Blondje rechterhoek?

De man die mijn leven heeft ontworpen, heeft de zon uit mijn hart gestolen. Als ik dit nog veel langer tolereer, zullen zijn kinderen het volgende slachtoffer zijn. De triestheid blijft duren, alles moet weg. Een pijnloze zelfmoord bij de gratie Gods. Een tsunami, een lege brommer, een deur naar de rivier.

Tot zover deze niet ter zake doende inleiding. Er is een stukje Brussel waar ik mijn onschuld en mijn hart ben kwijtgeraakt. Er is een stukje Brussel met een basiliek. In dat stukje Brussel staat een café waar ik vroeg vaak kwam. Er draaiden altijd de platen, die ik het liefste wilde horen. Steeds dezelfde liedjes maar ze klonken elke keer beter dan ooit tevoren.

Woensdag heb ik for old time's sake een paar pintjes gedronken in dat café. Dat had ik beter niet gedaan. Ik was in Brussel voor een historisch onderzoek en een optreden. Het optreden was Health in de AB. Health, sinds hun Pukkelpoppassage een net iets te populaire groep voor ons, elitaire muzieksnobs.

Maar ik toch naar de AB met professor Rötelflöt en gewaardeerd popkenner Klaasman R. Klaasman en ik met een ticket, de professor vooralsnog zonder. Dus moest hij als een hippie een ticket afbedelen. Het is hem nog geslaagd ook.

Pictureplane deed het voorprogramma. De man had zijn keyboard met aluminiumfolie bekleed en liet daar wat electrobeats uit knallen, waar hij overheen lulde. Denk aan breakcore op valium. Goed voor één keer.

Health zelf maakte meer herrie dan een bulldozer in het midden van de nacht. Alsof een death metalband My Bloody Valentine had gekaapt. Ze speelden nauwelijks een half uur maar op de een of andere manier was dat ook wel gepast voor dit soort muziek. Na een bis van twee nummers was het publiek nog niet tevreden en kwamen de heren terug voor tien seconden herrie: nice!

Achteraf zijn de professor en ik iets gaan drinken in een rustig tof cafeetje zo. Met een bar en alles. En je kon daar iets drinken ook als je dorst had. Reken maar dat we dorst hadden.

Laat ik dit gezever besluiten met een paar wijze woorden uit het oeuvre van de apostel Dré Steemans alias Felice: "Ik heb me dikwijls afgevraagd of de paters nu al dan niet een lange broek onder dat ding droegen.Of tenminste lange zwarte beenkousen, zoals mijn zussen. Ik ben het nooit te weten gekomen. Onder hun rokken kijken, mocht niet en lukte niet, zelf niet als ze voor je de trap op liepen. Zelf pater Moermans, die toch een beetje wuft was, is nooit elegant, met de benen gekruist en met een lichtjes opgetrokken soutane bovenop zijn lessenaar gaan zitten. Het is een zwart gat gebleven, een onopgelost mysterie."

Ik zou het zelf niet beter kunnen zeggen, Dré.

Opium & sodomie

Soms krijg ik SMS'jes van San F. Yezerskiy, de bekende gastblogger van De Redactie maar dat is okee, we zijn bloedbroeders. Maandag zesentwintig oktober jongstleden was het weer van dattum:

"Heb jij ooit een concert gezien in de Brusselse metro van Roland, Flip Kowlier en Gabriel Rios?"

Dat had ik inderdaad. Muzikometro 2007. Metrohalte Botanique. Vlak voor ik naar Schotland ging. Wat lijkt het alweer lang geleden. Dat had ik inderdaad en dat liet ik San weten.

"Dan was je net op TV. Prominent."

Kennelijk waren beelden van het optreden in kwestie de Belpopdocumentaire over Roland in geslopen. Had iemand de video geprogrammeerd?

Een dag later zat ik met diezelfde San F. Yezerskiy - uiteraard diezelfde San F. Yezerskiy, er is maar één San F. Yezerskiy - op de trein naar het verderfelijke oord, de poel van zwavelzuur, de uitzichtloze cité die wij allen kennen als Brussel. Micachu & the Shapes traden aan in de Botanique. Niet metrohalte Botanique maar concertzaal Botanique.

Laat ik het obligate "Micachu, ik kies jou!"-grapje nu maar maken. Dan zijn we daar van verlost.

Voorprogramma was the Invisible, een powertrio dat mij reeds bij het betreden van het podium vragen stelde. Zoals: is de gigantische frontpersoon een man of een vrouw? Een man, zo bleek eens hij begon te zingen. The Invisible legde loden grooves neer en strekte ze langer uit dan de Grand Canyon. Met uiterst dansbare resultaten. Netjes optreden maar iets te lang.

Micachu & the Shapes stelden een soortgelijke vraag in verband met gendercrap. Micachu bleek een vrouw te zijn, een meisje eerder. Klein maar dapper, dat soort werk. Van haar Engels verstond ik minder dan van de Turk op de hoek. De liedjes waren ruwer dan de muur van Geeraardsbergen maar aanstekelijker dan de lach van Margriet Hermans. Denk aan een zestienjarige Engelstalige Spinvis in een boze bui. Een leuk optreden maar meer ook niet.

Al snel zat ik terug op de trein met San F. Yezerskiy, deze keer richting Leuven, dat vrome centrum van geloof. Ik nam afscheid van San, ging Betse enkele antwoorden in te fluisteren voor de muziekquiz van de Libertad en zocht mijn bed op.

Laat ik dit gezever besluiten met een paar wijze woorden uit het oeuvre van de apostel Dré Steemans alias Felice: "Van al die verhalen van paters die aan de kleine jongetjes zitten, heb ik in ieder geval nooit last gehad. Handtastelijk zijn ze bij mijn weten nooit geweest Ik heb nooit iets in die richting meegemaakt, buiten die keer dat ik op pater Moermans zijn schoot heb gezeten."

Ik zou het zelf niet beter kunnen zeggen, Dré.

Tomaten zijn het begin van affectie

Sommige dagen zijn episch, legendarisch en fabelachtig van het eerste ochtendlicht tot de laatste nachtelijke pistolet met kip cocktail. Van de allerbeste dagen - hoe zeldzaam die ook mogen zijn - besef ik dat op het moment zelf. Uit zo'n dagen puur ik gemakkelijk een volledig hoofdstuk van mijn weldra te verschijnen mémoires Gemaan Hennig.

