Stinkvoeten zijn mijn leven

Someting is rotten in the state of pop music. Sabam zwalpte de hele zomer van schandaal naar schandaal. Een dikke week geleden werd Sabam dan nog eens geramd door de Linkse Kerk. Een halve week geleden werd er vrolijk een Kopiefeest gehouden in het Leuvense. GALM - Genootschap Auteurs Lichte Muziek - trok gisterdag aan de alarmbel en organiseerde een benefiet in het Depot onder de vlag No Songs No Fun. Voor meer info verwijzen wij u gaarne door naar De Gedachte van Alex Callier.

Het benefiet zelf trok vanzelfsprekend onze aandacht. Verschillende bij GALM aangesloten artiesten zouden begeleid door de GALM-band elkaar coveren. Dat klonk ons in de oren als een polderversie van de Desert Sessions meets een Vlaamse Last Waltz. Wat viel er zoal te horen en hoe klonk dat? Oordelen worden geveld in de stijl van The Fast Show: nice, brilliant of rubbish.

Yevgueni: Simpel van Het Zesde Metaal. Nice.
Stijn: Fiets van Clouseau. Nice.
Lenny Crabbe (Freaky Age): Voir Un Ami Pleurer van Jacques Brel. Brilliant. Het donssnorretje stond hem bovendien beeldig.
Jan De Wilde: Daar Gaat Ze van Clouseau. Brilliant. Kan iemand die man zijn eigen American-reeks aanbieden?
Brahim: Waiting Like A Dog van Jasper Erkens. Rubbish maar dan op een extreem silly wijze.
Willy Willy: I Can Dance maar geen idee van wie dat is. Nice.
Tomas Van Uffelen (Andes): When Colors Fade van Woodface. Nice.
Sioen: Summer's Here van Magnus. Brilliant. Meneer Sioen zette het nummer helemaal naar zijn hand.
Gert Bettens: Vinager & Salt van Hooverphonic. Brilliant.
Wannes Capelle (Het Zesde Metaal): een mooie West-Vlaamse vertaling van My Heroics, Part One van Absynthe Minded. Brilliant.
Guy Swinnen: Slept Too Long van Tom Van Stiphout. Nice.
Stef Caers (Gustaph): Mud Stories van An Pierlé. Nice.
Jasper Erkens: Hole In My Soul van Ronny Mosuse. Ik zou het wel voor rubbish willen uitmaken maar daar scoort een mens dezer dagen ook geen scene points meer mee. Jaspertje speelde wel een aardig stukje piano. Wat is hij toch getalenteerd.
Tom Van Stiphout: Barkeep van the Scabs. Nice.
An Pierlé: De Dag Dat Het Zonlicht Niet Meer Scheen van John Terra. Brilliant. An steekt overigens vol. Big Nasty J. ontkent alle betrokkenheid.
John Terra: Eerste Sneeuw van Jan De Wilde. Allez ja, van Lieven Tavernier eigenlijk. Nice.
Kris Wouters, Tom Van Stiphout en Stef Caers: So Into You van Brahim. Rubbish maar dan op een extreem silly wijze.
Ronny Mosuse: Time Is Over van Freaky Age. Nice.
Bis: An Pierlé en Stef Caers: Mud Stories werd netjes overgedaan als duet.

Laat ik dit gezever besluiten met een paar wijze woorden uit het oeuvre van de apostel Dré Steemans alias Felice: "We zijn daar toen met zijn allen blijven slapen en die avond hebben we daar boven dat appartement voor het eerst een jointje doorgegeven. Eén onnozel frietzakje voor twintig man maar wij dachten dat we op Woodstock zaten."

Ik zou het zelf niet beter kunnen zeggen, Dré.

In dronken vervoering van de diamant in mijn hoofd

Ook zaterdag ben ik in Aarschot beland om een acte de présence te geven op Funtimefestival 2009. Maar eerst brachten mijn zwerftochten mij in het verfoeilijke gehucht Mechelen alwaar ik Marrokaans voedsel at en witte wijn dronk tot de modderfokking fles leeg was. Hier op Onderhond vervelen we ons nooit. Nu ja, zelden. In Mechelen heb ik ook een aanbevelingsbrief geschreven voor een illegale Nepaleziër op jacht naar een verblijfsvergunning. Genoeg geluld, tijd voor wat onzin.

Van Tenement Kids heb ik het merendeel gezien. Punk uit Nederland. Weeral punk altijd maar punk. Tenement Kids had gelukkig genoeg baarden en classic rock-T-shirts bij om de punk enigszins naar mijn goesting te plooien. Daarmee is niet alles gezegd maar wel veel.

Op de drumkit van Victims Of Society stond "old school hardcore music" gekalkt. Ik heb daar weinig aan toe te voegen. De zanger was een opdondertje met meer energie dan drie kleuterklassen. Als hij sprak klonk hij als Urbanus maar als hij zong niet.

Reply ontplofte als een vette ketel kokende pek, een kerstcadeau vol pokkeherrie, een containerpark vol toxisch afval. De bassist bezette in zijn eentje twee derde van het podium. De gitarist ramde op zijn snaren als op een vrouw. De drummer was Jimmy van the Hickey Underworld. Er waren twee zangers, excuus brulboeien, die elkaar afwisselden. De eerste, die ook afsloot, was een blootsvoets woestijnmonster die zijn en mijn angsten van zich af blafte. De tweede was een lesbische Alfred Jodokus Kwak op speed. Samen was dit het muzikale equivalent van overvallen worden op de Brussels metro in eerste kan. Of van gewapend staal. Dat is staal met stalen buizen van binnen zodat het steviger is.

Rise And Fall was hardcore die mij aan het headbangen kreeg. U weet genoeg?

Ten slotte was er nog Better Legion, een Bad Religion-covergroep met leden van groepen als Sixtoys en Five Days Of. Ik hoorde te lang, te veel van hetzelfde. Als ik ooit eens vijf minuten tijd heb dan zal ik mij verdiepen in Bad Religion.

Tot die tijd laat ik u achter in de arme van de Heer terwijl u kan nadenken over de wijze woorden van de apostel Dré Steemans alias Felice: "Elke plek had zijn specifieke geur en ik kan ze nu nog oproepen. Ik heb ergens gelezen dat geuren meer herinneringen oproepen dan visuele beelden en voor mij is dat zeker waar. Ik was onlangs nog op bezoek bij mensen en daar rook het naar paters."

Ik zou het zelf niet beter kunnen zeggen, Dré.

Touch me, I'm sick of you

Zo overdreven lang heb ik ook niet getreurd om mijn gebuisde rijexamen. Wat kwam er eerst? De muziek of de miserie? Wel, misschien verzacht de muziek de miserie. Met die theorie in het achterhoofd ben ik vrijdag richting Aarschot getrokken voor Funtimefestival 2009. Op dat moment had ik al een dagje Bobbejaanland achter de kiezen dankzij Ine Benzine. Bovendien had ik vrijdag on my mind.

Carneia had een mix tussen postrock en stoner bij onder aanvoering van een soort halve Eddie Vedder. Het stond mij wel aan maar ik heb enkel het laatste nummer gezien. Volgende keer krijgen ze meer van mijn tijd. Iemand vergeleek Carneia met Tool maar Tool moet ik ook nog altijd eens uitchecken.

Black Heart Rebellion bracht epische punk uit de tweeëntwintigste eeuw met veel onverwachte wendingen en onverwacht veel subtiele shizzle. Als Black Heart Rebellion een attractie van Bobbejaanland was, dan zou dat de Speedy Bob zijn.

PN was een band waar ik heel benieuwd naar was. Homer, die verpletterende punktank waar ik maar geen genoeg van krijg, is destijds op gericht als nevenproject van de zanger en gitarist van PN. Maar ik had zelf PN nog nooit te zien of te horen gekregen. Ik was aangenaam verrast, laat ik dat alvast zeggen. PN marcheerde logger dan Homer met meer klemtoon op textuur dan op snelheid. Het resultaat was mysterieus en extatisch maar ook wild en gevaarlijk. Als PN een attractie van Bobbejaanland was, dan zou dat de Indiana River zijn.

