippie, toch?
De hoes is dus gewoon een crappy montage van het Wu-Tang Clan-logo op een KKK-schilderij. Ik vond dat wel grappig. Clan versus Klan, weet u wel. Klan is good but Wu-Tang is the best. Wu-Tang is for the children. Om de een of andere reden dacht Big Nasty J. dat ik mij in mijn keuken had verkleed als Klanlid en daar een foto van had getrokken. Soms rookt Big Nasty J. teveel indo.
  1. Barry McGuire – Eve Of Destruction. Een protestsong zoals dat dan heet. Muzikaal een parodie op de vroege elektrische Dylan. Tekstueel een parodie op diezelfde Dylan anno The Freewheelin' Bob Dylan. Heerlijk lied om bij te fietsen met de MP3-speler stevig in de oortjes gedrukt. (Klik!)
  2. The Spokesmen – Dawn Of Correction. Een answer song op het vorige nummer. Nogal rechts en conservatief getint. Moet kunnen. Spokesmen is ook een Limburgs hiphopcrew maar dat zijn niet deze lieden. (Klik!)
  3. The Low Anthem – The Horizon Is A Beltway. Wilde lap folkrock uit Providence, Rhode Island. Luister er anders gewoon naar en vorm maar meteen een eigen mening. Net zo makkelijk. (Klik!)
  4. Afrika Bambaataa & James Brown – Unity. Black is beautiful maar eensgezindheid is nog mooier. Als we verdeeld zijn, vallen we tenslotte. (Klik! Okee, op deze liveversie doet James Brown niet mee. Het spijt me.)
  5. Urban Dance SquadDeeper Shade Of Soul. Dit is geen cover van het gelijknamige nummer van jazzkat Ray Barretto maar het gebruikt er wel een sample van. Ingewikkeld! (Klik!)
  6. Heaven 17 – (We Don’t Need This) Fascist Groove Thang. Twee ontevreden leden van the Humang League beginnen voor eigen kar te rijden. Is dat een uitdrukking? Als het er geen is, zou het er een moeten zijn. Op uiterst dansbare wijze maken ze in dit nummer komaf met het fascisme. Daar had het fascisme niet van terug. (Klik!)
  7. Trans-X – Living On Video. Een hit uit 1985! Al bij al waren de jaren tachtig prachtig. 't Schijnt dat Swedish Designer Drugs van Daan verdacht veel op Living On Video lijkt. Ik lig er niet van wakker. Ik snurk als de zus van mijn mokkel. Ik ronk en ik knor en het is spijtig dat daar geen derde anagram mee te knutselen valt. (Klik!)
  8. Jef Elbers – World Trade Center. Een Vlaemsch protestlied van de rechterzijde. Dat bestaat ook! Jef Elbers is inmiddels gestopt met zingen maar bezit nog steeds zijn Vlaams Belang-lidkaart. Onder het alias Dick Durver schreef de man het gros van de scenario's van Merlina, Postbus X en Interflix. Daar is nu eens niets van gelogen.
  9. Wally Tax – Miss Wonderful. Een ex-garagerocker ontdekt de beschaving. Denk Frank Sinatra op een hele slechte dag. De dag dat zijn dochter in hare pure in Playboy stond bijvoorbeeld. (Klik!)
  10. Dan Sartain – P.C.B. ‘98. Gewoon al omwille van de koebel zou de halve wereld dit moeten horen. De andere helft valt sowieso uit de boot. Nu was die boot van meet af aan een lekke schuit waar zelfs Piet Piraat zijn neus voor zou ophalen. (Klik! Half minuutje preview.)
  11. HealthGirl Attorney. Een halve minuut pokkeherrie die elk meisje dat advocaat wil worden persoonlijk terug op het juiste spoor zet. Vrouwen in de haard! (Klik!)
  12. Flipo Mancini – Play The Guitar. Dat is een bevel. Het bevel uitvoeren kan niet zo moeilijk zijn. Immers: anyone can play guitar. Anyone behalve ik. (Klik! Gewoon op de play-knop achter de titel klikken.)
  13. The GalacticosBattlestar Galactico. "Astronaut says: I don’t feel like talking to myself today / Kosmonaut says: I can talk but I've got nothing good to say." Genoeg gezegd? (Klik!)
  14. Joe Bataan – Rap-O Clap-O. Geweldig funky stukje vroege hiphop. (Klik!)
  15. General Kane – Crack Killed Applejack. Sociaal geëngageerde rap uit de stal van Motown. (Klik!)
  16. Wesley Willis – Rock And Roll McDonald's. Beeld u een zwarte Daniel Johnston in die zwaar aan de crack zit en een synth bezigt in plaats van een gitaar. Wat er nu door uw hoofdje spookt, komt niet eens in de buurt van de waarheid. Christoph is een vegetariër, dat moet ik er waarschijnlijk bijzeggen. McDonald's is a place to rock! (Klik!)
  17. Meindert Talma & The Negroes - Suikerspin. Een bizarre Fries wiens begeleidingsgroep de beste naam aller tijden torsen. Ik heb Meindert leren kennen op het La Belgique 666Points -weekend dat Mauro Pawlowski cureerde in de AB. Al heb ik zijn optreden toen niet gezien. Dit is Een Heel Mooi Lied dat ik eindeloos op repeat kan laten staan. Dat mag u mij niet kwalijk nemen, ik ben slecht.
Tot zover de eigenheid van het wrak van de wraak.

Labels: ,