De dag dat ik met Menelaos naar Troje zeilde omdat zijn mokkel ervandoor was. De dag dat ik broerlief afmaakte nadat we een nederzetting hadden gesticht op de oevers van de Tiber. De dag dat ik met San F. Yezerskiy wedde voor een bak Duvel dat ik president Kennedy kon raken vanuit een boekhandel. Zonder er veel woorden aan vuil te maken: ik heb die bak Duvel gewonnen.

Gisteren was zo een dag.

Het begon gewoon zoals elk mooi verhaal. Ik werd wakker te Leuven en besloot nog even te blijven liggen. Ik stond op en nam de bus naar Limburg. De namiddag was niet om over naar huis te schrijven. Voor 's avonds bestonden er grote plannen. Aan het Dommelhof te Neerpelt werd onder de noemer Jeuk Neerpelt een arty farty dagje georganiseerd. Workshops, theater, zumba: the works.

Het dagje Jeuk zou worden afgesloten met optredens van Team William en the Galacticos, beiden finalisten van Humo's Rock Rally 2008. Ik was vastbesloten te gaan. Broerlief was snel overtuigd. Professor Rötelflöt was snel overtuigd. Daniël Mandelbaum was snel overtuigd. De gitarist van Six Hands was snel overtuigd.

Hier begint een kleine flashback. Tegenwoordig is de meter van broerlief directrice van Palethe in Overpelt Rock City. In een vorig leven was zij iets aan het Dommelhof. Met als gevolg dat broerlief bij menige verjaardag en nieuwjaarsgelegenheid tickets in de maag gesplitst kreeg. Ik herinner mij een kindervoorstelling waarbij twee in het zwart geklede mannen met mechanisch speelgoed circus speelden. Maar dat is lang, lang geleden. Broerlief herinnert het zich niet meer. Onze daddy herinnert het zich niet meer. Misschien heb ik het wel verzonnen. Hier eindigt de kleine flashback.

De optredens waren niet bijster denderend. Team William was kind of mak. Het zou kunnen dat ik hun reputatie heb opgeblazen in mijn hoofd. De vorige keer dat ik hen zag, was ik een beetje bezopen. Het optreden was rommelig. De toetsenist was totaal geen madman. Al speelde hij wel op zijn sokken. Zijn schoenen stonden naast zijn synths. Ik had exact dezelfde aan.

Het hele mooie Judo Kid ("We are gangsters / We hang around.") werd solo ingezet door frontman Floris De Decker. Halverwege vroeg hij of er iemand in het publiek gitaar kon spelen. Ene Nick diende zich aan, kreeg de gitaar om en begon te spelen terwijl Floris zelf de drums bemande. Na twee minuten nergens heen te gaan, bedankte Floris Nick voor bewezen diensten, gespte zijn gitaar terug om en maakte Judo Kid af. Leuke gimmick maar het nummer overleefde het niet. Spijt.

The Galacticos betraden het podium na een half uur vertraging. De geluidsbalans suckte: te veel synth en te weinig gitaar. Frontman Thibault Vaninbroukx was slecht bij stem. Een nieuw nummer (iets met "guitar" in de titel) klonk alsof the Galacticos in een kwade dronk zichzelf te kakken zetten. Zelfs het Ghostbuster-intermezzo, anders een hoogtepunt van publieksparticipatie, sloeg totaal niet aan. Enkel tijdens Humble Crumble kwamen de heren een beetje op gang. Helaas was dat het voorlaatste nummer en alzo het begin van het einde. By far het slechtste Galacticos-optreden dat ik al heb gezien.

Hey, Geert Simonis, ging je niet uitleggen waarom de zaterdag episch, legendarisch en fabelachtig was? Inderdaad ja, daar ging ik net toe komen. Soms zit geluk in kleine dingen, soms zit geluk in grote dingen. Stick with me tijdens het volgende lijstje, motherfuckers.

Ik lees op de bus naar Limburg de eerste vijftig pagina's van Hoe Ik Nimmer De Ronde Van Frankrijk Voor Min-Twaalfjarigen Won (En Dat Het Me Spijt) van Ivo Victoria. Reeds op de tweede pagina heb ik tranen in de ogen. Van ontroering. Niet van het lachen.

Thuisgekomen blijkt op Twitter alles te draaien rond #oneletteroffmovies. Hobocop, Citizen Kanye et cetera. U begrijpt het concept wel. Ik doe enthousiast mee (Aging Bull) maar besef al snel dat ik om werkelijk origineel te zijn de dingen dichter bij huis moet zoeken. Dus lanceer ik #oneletteroffmoviesbelgianstyle. Lucht. Zagen Zonder Lief. Het Gazon Van Paemel. Soms kan ik mezelf ongelofelijk grappig vinden.

Een paar uur later. Onderweg naar Neerpelt stoppen broerlief en ik even bij de grootoudjes. Ik krijg een stukje cake. Ongelofelijk lekkere cake.

Te Neerpelt verklaart Floris van Team William op een gegeven ogenblik dat aan het volgende nummer een wedstrijd om ter slechtst dansen verbonden is. De winnaar mag naar huis met hun CD. Ik raap de handschoen op als een munstuk van twee cent en zet een stap naar voren. Als enige. Al snel doe ik wat ik altijd doe als ik dans met het verschil dat er een kleine honderd man naar me kijkt. De bassist en toetsenist van Team William verklaren mij hun respect. Pas halverwege duikt er concurrentie op. Twee grietjes beginnen te slowen. Niet eens op een slechte manier. Ik mosh hen aan de kant. De concurrentie verdwijnt als een lief in de nacht. Na het optreden ga ik mijn prijs ophalen. Bij de debriefing verklaart Daniël Mandelbaum dat het nog slechter had gekund, nog minder in de maat. Daniël heeft gelijk. Debriefings zijn belangrijk.

Na Team William loop ik een kerel tegen het lijf die ik enkele weken geleden in Leuven de weg heb getoond naar de Dulci. Hij was toen al aardig zat en vertelde me over zijn problematisch liefdesleven. Soms luchten zo'n dingen op. Ik leverde hem destijds af bij de Dulci en ging zelf heroïsch ten onder in een potje poker. (Als ik het mij goed herinner toch.) Zaterdag herkende de kerel mij maar hebben we niet lang gesproken. Mannen moeten niet constant bijpraten. Zeker niet als ze elkaar nauwelijks kennen.