Tomàn was een beetje de vreemde eend in de bijt. Marsmuziek voor ruimtewezens. Strijdliederen voor pacifisten. Jazz voor progrockers. Plus daarbovenop een geheel wilde show onder leiding van de manische drummer. Als Tomàn een attractie van Bobbejaanland was, dan zou dat de Evolution zijn, de vroegere Revolution.

Circle besloot de avond, een eenmalige reünie van een le-gen-da-ri-sche hardcoreband. Enfin, dat van dat legendarische heb ik mij ook maar laten vertellen. Pertang, bij het doorzoeken van de archieven van Geert S. Simonis, bleek dat ik de heren nog ooit geïnterviewd heb voor het magazine van jeugdhuis 't Paenhuys in Hoegaarden. Don't ask. Het optreden zelf was hardcore zoals ik mij hardcore voorstel: snel, strak, hard en zeker niet te lang. Ik werd niet teleurgesteld en ik heb mij ook niet verveeld. Als Circle een attractie van Bobbejaanland was, dan zou dat de Typhoon zijn.

Laat ik dit gezever besluiten met een paar wijze woorden uit het oeuvre van de apostel Dré Steemans alias Felice: "Met de Witte heb ik één keer iets uitgespookt in het schoenenkot naast de kapel. Een paar minuutjes maar. In 1967, toen we al in de vijfde zaten. 'Gij durft niet,' had de Witte gelachen. Echt veel stelde het niet voor. Gewoon rechtstaand snel even gekeken en vergeleken, bij elkaar eens gevoeld en geknepen en 'om ter snels klaarkomen'. Wat me wel is bijgebleven, is de kleur van het haar op fluit (sic) van de Witte. Dat was vanonder even wit als vanboven. Een spierwitte albinofluit. De Witte was trouwens eerst geweest, natuurlijk. De Witte was rap in alles."

Ik zou het zelf niet beter kunnen zeggen, Dré.

Financiën & ontvangerij

Donderdag had ik een plan. Het was een simpel plan maar een goed plan. De schoonheid school in de eenvoud. Ik zou 's middags in Bree mijn rijbewijs halen. Ik zou 's avonds in Leuven het studentenwelkom meepikken. Maar tussen droom en daad staan wetten in de weg en praktische bezwaren en vrouwen van middelbare leeftijd die rijexamen afnemen. Voor de kenners: drie maal onvoldoende en twee maal voorbehoud. Ik ben een gevaar op de weg.

Op het studentenwelkom ben ik wel nog geraakt. Versa trad aan bij het vallen van de nacht. Drie heren in een proper hemdje en de bassist in een T-shirt van Exit On The Left. Versa was het vreemdste bezoek dat de Oude Markt heeft gekregen sinds de Grote Oorlog. De uitbaters van snack Ali Baba zijn er nu nog niet goed van. Versa kreeg de dorpsidioten op de heuvel op de hand en aan het dansen. Huur hen nu in voor logebijeenkomsten, bar mitswa's en het koeioneren der buren.

Na een irritant intermezzo door Otto Jan Ham - waar is Sirhan Sirhan als je hem nodig hebt? - bestormde Johnny Berlin het podium als was het de Bastille. De heren hadden er duidelijk zin in en de Oude Markt was redelijk goed volgelopen voor hen. Wat wil een mens nog meer? Mijn tolerantie tegenover Johnny Berlin groeit elke dag een beetje meer. De wereld mogen ze hebben maar uit mijn slaapkamer blijven ze beter weg. Ik snurk namelijk.

Waxdolls heb ik aan mij voorbij laten gaan als de Renaissance van de twaalfde eeuw. Toen ik huiswaarts kuierde, overviel een dronken Rafaël uit Diepenbeek mij met zijn problèmes d'amour. Ik ben niet de enige die het niet altijd gemakkelijk heeft. Donderdag had ik een plan. U weet ondertussen wat er van terecht is gekomen.

Homeless tasteless priceless

Zaterdagmiddag had ik rijles en probeerde ik niet te botsen. Zaterdagavond ben ik De Grote Boze Geldwolf Sabam gaan rammen in de Blauwe Kater. 't Kan verkeren. Tussenin had ik een busrit zo weird dat zelfs David Lynch er onpasselijk van zou geworden zijn.

Een man voor me leek op een typetje van Kees van Kooten. De vrouw die bij hem was, sprak gebarentaal. Het meisje voor me likte veel te omzichtig aan een zure bom en had littekens op haar linkerpols die mij het ergste deden vermoeden.

Maar Ram Sabam dus. Waar ik eens bekomen van de busrit met Mokkel naartoe ben gegaan als was ik Indiana Jones voor die fatale vierde film.

Give Us Your Money. Slechts de laatste twee nummers van gezien. Het zou met andere woorden behoorlijk oneerlijk zijn hen daarop af te rekenen.

Grey Like Masquerade. Was ik een zestienjarig meisje, ik zou hier zot van zijn. Was ik een zestienjarig meisje, ik zou de hele dag naakt naar mezelf staren in de spiegel. En dat dan filmen. En dat dan verkopen op de Turkenmarkt van Heusden. En met de opbrengst de Joepie gaan kopen.

Midway Home. Fransozen en zonder enige twijfel de vreemde eend in de bijt. Het begon als crappy punk in de klassieke opstelling van drum, bas en twee gitaren. Iedereen buiten de drummer zong af en toe. Doordat de heren niet goed konden zingen en spelen tegelijk rammelde het dat het goot. Na een drietal nummers kwam er echter een zanger bij en werden de kaarten herverdeeld. De muzikanten konden gewoon focussen op hun spel en alles werd strakker. De zanger leek op een veertienjarige Jack Black en hoorde eerder thuis in crappy metal dan in crappy punk. Maar hij had een aardig stel stembanden. Net toen ik sympathie begon te krijgen voor Midway Home eindigden ze met een übercrappy cover van I Kissed A Girl. Ze verpakten het als een opgstoken middelvinger naar Sabam maar het schaap was al verdronken met het badwater. Ik heb ooit eens een meisje gekust en ik was daar eigenlijk best wel content van.

Billy The Kill. Dit gezelschap was veel beter dan ik mij herinnerde van de vorige keer. De zanger was van een nerdy quasi-gay geëvolueerd naar een extroverte quasi-gay. De classic rock-leadgitarist had duidelijk meer invloed gekregen en dat juich ik alleen maar toe. Zij het uiteraard om de foute redenen. Dit was een schot door mijn hart en het was hun schuld. Billy The Kill bezorgt liefde een foute naam.

Exit On The Left. Mijn favoriete band zal dit kwartet nooit worden maar de wereld mogen ze van mij gerust overnemen. Gitarist Ed droeg een T-shirt van de Teenage Mutant Ninja Turtles. Beter dan dit wordt het leven niet.

Campus. Een groep waarnaar ik heel, heel, heel benieuwd was. Waarschijnlijk de enige punkgroep ooit die gehyped werd door Het Belang Van Limburg. Die gazet had Campus gevolgd in de voorbereidingen naar hun Pukkelpoppassage. Ik hoorde goede hardcore met stevige wortels in het heden. Zeer toppie gitaarwerk. De zanger kon een aardige stukje brullen maar zijn bos krullen en bijhorende schattigheid zou hem nog wel eens parten kunnen gaan spelen.

Volgende week: Ram Animo! U komt toch ook?

As confused as a whore in a church

The AUT took mij baby away. Joey Ramone heeft nog nooit tegen mij gelogen. Mokkel gaat in het buitenland studeren. Griekenland met name, die ondertussen uitgebrande bakermat van de beschaving. Ze vertrek over een dikke week maar ik heb haar bij wijze van afscheidscadeau toch al een mixtape in de maag gesplitst.

De onderliggende bedoeling is uiteraard ook haar muzikaal op te voeden. Geloof me dat het nodig is. Her top five musical performers of all time zijn the Beatles, K's Choice, Sioen, Yevgueni en Yann Tiersen.

Voor dit schijfje heb ik de hulp ingeroepen van de enige, de echte, de unieke San F. Yezerskiy, beroemd en berucht gastblogger en feminist. Op die manier deden we iets aan de itch die het heengaan van Het Laatste Uur in onze harten en oren heeft gekerfd. Ook in het artwork herkent u Sans hand.