Even later zitten Daniël Mandelbaum, professor Rötelflöt en ik op een bankje in de hal. Op een TV wordt via een laptop wat info over heel de dag getoond. De professor merkt plots mijn naam op. Mijn echte naam, that is. Blijkt dat DEViNE Soundsystem, die voor Team William hebben gespeeld maar die broerlief en ik hebben gemist, wordt aangeprezen met een citaat van mij. Het komt uit mijn Veto-stuk over het Interfacultair songfestival. Bonuspunten: ik word omschreven als "muziekjournalist."

Achteraf nemen we plaats in café de Volksmacht, waar de drank gastvrij is en de vrouwen goedkoop. Of omgekeerd. Twee Hapkins later trekken broerlief en ik naar huis waar de slaap zich ontvouwt boven mijn pistolet met kip cocktail.

Sommige dagen zijn episch, legendarisch en fabelachtig van het eerste ochtendlicht tot de laatste nachtelijke pistolet met kip cocktail. Van de allerbeste dagen - hoe zeldzaam die ook mogen zijn - besef ik dat op het moment zelf. Uit zo'n dagen puur ik gemakkelijk een volledig hoofdstuk van mijn weldra te verschijnen mémoires Gemaan Hennig.

Gisteren was zo een dag.

Loney dear john

Op de lagere school heb ik twee jaar bij de Rakkertjes gezeten. Op de middelbare school is daar nog een tour of duty bij het Jeugd Rode Kruis aan toegevoegd. Bovendien prijken op mijn seksuele palmares twee grietjes van de Chiro en eentje van de Scouts. Om maar te zeggen dat ik qua jeugdbewegingen echt wel down met de schnitzel ben.

Vrijdagochtend waren er aan Leuven Station allerhande festiviteiten opgezet naar aanleiding van De Dag Van De Jeugdbeweging. Facebook en andere kwatongen hadden gratis ontbijt en dito optredens beloofd dus was ik parater dan San F. Yezerskiy op een concert van Morrissey. Daarom zocht na een uit de kom geschoten donderdagnacht niet mij bed op maar het station. Het ontbijt is de belangrijkste maaltijd van de dag, niet waar?

Ik verorberde croissants, chocoladekoeken en appels. Ik kalkte een citaat van Stephen Stills met stoepkrijt op het plein. Ik keek naar een soloset van Nele Van den Broeck op synthesizer en ukelele. Iedereen die in deze tijden nog een ukelele bezigt staat safe in mijn cool book. Nele haar set was rommelig op een charmante manier. Ze deed me dansen en lachen tegelijk. Het spijt me des te harder dat de aanwezige bewegende jeugd nauwelijks geïnteresseerd was en liever ochtendlijke alcohol dronk dan luisterde. Kom alsjeblieft snel terug naar Leuven, lieve Nele. Dan zal iedereen aandachtig zijn. Beloofd.

Kites On Coast volgde op. Vier heren die hun akoestische deuntjes doorweefden met enige voorzichtige elektronica. Het eerste liedje was een overduidelijke rip-off van Boys Don't Cry van the Cure en wat daarna kwam kon me helaas nog minder boeien. Volgende keer beter, kerels!

Alzo verliet ik het stationsplein. Elf uur en een veel te kort dutje later stond ik in het Leuvense Rockcafé naar Crosses te kijken. Een relatief jong groepje dat epische lappen lawaai maakt in het spoor van pakweg Amenra. Niet helemaal mijn ding maar ik ben wel nieuwsgierig waar dit gezelschap gaat eindigen.

Ikzelf ga voorlopig hier eindigen.

The cunts of brixton

Woensdag ben ik met Daniël Mandelbaum en een nieuw vriendje naar het Depot geslenterd voor een avondje Skoda Jazz. Ik kan u direct verklappen dat ik geen flardje jazz heb gehoord. Ik heb wel Yoko Sound gehoord. Downtempo elektronica slash triphop die snel begon te vervelen. De oerend slechte cover van Come As You Are koste haar nog extra scene points. 't Was een mooi zangeresje, dat dan weer wel.

Verder heb ik Nouvelle Vague gehoord. Misschien nog wel de muziek die het beste past bij de mooie nazomerdagen van de voorbije weken. Ik keek er op voorhand heel hard naar uit en ben lichtjes teleurgesteld. Nouvelle Vague bestond voor de gelegenheid uit twee zangeresjes en vier muzikanten. De vier muzikanten zaten er gezapig bij, alsof ze op zondagnamiddag in hun living een beetje jamden ter afleiding van het aanstormende ennui van de maandag.

De twee zuchtmeisjes maakten dat ruimschoots goed. De linkse, de lange, de blonde was half wilde kat, half stoeipoes. Daniël Mandelbaum wil met haar trouwen en van mij mag hij. Ik trouw dan wel met de andere, de rechtse, de kleine, de donkere, het sexy understatement. Hoe het schouderbandje was afgezakt toen ze vroeg of ik master and servant wilde spelen in het gelijknamige nummer van Depeche Mode: geil!

Halverwege zakte het optreden in. Het rechtse zangeresje vermoordde God Save The Queen met enkel een gitaar maar dat vergaf ik haar direct. Het linkse zangerese volgde en deed Sex Beat van the Gun Club met enkel een drummer en verdronk in overacting. Daar staan gelukkig plenty hoogtepunten tegenover.

In mijn top drie staan het eerder vermelde Master And Servant, een uitgelaten Blister In The Sun van the Violent Femmes en een razend sensueel Dance With Me van the Lords Of The New Church. Weet je wat, ik ben in een goede bui, ik maak er een top vier van en Friday Night Saturday Morning van the Specials mag er ook nog bij. Persoonlijke favorieten Teenage Kicks en Making Plans For Nigel ontbraken jammerlijk.

Tot slot een opmerking voor de oude zakken in de zaal: alle concerten in het Depot zijn met staand publiek tenzij de dansvloer vol plooistoelen staat. Dit wil zeggen dat ik volledig in mijn recht was toen ik - excuus - recht stond op de rand van het verhoog. Maakt niet uit hoeveel mensen ik daarmee ook het zicht belemmerde. Wie wilde zitten, had maar thuis in zijn salon moeten blijven.

Als u mij nu wil excuseren, I'll go out on Friday night and I'll come home on Saturday morning. I'll drink sixteen beers and start a fight. Of misschien ook niet.

Interessante complexen vol tegenspraak

Maandag was ik voor de derde maal present als deelnemer van De Sprekende Ezels in het Leuvense café De Metafoor. Ik had een set voorbereid van volledig nieuwe werk afkomstig uit mijn poëziemaandproject en een cover van To Whom It May Concern van Adrian Mitchell. Doordat het de eerste maal was dat ik die nieuwe crap voorlas, was het resultaat hier en daar wat shakey. Toch heb ik voldoende posi reacties gekregen en wat terechte kritiek van zijn Big Nasty J.-heid. Sander Yezerskiy heeft plechtig beloofd de volgende keer mee te doen. Allen daarheen!

Over de andere deelnemers van maandag zal ik het kort houden. Gijs Van den Broeck was hilarisch om alle fouten redenen. Sofie Haelterman speelde een aardig stukje piano en had een goede stem. Nu nog wat deftige liederen schrijven en ik voorspel haar een grote toekomst. Eisenik had een staartje en gedichten waar de meta van afdroop. Maité had geen achternaam maar goede gedichten en een duidelijk verleden in all things dic-tie. Groef speelde zijn eigen schuchtere zelf en hij deed dat geweldig. Het poprockkwintet Berry Q sloot af maar deed mij teveel aan pakweg Pearl Jam denken.

Sander, dit telt toch mee voor de challenge?

Badly drawn boy george michael jackson browne

Ik geloof in een rivier die stroomt van de zee naar de bergen. Ik vraag van poëzie niet meer dan die rivier in kaart te brengen. Maar de kranten willen het anders. De kranten willen een recensie van Boest, dus schrijf ik die. Zo ben ik, mensenvriend, wereldverbeteraar, poëzieminnaar.

Boest is een vlag die meer ladingen dekt dan GW random bitches. Het is een gedichtenbundel met verzen van groten der aarde zoals daar zijn Christophe Vekeman en Mauro Pawlowski. Het is ook een LP waarop diezelfde groten der aarde hun verzen voorlezen en diezelfde Mauro Pawlowski de boel remixt. Een LP lieve kindjes, is wat uw papa gebruikte om naar muziek te luisteren in de duistere Middeleeuwen toen de CD nog niet bestond.

Last but not least is Boest ook een theatershow waarin de dichters alles live voorlezen. De show ging afgelopen zondag in première bij 30CC en ik was parater dan een crack whore aan een abortuskliniek, kwijlend als een weerwolf in een slagerij.

Het podium was stijlvol aangekleed met discobollen en rode fluwelen gordijnen. Denk aan een nachtclubscène in een James Bond-film geregisseerd door David Lynch. DJ van dienst, Carlo Andriani, pimpte de sfeer met funky shizzle en stijlvolle easy listening.

Met uw permissie, lieve lezer, ga ik niet elke dichter overlopen, op de rooster leggen en evalueren. Niet alleen zou dat voor mij te veel werk zijn, ook zou het voor u lastiger zijn om te lezen. Ik ben nu eenmaal gemakzuchtig in het diepst van onze gedachten.

Antoine Boute was het hoogtepunt van de avond. Daarover is elke mogelijke discussie a priori overbodig. De man ontleedde de Nederlandse taal tot er enkel nog klanken overbleven. Het resultaat was een verpletterende wervelwind van dadaïstisch geweld. Een bende bejaarden twee rijen achter ons onderging het met een what the fuck?-gelaatsuitdrukking van Pascal Smetsiaanse proporties.

Op een waardige tweede plaats komt Andy Fierens. De man ziet eruit als een dokwerker die de dagen aftelt die hem scheiden van zijn pensioen maar een aardig gedichtje schrijven kan hij wel. Sta me toe kort te citeren: "angst beheerst mijn leven / zo durfde ik mijn kind niet te zeggen dat mijn vader was gestorven / dus stuurde ik een zingend telegram naar school." U begrijpt dat ik fan ben voor de rest van mijn leven.

Mijn derde favoriet was misschien nog wel de meest bevreemdende van de avond. Jess De Gruyter zat op een stoel met zijn rug naar het publiek. Ondertussen liep een geluidsopname van zijn gedichten. Noem het postmodern, noem het reflectief, noem het meta, noem het Arthur: ik geef er geen vliegende eend om, ik vond het behoorlijk geweldig.

De eervolle vermelding, ten slotte, gaat naar de eerder vermelde Christophe Vekeman. Ontdaan van zijn karakteristieke hanenkamkuif liet hij de Nederlandse taal bruisen als een aspirientje in een glas water. Boest doorkruist de komende maand Vlaanderen en Nederland. U heeft geen enkele reden om het spoor niet te volgen.

Zo labiel als een schommelstoel

Elke dag clash ik een beetje meer met de beperkingen die mijn lichaam oplegt aan mijn geest. Example: zaterdag jongstleden stelde het semi-legendarische Leuvense rock & lol-combo Dick Black zijn debuut-CD voor in een overvolle Sojo, het kloppend hart van Kessel-Lo Rock City.

Het triumviraat van Dick Black torst een snor waarmee het zeer aangenaam is te kaap'ren varen. Ter gelegenheid van de CD-voorstelling was de leus dan ook "snor = gratis inkom." Dat liet ik me geen twee keer zeggen.

Drie weken, ik herhaal: drie weken, een dikke twintig dagen, heb ik gespaard voor een snor. Het resultaat werd zelfs minachtend bekeken door veertienjarige Marokkaantjes, die minderwaardige hasj dealen op de hoek van 53rd & 3rd. Als u meer dan een meter van mij af stond, merkte u niet eens dat ik een poging tot snor deed. Het zal u niet verbazen dat mij het recht op gratis inkom werd ontzegd.

Ik betaalde als een sucker en betrad de Sojo om te worden begroet door old man Petit en zijn grietje. Petit torste een pracht van een snor, die ongelofelijk goed paste bij zijn bompaklak. Hij zag eruit als een Franse wijnboer anno Domini 1942 die bijklust in la Résistance, meer bepaald in het regiment van Ine Benzine. Maar daar ging het niet over zaterdagavond. Zaterdagavond ging het over muziek.