Om een lang verhaal te verlengen: Mixtape Madness: seizoen twee, aflevering vijfentwintig also known as de laatste, de allerlaatste aflevering: Greek Love For You, Greek Love For Me. Het thema spreekt voor zich, toch?

1. Morrissey – First Of The Gang To Die. Ik heb onlangs op Twitter aan Koen Fillet gevraagd of hij wil DJ'en op mijn begrafenis. Dit mag hij gerust in zijn set smijten. Er mag gedanst worden op mijn begrafenis. (Klik!)
2. John Cale – Helen Of Troy. De mooiste vrouw ter wereld is contrary to popular belief niet Celine Dion. (Klik!)
3. Beastie Boys – Triple Trouble. Die Helena van Troje waarvan sprake was, wordt heel kort genamechekt in die nummer maar zonder dit nummer zou deze mixtape wel heel kort uitvallen en het is nu al de kortste ooit. (Klik!)
4. Bloc Party – Trojan Horse. De meer elektronische kant van het gezelschap. (Klik!)
5. Cream – Tales Of Brave Ulysses. Ik kan Eric Clapton goed verdragen zolang hij speelt in het gezelschap van mensen die zijn ego kunnen indijken. (Klik!)
6. Bob Dylan – Temporary Like Achilles. Misschien moet ik binnenkort maar eens proberen een mixtape in elkaar te draaien zonder dat nonkel Bob binnenvalt. Misschien moet ik er maar mee ophouden naar Dylan te verwijzen als nonkel Bob. (Klik!)
7. Led Zeppelin – Achilles Last Stand. Ik vond het zeer spijtig dat Them Crooked Vultures dit niet gespeeld hebben maar ik vond het spijtiger dat Willy DeVille is heengegaan zonder dat ik hem live heb gezien. I can't always get what I want. (Klik!)
8. Iron Maiden – Flight Of Icarus. Ik ben een kastfan van Iron Maiden ook al heb ik er nauwelijks twee nummers van op CD. De documentaire Metal: A Headbanger's Journey was echter genoeg om mij te bekeren voor eeuwige en drie dagen. (Klik!)
9. Tom Lehrer – Oedipus Rex. Trefwoorden: Joods, satire en piano. Desalniettemin is het niet Randy Newman. Ik heb meneer Lehrer leren kennen via Het Laatste Uur maar Sanne zorgde achteraf voor een bredere introdinges. Waarvoor dank. (Klik!)
10. Regina Spektor – Oedipus. Technisch gezien gaat dit liedje niet over die Oedipus maar fuck dat. Uiteindelijk ken ik Regina niet zo heel goed. Toch niet muzikaal. Op persoonlijk niveau heb ik haar gekend in de bijbelse zin van het woord. De bijbelse zin van kennen is toch dat ik mij verstop achter een struik, obscene dingen roep en die struik dan in brand steek? Dat is overigens pas illegaal wanneer de rechter mij schuldig verklaart. (Klik!)
11. Tim Buckley – Song To The Siren. De Buckley die wel kon zwemmen maar desondanks niet erg oud is geworden. (Klik!)
12. Nick Cave & The Bad Seeds – The Lyre Of Orpheus. Titelsong van de tweede schijf van het dubbelalbum Abattoir Blues / The Lyre of Orpheus. Een geweldig dubbelalbum met als enige negatief punt dat het te kort is. De daaropvolgende tour was uiterst memorabel dankzij het gospelkoortje dat nonkel Nick mee had gesleept. (Klik!)

Mokkel wist achteraf te zeggen dat ze Morrissey, Dylan en Regina het mooist vond. Ik hoop dat ze mij niet zal vergeten. Ik hoop dat ze mij zal missen. Ik hoop dat ze een heel klein beetje ongelukkig gaat zijn. Meneer Yezerskiy, heeft u nog iets toe te voegen? Aan die liedjes dan, niet aan mijn naïeve hopen.

Het potje voor het huwelijk

Dinsdag ben ik op jacht naar free booze en dito entertainment beland in het enige, echte Leuvense stadhuis. Daar werd de tentoonstelling Passionele moord geopend. Twintig jonge kunstenaars mochten - gruwel - hun ding doen met de nalatenschap van de primitieve Vlaming Rogier van der Weyden. Strikt genomen had ik niks te zoeken op het stadhuis maar Sander Yezerski was er ook met (CENSUUR) dus dat zat wel snor.

Het Roeselaerse bèndje Hum Of Venice mocht de avond opleuken omdat zij het beste lied over Rogier hadden geschreven. Hun optreden was echter zo knullig dat we ons afvroegen hoe zwaar de concurrentie had gesuckt. Hum Of Venice klonk als een derderangse Velvet Underground aangevoerd als een tweederangse Patti Smith. Dat grapje is niet meer grappig. Nu weet ik hoe Jeanne d’Arc zich voelde toen de vlammen stegen tot aan haar Romeinse neus en haar hoorapparaat smolt.

Tina, ik stap wel mee met u tot aan het station

All things move toward their end, zo wist meneertje Nick Cave te melden. Wie ben ik om daaraan te twijfelen? Ook op Onderhond lopen een paar dingen af. Tijd om het glas te vullen, terug te kijken en mee te brullen met My Way.

Zo zit de vakantiejob erop. About fucking time. Zondag heb ik een klein meisje heel erg pijn gedaan. Per ongeluk natuurlijk. Ik heb haar twee koekjes gegeven om het goed te maken. Geen slechte deal.

Ook mijn hiphopmaandproject zit erop. Veel beter meegevallen dan het punkmaandproject van vorig jaar. Niet eens zo onlogisch: muzikaal schildert hiphop met een veel breder palet dan punk. Word.

Mijn poëzieproject is tevens terminated. Nu ligt op mijn kot een oranje mapje met opschrift "zoveel bagger" waarin tweeëndertig kutgedichten huizen. Benieuwd wat daarvan gaat komen.

Nog niet helemaal finished maar mag toch al meetoosten: seizoen twee van Mixtape Madness heeft nog één aflevering te gaan. In afwachting wil ik mij verontschuldigen voor wat ik jullie heb aangedaan. Het zal niet meer gebeuren. Toch niet de eerste tien maanden.

Sorry.

Boulet with butterfly wings

In deze voorlaatste - eindelijk, ik weet het, nog even doorbijten - aflevering van seizoen twee van Mixtape Madness buigen we ons over Betse. Betse is een Antwerpenarin van het type loud and proud. De enige vrouw die ik ken die andere vrouwen kan aanspreken met "foef" zonder gelyncht te worden. Begin augustus ofzo was Betse jarig en gaf ze een barbecue. Ik gaf haar 63000 Years In Prison. Dat is lang. Deze handleiding is zo vrijblijvend als een huwelijk.