The New Jersey Idiots bijvoorbeeld. Improviserende stoners die nooit repeteren en geen MySpace hebben. Relaxte grooves die van een kabbelend bergstroompje ontaardden in een wilde waterval. De grote GW zou dit geweldig gevonden hebben. Hoe zou het eigenlijk nog zijn met de grote GW?

Vervolgens was het aan the Devilles. Een jeugdig powertrio waar de power vanaf spatte als jizz van Peter North. De bassit was een stoïcijn. De drummer was een jochie. De zanger-gitarist was een linkse rukker. Samen waren ze bloody nice en pleegden ze een pot strakke bluesrock om u tegen te zeggen. Daan, frontman van Face The Fax, noemde hen "wise beyond their years" en hij had gelijk. Dat hij gelijk had.

Bummer van de avond was the Mammöths, een combo dat zo hard klinkt als Metallica dat het niet meer grappig is. Qua aanstellerij stonden deze heren op elf. Verder watertrappelden ze in een zee van achterlijke seksualiteit en slechte poëzie. Heren, ga neuken! Ik heb het gehad met jullie

Dick Black sloot uiteraard zelf af met een opzwepende set om vingers, duimen en andere uitstulpingen bij af te likken. Chapeau, godverdomme!

Hotel ass sodom

Toen ik vorige maandag na Oi Va Voi in de AB wachtte op vervoer van Brussel naar Leuven, zag ik een Lijnbus met "help" op het digitale scherm waar doorgaans lijnnummer en eindbestemming prijken. Even dacht ik dat ik in Speed beland was en verheugde met op een portie sensatie. De "help"-bus verdween echter en nam alle hoop mee.

Toen ik vorige vrijdag na Neeka in de AB wachtte op vervoer van Brussel naar Leuven, zag ik een Lijnbus met "help" op het digitale scherm waar doorgaans lijnnummer en eindbestemming prijken. Deze keer bracht dat geen sensatie mee maar het doffe gevoel slachtoffer te zijn van een running gag. Waar het eigenlijk om draait, is dat ik naar Neeka in de AB ben geweest terwijl de hipcats van de natie bij Fuck Buttons in de Botanique zaten.

Het verhaal begint nog eerder: het gezegende jaar des Heren 2002, mijn eerste Werchter. Het programma van de tweede dag klopte door afzeggingen en verschuivingen niet meer met wat in mijn boekje stond. Alzo keek ik naar onbekend en onbemind groepje aangevoerd door een zangeres met grote wenkbrauwen en met Lars Van Bambost van Noordkaap op gitaar. Een nummer herken ik van de radio: More Than You. Die dag te Werchter zag ik Neeka, die toen net haar tweede CD uit had.

Daarna ben ik Neeka wat uit het oog verloren. Ze werd zwanger en maakte een CD met een kerkorgel, zo ving ik met een half oor op van De Rode Loper. Vorig jaar was ze de Joni Mitchell van dienst op de Neil Young-tribute Living Hero. Even later was ze de Joni Mitchell van dienst bij Venus In Flames in de AB.

Neeka bracht vrijdag met de hulp van zes begeleiders achtien karaats popsongs die helaas niet opvallend genoeg zijn om te demareren uit het peloton. Toch was dit een dik voor mekaar optreden dat voor singersongwritergedoe verrassend veel vaart had. Hoogtepunt daarvan waren de paar nummers waarin Neeka wat danspasjes placeerde. Maar laat ons eerlijk zijn: Beyonce, she ain't. Hoogtepunt was afsluiter Don't Hold Me Back. More Than You blonk uit door afwezigheid.

Een van de zes begeleiders, het meisje met de stem stond in voor het voorprogramma als Echo Beatty. Het was een aardig meisje dat spelletjes speelde met haar gitaar, haar speelgoedxylofoon, haar mini-keyboard en een trommeltje. Ze loopte zichzelf een ferm eind weg. Dat resulteerde in sterke popsongs die erg nadrukkelijk op ritme waren gebaseerd.

Een kabouter met een mening

Soon, the Sedan Vault en Tomàn stonden afgelopen donderdag broederlijk naast elkaar in Het Depot. Vanzelfsprekend was ik zo paraat als een peloton kerverse SS'ers vlak na de ochtendkoffie. Nu betreft het hier drie groepen die ik redelijk tot heel goed vind maar die ik ook al meermaals heb gadegeslagen de afgelopen twee à drie jaar. Wat het heel moeilijk maakt voor mij om er een originele mening over neer te pennen op mijn veelgelezen weblog.

Soon combineerde eens te meer op een heerlijke manier experimenteel gitaarwerk met perfecte popsongs. Ze hadden voor de gelegenheid een derde gitarist bij maar wat die man precies bijdroeg was moeilijk uit te maken. De zanger heeft meer charisma dan ik overgewicht . Tcoh viel de kloof tussen het publiek en het grote podium met moeite te overbruggen. Dat publiek was overigens met gênant weinig. Dat kwam volgens mij omdat de drie groepen overlappen qua doelpubliek. Bovendien hebben de drie groepen het afgelopen halve jaar al meermaals in Leuven of omstreken gespeeld.

The Sedan Vault is een groep waar ik veel respect voor heb. Ik heb dan ook lovend geschreven over elk optreden van hen dat ik heb gezien. Achteraf besef ik echter dat hun optredens naast verduiveld straffe shizzle ook serieuze dipjes hebben van richtingloos gewank. Onevenwichtig is het woord dat ik zoek. Zo ook deze keer. Wat ze overigens zelf mogen beweren: professor Rötelflöt vond dat ze wel als the Mars Volta klonken. Hij kan het weten, hij is daarop gedoctoreerd.

Tomàn was het hoogtepunt van de avond en dus een terechte headliner. Het meest opwindende dat West-Vlaanderen heeft geproduceerd sinds elf juli 1302. Meer woorden maak ik daar niet aan vuil. Wel wil ik verhalen hoe Tomàn aan het eind van hun set een koppel free T-shirts de zaal in smeet. Ik was zo gefixeerd er eentje te vangen dat ik de fysieke confrontatie met de man naast me aanging. Zijn bril belandde op de grond, het T-shirt in mijn handen. Het is een large voor vrouwen. Ik hoop dat Mokkel er blij mee gaat zijn.