1. Gerry & the Pacemakers – How Do You Do It? Iets zegt me dat dit geen retorische vraag is. Merseybeat uit de racepaardenstal van Beatlesmanager annex queer Jew Brian Epstein. Er bestaat nauwelijks popmuziek onschuldiger dan dit. Er is iets meer kans dat er popmuziek bestaat vrolijker dan dit maar erg hard zou ik er toch niet op hopen. (Klik!)
2. The Crystals – He Hit Me (And It Felt Like A Kiss). Nooit heeft huiselijk geweld zo mooi geklonken. Concrete aanleiding was Locomotion-zangeres Little Eva, die wel eens tegen de vuist van haar vriendje aanliep. Hole heeft He Hit Me gecoverd op hun MTV Unplugged maar ik heb geen idee of dat een voor- of een nadeel is. (Klik!)
3. Booker T. & the MG’s – Twist And Shout. De koning van het orgel en zijn kornuiten willen de dansvloer op. Toen de single Green Onions per ongeluk een hit werd, moest uiteraard een LP volgen, die ook al Green Onions werd gedoopt. Naast wat eigen materiaal stond daar een aardige greep covers op. I Got A Woman van Ray Charles bijvoorbeeld maar dus ook Twist And Shout van the Top Notes. Christoph heeft Green Onions als ringtone. Elke keer hij gebeld wordt, vind ik het jammer dat hij moet opnemen. (Klik!)
4. The Fatback Band – King Tim III (Personality Jock). Één van de vele nummers die in aanmerking komen als startschot van de hiphop. Rapper’s Delight van the Sugarhill Gang verscheen een paar weken later maar gaat doorgaans toch met de eer lopen. The Fatback Band was namelijk een funkgroep die bij wijze van B-kantje eens rap deed. The Sugarhill Gang was wel degelijk een rapgroep. Ik kies geen kant in de hele discussie maar ik verzeker u dat dit funky is. (Klik!)
5. De La Soul – A Little Bit Of Soap (Interlude). Het gezelschap leent een flard Stand By Me om u duidelijk te maken dat u drie uur in de wind meurt naar rotte vis en dat de oplossing schuilt in dat brokje zeep dat al drie jaar ongebruikt op uw lavabo ligt. Ik zou het niet persoonlijk opnemen als ik u was. (Klik!)
6. Beastie Boys – Three MC’s And One DJ. De drie musketiers gaan in discussie met Mix Master Mike maar moeten het onderspit delven. Soms zijn er gewoon van die dagen. (Klik!)
7. Mo & Grazz – Stop It Grazz. Zangeres Mo maakt ruzie met DJ annex hubbie Grazz, voluit DJ Grazzhoppa. Sterk stukje method acting met hij als koppige man en zij als nagging wife. Juist gelijk het echte leven!
8. DJ Shadow – Why Hiphop Sucks In ’96. In 1996 verschenen hiphopplaten als Reasonable Doubt van Jay-Z, Get Up And Dance van Quad City DJ’s, It Was Written van Nas, Beats, Rhymes And Life van A Tribe Called Quest, Young, Rich & Dangerous van Kriss Kross, The Score van the Fugees, ATLiens van OutKast, Illadelph Halflife van the Roots, Soul On Ice van Ras Kass, Bow Down van Westside Connection, Ironman van Ghostface Killah, Infinite van Eminem, Tha Doggfather van Snoop Doggy Dogg, All Eyez On Me van 2pac én The Don Killuminati: The 7 Day Theory van zijn alter ego Makaveli, Off Parole van Rappin’ 4-Tay, The Coming van Busta Rhymes, Dr. Octagonecologyst van Dr. Octagon en last but not least Endtroducing.…. van DJ Shadow. Ik ken te weinig van hiphop om te weten of dat 1996 tot een goed of een slecht jaar maakt maar ik geloof DJ Shadow op zijn woord. Anderzijds: de eerste demo’s van Big Nasty J. verschenen ook in 1996 en die zijn fucking dope. Word. (Klik!)
9. Mochipet – Why Hiphop Doesn’t Suck in 2012 Core. Got a feeling 2012 is going to be a good year, especially if you and me see it in together. Tenzij die bijgelovige Maya’s toch gelijk hadden. Hout vasthouden.
10. Napoleon XIV – They’re Coming To Take Me Away, Ha-Haaa! Het zou mij niet verbazen als ik over enkele jaren een zenuwinzinking krijg en op vakantie mag in Kortenberg. In de speelfilm dan wel documentaire over mijn leven mag die passage soundtrackgewijs ondersteund worden door dit lied. (Klik!)
11. Salim Seghers – Koningin Van De Nacht. Salim Seghers is een soort Noord-Limburgse John Terra en Koningin Van De Nacht was zijn grootste hit. In het ware leven heet Salim Seghers Jos Aerts en gaf hij les op de lagere school van Wijchmaal alwaar ik zes jaar mijn broer heb versleten. Meester Jos gaf het eerste jaar en heeft mij alzo leren lezen en schrijven. So weed u meteen waarom ik geen van bijdu diesieplienus deftig ondur du knie hep. (Klik!)
12. David Bowie – Kooks. David op zijn frivoolst. Een soort slaapliedje voor zijn pasgeboren zoontje Zowie Bowie. Met zo’n naam zou ik ook een slaapliedje nodig hebben. (Klik!)
13. Sandie Shaw – Hand In Glove. There’s no business like Shaw business! Sandie won in 1967 als eerste Britse artiest het Eurovisiesongfestival met Puppet On A String. In 1984 maakte ze een comeback met deze Smithscover. Ze wordt er zelfs op begeleid door the Smiths minus Morrissey. Hij en Johnny Marr waren grote, grote fans. Sandies Heaven Knows I’m Missing Him Now inspireerde hun Heaven Knows I’m Miserable Now. (Klik!)
14. Hüsker Dü – Never Talking To You Again. “There are things that I’d like to say / But I’m never talking to you again / There’s things I’d like to phrase some way / But I’m never talking to you again.” Explosieve eerlijkheid van een van de weinige powertrio’s die dat epitethon ornans werkelijk waarmaken. Het mag u niet verbazen dat Hüsker Dü ten onder ging aan botsende ego’s, drugs en homoseksualiteit. (Klik!)
15. Gang Of Four – Anthrax. Britse punkfunk (of was het nu funkpunk?) van de eerste generatie. Met baslijnen droger dan de Sahara op een warme dag. Met baslijnen droger dan de wafels van de zus van mijn mokkel. Met baslijnen droger dan de humor van Adriaan Van den Hoof. Gitarist Andy Gill produceerde de eerste plaat van de Red Hot Chili Peppers maar dat was niet zo’n succes. (Klik!)
16. Peter Pan Speedrock - Heatseeker. Nederlandse snelheidsduivels declameren hun geloofsbelijdenis op een kleine twee minuten. Bekeer u voor het te laat is. (Klik!)
17. Rene SG – Fuck This Shit. Zie achttien. (Klik!)
18. Rene SG – Fucked Up Shit. Oorzaak en gevolg volgens deze Nederlandse minimalisten. Goed opletten want het is voorbij voor u er erg in heeft.
    
19. Eddie Cochran – Three Steps To Heaven. De rebel die we allemaal kennen van Summertime Blues zet eens een ander, gevoeliger petje op. Juist gelijk de Dalai Lama wijst hij ons de weg naar een gelukkig leven. Die drie stappen hebben als ik goed heb geluisterd iets te maken met grietjes scoren. Twee maanden voor dit een nummer één was in Engeland verongelukte Eddie. Hij kon dus voor eens en voor altijd bevestigen dan wel ontkennen of de hemel slechts drie stappen verwijderd is. Eddie vertikte het echter ons iets te laten weten. Hij was misschien in de hel terecht gekomen. Het zou me niet verbazen. (Klik!)
20. Wanda Jackson Featuring Dave Alvin – Rockabilly Fever. Rockabillychick van het eerste uur heft het allemaal overleefd en geeft geschiedenisles. Neem nota’s, volgende week is het overhoring. Het nummer is geschreven door Carl Perkins, de zangeres is genaaid door Elvis Presley. (Klik!)
21. The Reverend Horton Heat – Bales Of Cocaine. Het jaar is tweeduizend, ik ben vijftien en ik ga voor het eerst naar Pukkelpop. Ik heb geen idee waar ik mee bezig ben. Dat jaar heb ik vooral veel rondgedoold. Alzo ben ik toevallig bij de preek van the Reverend Horton Heat beland. Fucking blew my mind. Sinds die dag ben ik een gelovige. (Klik!)
22. Speedball Jr – Inferno. Woest staaltje surfrock uit Gent met een verdacht flardje product placement.
23. Henri Salvador – Jazz Mediterranée. Dit is vooral geen jazz, wel Frans chanson dat de zomer met zich meebrengt. Zo loom als een middagdutje op zondag. Zo loom als de Sahara op een warme dag. Zo loom als de zus van mijn mokkel. Zo loom als Adriaan Van den Hoof. (Klik!)

Horen is geloven, geloof me.

Laat ik dit gezever besluiten met een paar wijze woorden uit het oeuvre van de apostel Dré Steemans alias Felice: "Ik heb dat uniform nooit graag aangehad: ik haatte die twee uurtjes lichamelijke opvoeding per week. Maar willen of niet, het moest. De witte T-shirts konden er nog door, maar die broekjes pasten van geen kanten. Ze hadden veel te brede pijpen. Ik had spillebeentjes en er was maar één maat. Reclameren had dus niet eens zin."

Ik zou het zelf niet beter kunnen zeggen, Dré.

Gerrit, geef me legitimatie es

Afgelopen vrijdag was het at work kalmer dan de hartslag van Slobodan Milošević dus heb ik de cocktailjazz veel te hard gezet en gedaan alsof ik Rick Blaine was. Zaterdag was een behoorlijk old school dagje. De Samsonrock heeft minstens vijf keer door de speeltuin en door mijn gehoorgang gegalmd. Verder heb ik die dag vooral feestjes gebouwd.

Helaas bedoel ik dat letterlijk. Dubbel helaas: het waren kinderfeestjes. Trippel helaas: bij onze kinderfeestjes krijgen de kindjes een toeter. Waarop ze de rest van de dag zo kakafonisch tekeer gaan dat je het enkel nog vrije muziek moet noemen om een shitload subsidie los te weken bij het mokkel Schauvliege. Om maar te zeggen dat de Chet Baker van de overmorgen nog niet bij ons gepasseerd is.

Over gisteren wordt beter gezwegen. Over naar de orde van de vandaag. Soms krijg ik Facebookberichten van Ine Benzine. Ine is de hoofdscharrel van Sander Ye(r)zerskiy. Sander is de hoer van De Redactie. Soms gaat de Facebookcommunicatie tussen Ine en mij over popmuziek.

Op zestien juli stuurde Ine mij de volgende boodschap: "Weet je wie er anders nog wel een CD kan gebruiken voor in de auto? In ruil voor de striverhalen die je mocht lenen? Ik. Die ene CD die ik van mijn zusje kreeg (met de welluidende tiel En Zwijg Nu ken ik echt vanbuiten. En bovendien zijn Johnny Cash en de Dave Matthews Band al stuk)."
Uiteraard heb ik voor Ine een mixtape gemaakt maar de eerlijkheid dwingt mij te bekennen dat ik haar stripverhalen nog altijd niet heb teruggegeven. Mixtape Madness: seizoen twee, aflevering drieëntwintig: Ik Heb Spankklachten Genoeg.

Het poesje op het hoesje is Gaëlle Garcia Diaz. Haar telefoonnummer is op simpel verzoek verkrijgbaar doch helaas niet bij mij.

1. Jo Stafford – Thank You For Calling. De telefoon weent als ik erdoor spreek, de telefoon huilt, veel gekraak en veel gefluit. Maar toch merci voor te bellen. (Klik!)
2. Barbara Lynn – Trying To Love Two. Van de grote Tommy Lee heb ik geleerd dat men er altijd voor moet zorgen seks te hebben met een even aantal mensen. Anders is er altijd wel iemand die zich genegeerd voelt. Triootjes zijn met andere woorden uit de boze. Quatrootjes zijn a-okay. (Klik!)
3. Detroit Sound – We’re Gonna Party. Iemand moet het doen. (Klik!)
4. The Temptations & Rick James – Standing On Top. "We want the funk and nothing else will do." Zo is het maar net. (Klik!)
5. Herman’s Hermits – I’m Henry The VIII, I Am. Na het eerste refrein is de tekst eigenlijk op en roept iemand doodleuk: "second verse, the same as the first." Dat soort geintjes, daar houd ik wel van. (Klik!)
6. Happy Mondays – Kinky Afro. "I only went with your mother 'cause she's dirty." Dit soort virale waanzin treft men doorgaans enkel aan met carnaval. In het het heelal is het alle dagen carnaval. (Klik!)
7. Ramones – She’s A Sensation. Samen met Rock 'n' Roll High School zowat mijn favo nummer van de heren. (Klik!)
8. Riguelle & Hautekiet – Now I Wanna Sniff Some Glue. Die Riguelle en die Hautekiet zijn niet zo braaf als ze eruit zien. (Klik! Dertig seconden voorproeven.)
9. Black Francis – Broken Face (Demo). Voor hij Frank Black werd, schetste Charles Thompson IV wat nummers voor Gary Smith. 's Anderendaags ging Charles als producer aan de slag met Charles zijn groepje Pixies. Great fucking lyrics: "The girl who does my laundry speaks no English." Respizzle. (Klik! Dertig seconden voorproeven. Laat het smaken.)
10. John Frusciante – Your Pussy’s Glued To A Building On Fire. Enerzijds is de titel beter dan het lied. Anderzijds: heb het maar eens voor. (Klik!)
11. Zu – Chtonian. Italiaanse spastische jazznoisecore. Op de gitaar herkent u gast King Buzzo. (Klik!)
12. Breakestra Featuring Chali 2na, Soup & Double K – Family Rap. Familie is belangrijk. Met familie moet je alijd seks hebben. Professor, kom hier dat ik je vast pak. (Klik!)
13. Clipse - Dirty Money. "Money doesn't talk, it swears," wist Bob Dylan al en de olijke jongens van Clipse brijen verder met die bobijn. (Klik!)
14. The New Creation – Sodom And Gomorrah. Christian rock die klinkt als Lou Reed op een slechte dag. (Klik! Deze keer kost de preview exact drieënveertig seconden van uw tijd.)
15. Mark Lanegan – Man In The Long Black Coat. Weer maar eens een nummertje van de soundtrack van I'm Not There. In het begin kreeg ik van die soundtrack vooral goesting om naar Dylan zelf te gaan luisteren. Ondertussen hobbelt de sountrack op eigen benen door mijn wankele CD-kast. (Klik!)
16. Jim James & Calexico – Goin’ To Acapulco. Herinnert u zich Acapulco H.E.A.T. nog, dat vroeger op zondagavond op VT4 kwam? Daar heeft dit lied nu eens niets mee te maken. (Klik!)
17. The Fall – How I Wrote ‘Elastic Man’. Iedereen wil weten in welke omstandigheden Mark E. Smith Elastic Man heeft geschreven. Zodra hij een antwoord de wereld in stuurt, laat ik u iets weten. (Klik!)
18. Sebadoh – Gimme Indie Rock. Lou Barlow schrijft een korte autobiografie en zet en passant de hele jaren tachtig undergroundrock in de zeik. "Getting loose with the Pussy Galore / Cracking jokes like Thurston Moore / Pedal-hopping like a Dinosaur, J." Welkom in de cursus naamdumpen voor gevorderden. (Klik!)
19. Homer – Back In Those Days. Vroeger, beste vrienden, is lang geleden. En terecht!
20. Charlie Daniels Band – A Few More Rednecks. De wereld heeft meer rednecks nodig. Limburg loopt vol met het Belgische equivalent van rednecks. De wereld heeft meer Limburg nodig. Stomme wereld. (Klik!)

Bij wijze van feedback liet Ine Benzine weten via Facebook: "Ik ben vooral erg dol op Mark Lanegan. En mijn vrienden kunnen de CD om zes uur 's ochtends niet appreciëren. Ik wel. Verder ben ik een meisje en heb ik over muziek niks te zeggen. Zoals het hoort." Applaus voor Ine Benzine. Applaus.

Laat ik dit gezever besluiten met een paar wijze woorden uit het oeuvre van de apostel Dré Steemans alias Felice: "Ons vader heeft me nog een briefje van vijftig uit zijn portefuille gegeven en een 'Doe goed uw best!' en een kus mijn kaak en dat was het. Het spel kon beginnen."

Ik zou het zelf niet beter kunnen zeggen, Dré. And if you don't like it then hey fuck you!

Als ik mijn hand afzaag, mag ik dan naar huis?

Jezus leefde op een dieet van tosti's en cola. Het schijnt dat Mohammed Ali voor elke match een croque monsieurke at. Er schuilt magie in een geroosterde boterham met kaas en hesp. Maar daar gaat het niet over.

Herinnert u zich nog de barbecue waar gisteren sprake van was? Qua organisatie zat daar in ouderwetse Sovjetstijl een organiserend comité achter. Ik heb met andere woorden nog een mixtape uitgedeeld.

Aan Karolien met name. Ik Wacht Tot De Zon Mijn Sleutels Opdroogt met name. Ik ken haar niet goed maar ze hangt rond op Veto, onze eigenste Leuvense Pravda. Op een dronken avond heeft mij aan een telefoonnummer geholpen dat het verschil maakte tussen honderd jaar eenzaamheid en liefde in tijden van cholera.