Als u nu niet reageert nemen we afscheid

Actrice Gina Gershon ging eens boksen en kreeg een oud ventje met een haakneus aangesmeerd als sparring partner. Dat oude ventje was Bob Dylan en verkocht Gina meteen een fikse mep. Waarop Gina als een tijgerin Bob inmaakte. Zijn commentaar achteraf: soms heb ik een vrouw nodig om mij op mijn plaats te zetten.

Soortgelijk heb ik iemand nodig die weet wat goed voor mij is. Er zijn zo mensen genoeg. Ik moet gewoon nog leren naar hen te luisteren. Gisteren ging ik normaliter met Sander Yezerskiy op de lappen in het kader van zijn Joke Schauvliege Challenge. Ons reisdoel was het ecologisch verantwoorde toneelstuk Tegen De Lamp. Spelers: Dimitri Leue, Jonas Van Geel en Steven Vromman alias Low Impact Man. Muzikant: Antoon Offeciers, ex-Sukilove.

Op het laatste moment krabbelde San terug. Gangreen at zijn been op in Kessel-Lo. Dus ging ik alleen. Een kwartier te laat kwam ik binnen. Twintig minuten later stond ik alweer buiten. Had ik een vuurpeloton ter mijner beschikking gehad, ik had het podium laten afmaken en de zaal laten decimeren.

Ik zag vermoeiend metatheater. Ik hoorde kinderachtige humor met overevidente clous. Denk: Mieke Vogels is dik, West-Vlamingen kunnen de G niet uitspreken en alle Hongaren eten goulash. Tussendoor spuwde Low Impact Man geitenwollensokkenweetjes. Het publiek vrat het allemaal op als hongerige ratten. Dit niveau is passend voor lagere schoolvoorstellingen. Ik hoop op alles wat mij lief is dat de Chiro's van de natie beter toneel spelen op zondagnamiddag.

Hier hoorde ik niet thuis. Ik maakte dat ik wegkwam en ging triomferen in de muziekquiz van de Libertad.

Catching a grizzly girl

Op Pukkelpop 2004 kocht ik twee CD's. Die editie was memorabel om meerdere redenen. Ik stond donderdagochtend op de camping om te ontdekken dat ik mijn tentzakje enkel een binnentent bevatte. Mijn broer zijn schuld. Ik heb hem achteraf gelyncht. Quitte.

De grote terugkeer van dEUS was zo opwindend als een emmer lauw water. De grote terugkeer van Soulwax was beter maar Any Minute Now was nog niet uit. Enkel de perfide illegale downloaders kenden het nieuwe materiaal. Any Minute Now verscheen na Pukkelpop maar was toch al te verkrijgen op de wei. Alzo verkreeg ik die, inclusief affiche.

De tweede CD die ik die Pukkelpop kocht was Laughter Through Tears van Oi Va Voi. Die groep stond op de affiche maar had last minute afgezegd. Het concept (Klezmer! Mariachi!) sprak mij zo aan dat ik de CD kocht. Ik kan nu, vijf jaar later, niet zeggen dat ik er meer dan tien keer naar geluisterd heb. Desalniettemin ben ik gisterdag naar Oi Va Voi in de AB gegaan. Gewoon omdat ik het kon.

Amatorski was bij wijze van intro voorgeprogrammeerd. Het gezelschap liet warme en koude klanken clashen alsof het een raketwetenschap was. Denk aan triphop maar dan op een veel meer organische wijze. De set was te kort om te gaan vervelen maar verre van perfect. Met name de drummer stoorde maar ik heb geen idee of dat lag aan de drummer zelf of aan de klankbalans. De paar nummers zonder percussie, die qua ritme enkel op een contrabas dreven, waren veruit de beste van de set.

Oi Va Voi zelf dan en zeker niet Oi Polloi, zoals een overjaarse anarchopunker hardop dacht. Ze waren met zeven en zeven is tot nader order een heilig getal. De vier heren droegen propere hemdjes. De klarinettist annex zanger had zelfs bretellen: classy! Dit mannelijk kwartet hield zich enigszins op de achtergrond zodat de drie dames konden schitteren.

Dat mag nu letterlijk nemen: hun outfits waren een en al glimmer. De bassiste speelde een ijsgodin uit het allerhoogste Noorden. Betoverend doch afstandelijk. Nonchalant doch sexy. De basgitaar zelve, quoi? De violiste, die ook een toefje melodica speelde, was een wilde amazone die blootsvoets over het podium gallopeerde.

De ster van de avond was echter de frontdame. Een Nubische prinses die sierlijk paradeerde als een hoofse hinde over de zonovergoten savanne. Zwarte soul en klezmer versmolten perfect in haar gezang. Ze kermde en klaagde als ze de Endlösung én de Ruwandese genecide had meegemaakt. Ze juichte en kolkte alsof ze Kwanza én Chanoeka tegelijk vierde. Ze droeg een Madonnaiaanse (Madonnaëske?) puntbeha.

Los van al deze wierook was het geen rimpelloos optreden. De twee eerste nummers pruttelde het nogal richtingloos. Bij het derde nummer sloeg de vlam in de pan maar pas een dik uur later kookte de soep. Voor het echter zover was waren drie instrumentaaltjes gepasseerd die voor een goed gebonden dipsaus zorgden. Het tweede bisnummer was er teveel aan. Het eerste, meezingmoment Refugee was het hoogtepunt van de avond en deed mij denken aan Arsenal. Maar die vergelijking slaat nergens op en dat weet u.

Major george fielding anti-climax

I
Vandaag. Sander Yezerskiy stuurt om kwart voor tien een bericht: "Dré is dood, man." Helaas heeft hij gelijk. Dré Steemans alias Felice Damiano is niet meer.

II
Vroeger. Felice heeft gênant lang gênant veel van mijn vrijdagen gekleurd met Het Swingpaleis. Biebabeloela was meer van hetzelfde maar minder goed. Stoelen aan de kant! Roep de buren!

III
Vroeger. 1000 Seconden heeft mij nooit kunnen boeien. Ik heb mij wel altijd afgevraagd hoeveel minuten duizend seconden precies is. Zestien minuten en veertig seconden besef ik nu.