De dame op de hoes is Dolly Parton. People say she's just a big pair of tits.

1. Wouter Hamel – As Long As We’re In Love. Maak kennis met Wouter, de Nederlandse Frank Sinatra van de vroege éénentwintigste eeuw! Hier wordt zelfs een azijnpisser als Sander Yezerskiy vrolijk van. (Klik!)
2. Al Wilson – Now I Know What Love Is. Ik zeg niet dat Al Wilson traag van begrip is maar het heeft verdacht lang geduurd eer zijn Frank is gevallen. (Klik!)
3. The Fabulous Jades – Come On And Live. Come On And Live And Dance was misschien een beter titel geweest. Misschien. (Klik!)
4. Solomon Burke – What’d I Say. Wat die blinde nikker kan, kan een man van de Kerk als ik ook, dacht Solomon Burke en hij maakte het waar.
5. Victor Lundberg – An Open Letter To My Teenage Son. Ik ben ongelofelijk blij dat ik die kerel zijn zoon niet ben. (Klik!)
6. Tad – Jack Pepsi. "We had a belly full of Jack Daniels / And some Pepsi, too / And we decided / We were going for a ride!" De film begint vrolijk maar om het einde te weten te komen moet u zelf maar luisteren. (Klik!)
7. Melvins – Pearl Bomb. De Melvins op hun meest mechanisch. Spijkerhard aan de muur genageld. Alsof de robots van Kraftwerk tot twintig jaar dwangarbeid veroordeeld zijn. (Klik!)
8. The Revolting Cocks – I Am Not Gay. Code voor: ik ben nog niet klaar om uit de kast te komen. (Klik!)
9. Miles Davis – Will O’ The Wisp. Een beetje jazz is nooit mis maar men moet daar ook niet meer overdrijven. Een will o' the wisp is een dwaallicht. Willo The Wisp is ook een Limburgse (?) postrockgroep maar of die nog bestaat moet u elders maar gaan vragen. (Klik!)
10. Martha & The Muffins – Echo Beach. Perfecte popsong in een new wave-jasje. Als Joy Division had bestaan uit een bende positivo's dan hadden ze zo geklonken. (Klik!)
11. Noah & The Whale – 5 Years Time. Op vijf jaar tijd kan je Europa veroveren en het weer verliezen. Op vijf jaar tijd kun je trouwen, een huis bouwen, een kind krijgen en je bruggen achter je verbranden. Op vijf jaar tijd kun je oneindig vaak naar dit heerlijke liedje luisteren. (Klik!)
12. The Costello Show – Brilliant Mistake. Als hij zich vermomt in een ander pseudoniem is Elvis Costello op zijn best. Als hij regels afvuurt als "She said that she was working for the ABC new / It was as much of the alphabet as she knew how to use" is Elvis Costello op zijn best. (Klik!)
13. Lyle Lovett – That’s Right (You’re Not From Texas). In verhouding zijn er verrassend weinig mensen wel van Texas. (Klik!)
14. Humble Pie – Natural Born Boogie. Meest. Terechte. Titel. Aller. Tijden. (Klik!)
15. Roger McGuinn & Calexico – One More Cup Of Coffee. Roger kent u van the Byrds, Calexico kent u van Giant Sand of van henzelf, het nummer kent u van Bob Dylan. Ik heb deze versie nog ooit in Het Laatste Uur willen gebruiken maar de dag erna koos ik toch voor hetzelfde lied in de versie van the White Stripes. Bummer.

Laat ik dit gezever besluiten met een paar wijze woorden uit het oeuvre van de apostel Dré Steemans alias Felice: "Hij had zich in korte tijd goed weten op te werken en zijn bankdirecteur ontving hem nu ook al met wat meer respect, want de jaren daarvoor hadden we redelijk veel zwarte sneeuw gezien."

Ik zou het zelf niet beter kunnen zeggen, Dré.

Once upon a time in my bedroom

Nog eentje? Niet eens de laatste? Gewoon het volgende CD'tje in het never ending story dat ik schrijf onder de noemer Mixtape Madness? Ah, de noemer! De teller! Breuken! Is de wiskunde niet prachtig?

Aflevering éénentwintig van deze zomer alweer. I Just Show Up And I'm A Rock Star bedoeld voor mejuffrouw Sharyne. Sharyne is blond en heeft krullen en een metalhead als boyfriend. Verder ken ik haar niet zo heel goed.

Maar er was een barbecue en zij zat in het organiserend comité en ik mocht komen. Sterker nog ik mocht de hele avond lang achter de barbecue staan om andermans vlees te braden. Sharyne geeft graag.

1. Solomon Burke – Maggie’s Farm. Waar de dikke neger en de dunne Jood elkaar zo hard ontmoeten dat het niet meer grappig is. (Klik! Dertig seconden, 't is crisis voor iedereen.)
2. The Magnificents – On Main Street. Dit heet Northern soul en mijn roots liggen in Noord-Limburg. Genoeg gezegd? Eigenlijk niet. Main Street ligt trouwens niet zo ver van Funky Broadway. Laat maar.
3. The Flirtations – Stronger Than Her Love. Nog van die Northern soul maar dan net een heel klein beetje anders. (Klik!)
4. Kool G. Rap & DJ Polo - Ill Street Blues. Fuck soul, dit is rap. Gewoon omdat ik het kan. (Klik!)
5. De Jeugd Van Tegenwoordig – De Musical. Geweldige radiospot voor De Zoete Wraak Van De Kankerneuzen. "Met een speciale rol voor Chantal Janzen als backstagesletje één tot en met twaalf." Allen daarheen! (Klik!)
6. Grampall Jookabox – Let’s Go Mad Together. Als ik dan toch in iemands gezelschap loco moet worden, dan maar meteen dat van de zanger van Grampall Jookabox. Zijn mutsje alleen al is reden genoeg om te mogen middagdutten in de isoleercel. (Klik! Andermaal dertig seconden preview. The crisis continues.)
7. JMXW – I Don’t Wanna Walk Around With You. Toppy Ramonescover. (Klik! Dertig secondjes. De Ramones zouden het zo gewild hebben.)
8. Koos – Is Jy ‘n Moegoe. Retegave obscure shit uit Zuid-Afrika met knipoogje naar America uit West Side Story. Baie koel! (Klik! Als u gewoon op play klikt, krijgt u gratis ende voor niets dertig seconden preview.)
9. Six Hands – Sponsored By Your Local Farmer. 't Is constrant crisis troef in de landbouw behalve als het erop aankomt de Hechtelse postrockscene te sponsoren. Belachelijk. (Klik! Gratis ende legaal zipdownloadje van de hele EP. U ziet maar, 't is uw tijd.)
10. Edgar Winter Group – Frankenstein. Als je een dood liedje terug tot leven wekt, klinkt het zo. Niet bang zijn, hij bijt niet. (Klik!)
11. Johnny Griffin Orchestra – Wade In The Water. Het nummer kent u hoogstwaarschijnlijk net zoals ik uit The Fresh Prince Of Bel-Air. De uitvoering is jazz maar dan goede jazz. Vraag maar aan Jules Deelder. Die heeft er weet van. (Klik!)
12. GW – Girl From The North Country. Toen onze GW een GW'tje was, coverde hij wel eens Bob Dylan. Ricky Nelson heeft hij ook nog ooit gedaan maar dat was later, veel later. (Klikken zal niet helpen maar een vriendelijk verzoek op GW's weblog kan u misschien aan de MP3 helpen.)
13. Elliot Smith – Everything Reminds Me Of Her. Ik heb ooit een slapeloze nacht doorgebracht op de rand van een huilbui in het gezelschap van dit lied. (Klik!)
14. Elvis Costello & The Brodsky Quartet – I Almost Had A Weakness. Ik dacht ooit dat ik een zwakheid had maar al snel bleek dat ik gewoon iets verkeerd had gegeten. (Klik!)
15. Homer – You’ll Do Right, I Guess? Het begint zachter dan om het even wat dat Homer al gedaan heeft maar het eindigt even hard als de rest.
16. The Right Brothers – Bush Was Right. Rechtse punk om president Bush en vice-president Cheney een riem onder het hart te steken. MTV weigerde de bijhorende clip te spelen. Gek eh? (Klik!)
17. The Jai-Alai Savant – Scarlett Johansson Why Don’t You Love Me. De titel is beter dan het lied. De jai-alai is overigens de snelste sport ter wereld. Ongelogen. (Klik!)
18. Stephen Malkmus & The Million Dollar Bashers – Maggie’s Farm. Bob Dylan staat niet meteen bekend als een grote grapjas maar hier zitten toch een paar hilarische regels in. Rage Against The Machine is er ooit in geslaagd alle humor uit dit lied te zuigen. Door te beginnen en eindigen met (verschillende versies van) hetzelfde lied staat I Just Show Up & I'm A Rock Star in dezelfde cathegorie als Tonight’s The Night, Rust Never Sleeps, Freedom, Chocolade Is Een Kindje Van God, Space Is Danger & Disease Wrapped In Darkness & Silence en Fear & Self-Loathing In Las Vegas. Dat is geen slecht gezelschap al zeg ik het zelf. (Klik!)

Laat ik dit gezever besluiten met een paar wijze woorden uit het oeuvre van de apostel Dré Steemans alias Felice: "Ik moest nog elf worden, in oktober, en ik was redelijk klein en fijn voor mijn leeftijd. Toen nog zonder ziekenkasbrilleke en met lichtblond haar. Een schoon braaf manneke uit een schoon braaf burgerzin."

Ik zou het zelf niet beter kunnen zeggen, Dré.

Nonkel pater, gij hier?

Fuck dees, jong. Ik heb zelfs geen goesting meer hier een inleiding bij te verzinnen. Mixtape Madness: seizoen twee, aflevering twintig. Fear & Self-Loathing In Las Vegas. Verjaardagscadeau voor mejuffrouw Maud, een rosse doos die afgelopen jaar redactrice cultuur was van de Veto, onze eigenste Leuvense Pravda en het komende jaar hoofdredactrice van diezelfde Veto. Waar ben ik in Godsnaam mee bezig? Wie denk ik wel dat ik ben? Hoe laat is het? De hoesfoto heb ik gevonden op Facebook. Daar had Facebook niet van terug.

1. PJ Harvey – Highway 61 Revisited. Van heel zacht naar heel hard met heel verpletterend als heel eindresultaat. (Klik!)
2. Hulk Featuring Brant Bjork – Seducer. Stoner ofzo. Weet ik veel. Great fucking song, dat wel. (Klik!)
3. The Ex – Time Flies. Nederlandsche artpunk. Staan heel hoog op mijn lijstje van dringend live te ziene groepen. (Klik! Dertig kostbare seconden preview.)
4. Flipo Mancini – Get It Some More. Limburgse noiseterroristen die afgelopen zomer bij wijze van spreken in mijn achtertuin hebben gespeeld. Ik kon niet gaan kijken. Professor Rötelflöt is wel geweest. Voor uitleg moet je bij hem zijn, de luie emeritus. (Klik! Klik gewoon op die titel, yo en dan krijg je dertig goedkope seconden preview.)
5. Yeah Yeah Yeahs – Art Star. Het leven als hippe kunstenaar vervat in twee minuten superieur lawaai. Waar moet ik tekenen? (Klik!)
6. Nachtwezens – Een Opgeschud Kussen. 't Is poëzie, Jim maar niet zoals wij die kennen of ik die schrijf.
7. Cirkus – You’re Such An… Eloquent schelden voor beginners. (Klik!)
8. Cool Calm Pete Featuring Thirstin Howl III & Lathia Black – F#$%@#$%ck Yoooouuu. Eloquent schelden voor gevorderden. (Klik!)
9. Grampall Jookabox – The Girl Ain’t Preggers. Steeds als GW geld van mij wil lenen, dwing ik hem te citeren uit dit nummer. (Klik!)
10. Big Black – The Model. Dit trio rond Steve Albini hangt Kraftwerk aan de muur, gaat er eens serieus met de zweep over en strooit zout in de striemen. (Klik!)
11. The Minutemen – Bob Dylan Wrote Propaganda Songs. Bekende propagandanummers geschreven door Nonkel Bob: Hitler Has Only Got One Ball, Der Fuehrer's Face en natuurlijk Oh Nee, Alweer Een Moskee. (Klik! Het eerste liedje van de hoop maar let goed op want het is voorbij voor u er erg in heeft. Niet dat langer naar the Minutemen luisteren kwaad kan.)
12. Eartha Kitt – Santa Baby. Eartha is een beetje hebberig als ze haar wish list voor Kerstmis opstelt. (Klik! Heerlijk filmpje trouwens!)
13. Elvis Costello & The Brodsky Quartet – Swine. Masterclass eloquent schelden. Elvis scheldt zoals Jimi Hendrix gitaar speelde. Zoals Pablo Picasso schilderde. Zoals ik... Euhm... Laat maar. (Klik! Dertig seconden preview waar u naar mag luisteren in ruil voor uw ziel.)
14. Carole King – I Feel The Earth Move. Carole schreef in de jaren zestig samen met hubby Gerry Goffin een shitload nummers, onder meer voor Phil Spectors stal. The Loco-Motion, Up On The Roof, I'm Into Something Good, (You Make Me Feel Like) A Natural Woman en vooral Will You Still Love Me Tomorrow. Die laatste twee nummers speelt ze zelf op haar ge-wel-di-ge tweede plaat Tapestry, waarvan I Feel The Earth Move het eerste nummer is. U kan nog volgen? (Klik!)
15. Belle & Sebastian – Like Dylan In The Movies. Aan te raden films met of over Nonkel Bob: Dont Look Back, Pat Garrett & Billy the Kid, The Last Waltz, No Direction Home en natuurlijk I'm Not There. Masked And Anonymous heb ik wel ooit gezien maar was ik niet wild van. U kan nog volgen? (Klik!)
16. Talulah Gosh – Beatnik Boy. Als ik later groot ben, word ik een beatnik! (Klik!)
17. The Moldy Peaches – Who’s Got The Crack. Het heeft lang geduurd voor ik doorhad dat de titel van dit lied helemaal geen vraag is. Zie ook: What's Going On van Marvin Gaye. (Klik!)
18. Sly & The Family Stone – Dance To The Music. "All we need is a drummer / For people who only need a beat / I'm gonna add a little guitar / and make it easy to move your feet." Feestje? Feestje! (Klik!)
19. Karen O & The Million Dollar Bashers – Highway 61 Revisited. Wat Polly Jean Harvey kan, kunnen wij ook denken Karen O & co en ze maken het nog waar ook. (Klik!)

Vandaag ga ik fietsen verhuren aan het kaf van de natie. Tot morgen ofzo.

Een wilde kat in een grot in september

Mixtape Madness: seizoen twee, aflevering negentien. Soms Maken Zielige Belletjes De Mooiste Muziek. Een CD'tje om een grietje te versieren. Opmerking één: ik had wel eerst van haar het nummer Eenzaam Met Jou van Yevgueni gekregen. Opmerking twee: het heeft gewerkt.

Op het moment van schrijven is zij nog steeds bij mij. Niet eens omdat ik haar heb vastgeketend aan de radiator en haar dagelijks een emmer water en een brood toewerp. Opmerking twee bis: binnenkort loopt ze wel weg naar Griekenland.

Oh ja, ze heet Sarah. Onthoud dat, dat gaat nog van pas komen.