IV
Tweede middelbaar. Het is winter en ik dwaal in familiaal gezelschap door het openluchtmuseum van Bokrijk. Felice staat te socialisen aan een of ander eetkraampje.

V
Eerste kan. Ford Genk dreigt te sluiten. In zeven haasten wordt een benefiet opgezet. Felice presenteert. De Laatste Showband speelt. Iedereen van Mauro, over Frank Vander linden tot Bieke van F.C. De Kampioenen zingt. Tijdens een of andere vertraging leidt Felice de band door een duidelijk geïmproviseerd Stand By Me. Verschrikkelijk slecht maar verschrikkelijk memorabel.

VI
Maandag zeven september jongstleden, jaarmarkt in Leuven. Ik zwerf met Mokkel door de stad. Bij de Boekcargo in de Tiensestraat pluk ik Jongens Onder Elkaar van Dré uit de stapel van twee euro per stuk. In koffietent Onan treffen we Sander Yezerskiy die smalend in het boek noteert: "Voor Geert, veel liefs, Felice - X." Op de terugweg is de stapel twee euro per stuk al afgeprijsd tot een euro per stuk. Ik voel me een beetje opgelicht.

VII
Vandaag. Ken drinkt koffie. Ik drink thee. Ken bekijkt mijn exemplaar van Jongens Onder Elkaar en denkt dat het om een echte handtekening gaat. Ik vertel buurmeisje dat Dré gestorven is. Buurmeisje reageert glimlachend: "Echt?" Buurmeisje is een koudhartige teef zonder gevoelens.

VIII
"Hij draaide zijn bureaulamp op mijn onderdaan en zonder eraan te komen, zei hij: 'Dat ziet er precies een beetje geïrriteerd uit. Heb je je de laatste tijd wel goed genoeg gewassen, Adriaan?'" Ik zou het zelf niet beter kunnen zeggen, Dré. Stand by me. Rust zacht.

Ingang rijxarchief enkel rijxarchief

Ik voel mij door Vadertje Staat belemmerd in mijn wonen. Zo, ik heb het gezegd. Het is eruit. Ik kan niet meer terug. Waar ik naar eigen aanvoelen woon, vindt The Man dat ik verblijf en vice versa. Ik laat mij niet kisten. Via symbolische acties probeer ik hun wonen te kneden naar mijn wonen.

Zo was er gisterdag een buurtfeest waar ik woon en ik trok erop af met San F. Yezerskiy als mijn eeuwige secondant. Een higher upper middle class gebeuren in de tuin van het KADOC. Springkasteel, tombola, optredentjes in een tentje.

Daar betrad tussen onderinteressante shizzle door Benny Zen de bühne. Benny Zen is de huidige groep van Peter Houben. Vorige groepen van de man waren Nemo, Mitsoobishy Jacson en Ultracowboy. Die laatste heb ik gezien op Mauro's La Belgique 666-weekend in de AB. Diezelfde Mauro omschreef meneer Houben ooit als de meest onderschatte songschrijver van het land.

Met Benny Zen deed Peter wat hij eigenlijk altijd heeft gedaan: poppy muziek combineren met silly lyrics. Helaas schitterde ofwel de muziek ofwel de tekst maar nooit beiden tegelijk. Eerlijk is eerlijk: die messcherpe obeservatie kwam er dankzij San F. Verder mag u denken aan de late Velvet Underground die de vroege Beatles covert maar dan met silly lyrics en twee melodica's.

Na al dit volksvermaak hadden we nood aan wat highbrow gedoen. Waar beter dit te schnitzelen dan te Stuk waar elke zondagavond Jazz Op Zondag losbarst? Voor de gelegenheid trad Narcissus Trio aan met jazz ergens tussen bebop en freejazz in. De drie heren wisselde eigen composities af met werk van Monk en Colltrane. De saxofonist was een aanstellertje maar de drummer en contrabassist hielden het geheel overeind.

We spraken met een meisje van Scala. We freewheelden pornografie in het maanlicht. We dronken bier. Dit was de beste avond van ons leven. Op mijn hardnekkige valling na.

Peerhaas

Vrijdag stelde het machtige Leuvense punkcombo Face The Fax zijn debuut-CD When Morning Comes in de Sojo te Kessel-Lo Rock City. Ik was parater dan het drietal domme blondjes waar de finale van K2 Zoekt K3 rond draaide.

De avond werd geopend door State Of Mine, de eerste keer dat ik ze zag als hernieuwd kwartet. Voor alle duidelijkheid: State Of Mine is ontstaan uit de assen van groepjes als the Pukin' Monkeys, Dad's Amp en Skyrocket John. State Of Mine was een klassiek kwart wat wil zeggen bas, drum en twee gitaren waarbij de bassist zong. Zeg maar de skatepunkversie van Slayer.

Toen de drummer uit the picture verdween, verschoof de tweede gitarist naar drums en ging State Of Mine als trio door het leven. Zeg maar de skatepunkversie van the Police. De asem van de bassist bleek echter eerder een sprinter dan een langeafstandsloper te zijn en een zanger werd aangetrokken.

Nu is State Of Mine dus een skatepunkversie van Red Hot Chili Peppers zeg maar. Iedereen is nog mee? Mag ik dan de zaak compliceren door te stellen dat State Of Mine zeker niet verward mag worden met het Nederlandsche combo State Of Mind? Ja? Okee, dank je. State Of Mine mag zeker niet verward worden met het Nederlandsche combo State Of Mind. Hier wou ik het voorlopig bij laten.

Second up waren the Octopussys en ik blijf hardnekkig volhouden dat er nog nooit een goede groep is genoemd naar een Bondfilm.

Face The Fax speelde zelf als derde en het moet gezegd worden: de zaal lag aan hun voeten. Petje af, ik zweer.

Het Nederlandse For Japan sloot af maar daar heb ik maar een paar nummers van meegepikt omdat ik een valling had die behoorlijk lastig aan het opspelen was. Oorspronkelijk zouden de Italiaanders van Actionmen headlinen maar hun bassist (ofzo) was drie dagen eerder door een auto van zijn fiets gemaaid. Het zal je kind maar wezen.

Hier wou ik het voorlopig bij laten.