1. The Delfonics – La-La Means I Love You. Gladde jaren zestig-soul uit Philadelphia. Zoeter dan een kubieke meter druivensuiker. Ik kocht een cheapo compilatie in de Fnac. Twee dagen later las ik in Humo dat zanger Randy Cain was gestorven. Ik ben een visionair. (Klik!)
2. Pixies – La La Love You. Gewoon al omwille van zijn titel moest dit het volgende liedje zijn. Gezongen door drummer David Lovering. Het enige andere Pixies-nummer dat hij heeft gezongen was B-kantje Make Believe maar daar gaat het helemaal niet over. (Klik!)
3. The Velvet Underground & Nico – I’ll Be Your Mirror. Bedrieglijke ballad van de meest invloedrijke rockgroep aller tijden. Bedrieglijk als in: de spiegel ligt al lang aan diggelen en het enige dat je nog kan doen is je polsen bewerken met de grootste scherf. Los daarvan Een Heel Mooi Liedje. (Klik!)
4. T.C. Matic – Elle Adore Le Noir. T.C. Matic op zijn gevoeligste moment. Andere momenten maakte dit kwintet vooral graag kabaal. Elle Adore Le Noir gaat over een hoertje maar anders dan Roxanne van the Police is het toch geen kutlied. (Klik! Liveversie waarop Zohra of all people een mopje meezingt. Ze doet dat niet eens zo slecht.)
5. Evil Superstars – B.A.B.Y. Vijf schizofrene Limburgers die graag moeilijk doen maar het hier belachelijk simpel houden. Het “belachelijk” slaat hier vooral op de tekst. “I still think like a girl”, zoiets kan enkel Mauro Pawlowski uitkramen zonder door de grond te zakken. (Klik!)
6. Sly & The Family Stone – Thank You (Falettinme Be Mice Elf Agin). Zie 7. (Klik!)
7. Sly & The Family Stone – Thank You For Talkin’ To Me, Africa. Van geweldige baslijn naar geweldige baslijn. Het tweede nummer is een soort half vervolg op het eerste. Tenminste dat denk ik toch. Ik heb daar geen bewijzen voor. Dit is the whole funk and nothing but the funk. Frontman Sly ging ten onder aan een combinatie van drugs en paranoia. Hij leeft nog maar daarmee is ook alles gezegd. Het is maar dat u het weet. (Klik!)
8. Spinvis – Ronnie Gaat Naar Huis. Zie 9. (Klik!)
9. Spinvis – Wespen Op De Appeltaart. De eerste keer dat ik Erik De Jong heb geïnterviewd, hadden we het over de inhoudelijke rode draden van zijn oeuvre. Ik stelde dat Wespen gezien kon worden als een vervolg op Ronnie. Spinvis gaf mij gelijk. Reden genoeg om ze hier naast elkaar te plaatsen. (Klik!)
10. Jan De Wilde – Otomobiel. Jan De Wilde schrijft hoogstwaarschijnlijk de meest droogkloterige, meest ontroerende Nederlandstalige liedjes van het Spinvisloze era.
11. The Wonders – That Thing You Do. Een fictieve hit van de fictieve groep The Wonders uit de fictiefilm That Thing You Do! van Tom Hanks. Perfecte jaren zestig-pastiche. In de echte wereld geschreven door Adam Schlesinger van Fountains Of Wayne, bekend van het heerlijke Stacy’s Mom. (Klik!)
12. Tom Barman & Guy Van Nueten – One Advice, Space. Tom Barman kleedt een dEUS-nummer uit tot de naakte waarheid, een machtige brok ontroering. Guy Van Nueten speelt strikt genomen niet mee op dit nummer. Gelukkig ben ik genereus. (Klik!)
13. Leonard Cohen – I’m Your Man. De grote held van Tom Barman. Waarschijnlijk het minst subtiel geplaatste lied van heel de mixtape. Subtiliteit is niet mijn forte. Chauffeur of dokter kan ik helaas niet zijn maar als u ooit een bokser blieft, geeft u maar een seintje. Ik ben een geoefend straatvechter. (Klik!)
14. Emmylou Harris – Wrecking Ball. Eigenlijk is geen enkele mixtape af zonder een liedje van Neil Young. Dit is met andere woorden een liedje van Neil Young. Hij zingt het niet zelf maar hij zit verstopt in het achtergrondkoortje. (Klik! Op deze liveversie zit Neil Young helaas niet in het achtergrondkoortje.)
15. Dr. John Featuring Mavis Staples – When The Saints Go Marching In. Dr. John is een blanke neger. Mavis Staples is een gospelzangeres. Samen blazen ze het afgezaagde When The Saints Go Marching In nieuw leven in. Bob Dylan heeft Mavis Staples ooit ten huwelijk gevraagd. Ze weigerde.
16. Bob Dylan – Sara. Bob Dylan heeft Sara ooit ten huwelijk gevraagd. Ze weigerde niet. Sara, Sarah: get it? Subitiliteit is nog steeds niet mijn forte. (Klik!)

Toodle oo.

The shaun ryder pauper lunatic asylum

Mixtape Madness: seizoen twee, aflevering achttien alweer. Bloody Mary Orange Bossom geheel ende volledig gewijd aan de grote Jood Robert Allen Zimmerman also known as Bob Dylan.

Het zat namelijk zo: Lady Marion is een chick uit Gent die op bezoek was in Leuven. Op een uit de kom geschoten nacht in het Politikakaffee kwam het gesprek op Bob Dylan. Geef mij genoeg tijd en drank en dan komen al mijn gesprekken wel uit bij Bob Dylan. Lady Marion gaf te kennen nauwelijks iets van Nonkel Bob te kennen waarop ik snel de belofte maakte daar iets aan te veranderen via een CD'tje zodoende.

Het was eigenlijk een zeer moeilijke bevalling. Mijn eerste idee was om alle evidenties te vermijden. Dat bleek al snel onmogelijk te zijn. Mijn tweede idee was om gewoon Blowin' In The Wind, Like A Rolling Stone, The Hurricane en Knockin' On Heaven's Door achter elkaar te plakken en het geheel eindeloos te loopen. Mijn derde idee heeft het tot eindresultaat geschopt.

Waarschijnlijk het meest toepasselijke hoesje dat ik ooit in elkaar geknutseld heb. Alle nummers door Bob Dylan tenzij anders vermeld, gesnopen?

1. Most Of The Time. Meer sfeer dan lied. Meer moet dat niet zijn. (Klik!)
2. Big Yellow Taxi. Volgens de VRT is dit een liedje van Counting Crows. In de echte wereld behoort het toe aan Joni Mitchell. Dylan steelt het als een volleerd gauwdief. (Klik!)
3. Just Like A Woman. Toon mij een man die hier onverschillig bij blijft en ik toon u een homo. (Klik!)
4. Queen Jane Approximately. "Won't you come see me, queen Jane?" Uiterst geschikt om mee te kwelen in variabele stadia van nuchterheid. (Klik!)
5. Bob Dylan & The Band – Goin’ To Acapulco. Herinnert u zich Acapulco H.E.A.T. nog, dat vroeger op zondagavond op VT4 kwam? Daar heeft dit lied nu eens niets mee te maken. (Klik!)
6. Things Have Changed. "There's a woman on my lap and she's drinking champagne." That guy really knows how to party! (Klik!)
7. Bob Dylan & Mavis Staples - Gonna Change My Way Of Thinking. Woord en weerwoord met een bevreemdend intermezzo over a chicken diner. Bob heeft Mavis ooit ten huwelijk gevraagd. Ze weigerde.
8. Blood In My Eyes. Ik ken het omdat Mauro het heeft gespeeld maar Bob heeft het zelf ook maar gestolen van the Mississippi Sheiks. (Klik!)
9. It Ain’t Me, Babe. Zie 10. (Klik!)
10. All I Really Want To Do. It Ain't Me Babe en All I Really Want To Do zijn in mijn hoofd onlosmakelijk verbonden. Het eerste sluit Another Side Of Bob Dylan, het tweede opent die plaat. Een plaat die ik overigens niet heb. Kan iemand mij dat verklaren? All I Really Want To Do gebruikt dan ook nog eens het heerlijke woordje "kin". (Klik!)
11. My Back Pages. Nog gecoverd door the Ramones. Kunt u zich dat inbeelden? (Klik!)
12. Bob Dylan & The Band - This Wheel’s On Fire. Het heerlijke woordje "kin" bis. (Klik!)
13. You're Gonna Make Me Lonesome When You Go. "When somethin's not right it's wrong." stating the obvious voor gevorderden. (Klik!)
14. If You See Her, Say Hello. Nog zo'n machtig lied van die machtige plaat Blood On The Tracks. Zoals Keith Richards pleegt te zeggen: "We need more blood on the tracks!" (Klik!)

Mag ik u nu verzoeken dit blog te verlaten?