Vochtige doekjes voor vieze randjes

Lectuur van afgelopen september:

• Fight The Power (1997) van Chuck D & Yusuf Jah
• Franny En Zooey (2001) van J.D. Salinger
• Phenomenon - Autobiografie (1998) van LL Cool J & Karen Hunter
• Jongens Onder Elkaar (2006) van Dré Steemans
• Mötley Crüe - The Dirt - Confessions Of The World's Most Notorious Rock Band (2002) van Tommy Lee, Mick Mars, Vince Neil, Nikki Sixx & Neil Strauss
• Heft Hoog De Nokbalk, Timmerlieden En Seymour, Een Introductie (2001) van J.D. Salinger
• Negen Verhalen (2001) van J.D. Salinger

Filmgeschiedenis van afgelopen september:

• Doomsday (2008) van Neil Marshall
• Inglourious Basterds (2009) van Quentin Tarantino
• Clerks (1994) van Kevin Smith
• Bancs Publics (Versailles Rive Droite) (2009) van Bruno Podalydès

Neger Van De Maand van afgelopen september: LL Cool J.

The social organisation of nowhere

Soms krijg ik SMS'jes van professor Rötelflöt, de bekende makelaar in levensvreugde, maar dat is okee, we zijn bloedverwanten. Zaterdag zesentwintig september jongstleden was het weer van dattum:

"Jij gaat je woensdag goed amuseren bij Drums Are For Parades. Als ik wat slaap te pakken krijg, kom ik mee."

De professor had het optreden van Drums Are For Parades op het Playfestival in Hasselt gezien. Ik ben nog nooit op het Playfestival geweest maar jaar na jaar kijk ik bewonderend naar een juweeltje van een line up. De waarheid heeft echter haar rechten dus liet ik de professor kort maar duidelijk verstaan dat het optreden van Drums Are For Parades op het Stukstart 's donderdags was en niet 's woensdags. Een antwoord liet niet lang op zich wachten.

"Kuis het huis. Morgen kom ik langs met een grote bos rozen om mijn verontschuldigingen aan te bieden. 'n Klein kamerorkest zal mijn schaamte muzikaal begeleiden."

Eloquent als ik ben, antwoordde ik de professor dat kuisen vrouwenwerk is en dat Mokkel in Griekenland zat, ze was toen net vertrokken. Een antwoord liet wederom niet lang op zich wachten.

"Daar heb ik - met mijn grote muil - niets aan toe te voegen. Ik hoop snel onze liefde met potsokkervlaai te kunnen delen."

Waar ik vandaan kom, de rimboe van Noord-Limburg, sla je een muzikale tip van professor Rötelflöt niet in zonder gevolgen in de wind. Ik stond met andere woorden gisterdag Drums Are For Parades aan te gapen te Stuk. Het was het orgelpunt van een welgevulde muzikale dag.

Het begon allemaal in mineur. Een slagveld van teleurstelling, vernedering en dolksteken in de rug. Er was mij een showcase van BASta! beloofd in de Leuvense Fnac. De geluidsman had echter zijn kat gestuurd en dat beestje kon niet met de geluidsinstallatie werken. Dus werd het optreden last minute afgelast. Zoiets doet pijn. Een scherpe, scheurende, zeurende pijn die gedurende drie weken, drie dagen, drie uur en drie minuten blijft hangen.

Na troost te hebben gezocht in een kopje koffie trok ik richting Depot voor niemand minder dan de Heideroosjes. Ik had een leuke babbel met frontman Marco Roefols waarvan u de schriftelijke neerslag volgende week kan lezen in de Leuvense Pravda. Ik vertelde hem ondermeer dat het Depot vroeger een pornobioscoop was en hij herhaalde dat op het podium. Als ik later groot ben, word ik ghostwriter.

Vervolgens met San F. Yezerskiy, Ine Benzine en Daniël Mandelbaum voorprogramma Starfucker andermaal feestelijk genegeerd. Het frontmokkel heeft vier maal per maand een week lang haar regels en vindt dat heel de wereld met haar mee moet lijden. Arme wereld.

De Roosjes zelf waren best te pruimen. Beter dan ik hen mij herinnerde van de Lokerse Feesten maar minder goed dan die keer dat ze als de Ramroosjes de Ramones naspeelden. Ja, dat is een oneerlijke vergelijking. Ik was de enige in mijn gezelschap die in de late jaren negentig niet naar de Heideroosjes luisterde dus ik ging het minst uit mijn bol. Sander heeft gedanst, Ine heeft gepogood, wat Daniël heeft gedaan moet je hem zelf maar vragen.

Toen was het middernacht en dat is een mooi uur om in je bed te kruipen maar Stukstart had mij nog nodig. Daar stond ik dan bij Drums Are For Parades. Met een Duvel in mijn pollen. Druk bezig mij goed te amuseren, net zoals de professor bevolen had. Drie heren waarmee het kwaad kersen eten is, waarvoor zelfs de duivel en zijn moeder schrik hebben. Twee gitaristen die hun fallussymbool lieten klinken als een roestige hooivork. Een drummer die eerder tegen hen inspeelt dan met hen mee. Een vleesgeworden internationaal conflict, een mistnevel vol vleermuizen, een op hol geslagen kudde bizons die aan een trapeze hangt. Terwijl ik dit typ, doet mijn nek pijn van te headbangen en mijn hoofd van te drinken maar slechts één van de twee is de schuld van Drums Are For Parades. Op mijn parade mogen de heren altijd komen regenen. Meer van dat en snel!

Wat de rest van de nacht is gebeurd, zijn uw zaken niet.

Pijn vaarwel sap

I
Ik heb graag tastbare herinneringen. Dingen die ik kan bijhouden, vastnemen en aan het einde der tijden herbezoeken. In mijn brein hebben ze weinig overlevingskansen. Daar verdwijnen ze geheid in de gaten van mijn doorzopen hoofd. Om maar te zeggen dat ik mijn film- en concerttickets bijhoud in mijn Archiefdoos. Eerst was dat een oranje doos waar mijn witgrijze CD-speler uit eerste kan in had gezeten. De oranje doos geraakte vol, nu heb ik een tweede Archiefdoos. Een zwarte doos waar mijn Dr. Martens in hebben gezeten.

II
De lieve mensen van Kindamuzik hadden mij tickets geschonken voor het optreden van the Heavy in de AB gisteren. Groot was mijn verbazing toen ik aan de guestlistbalie geen papieren ticket maar een polsbandje kreeg. Nu houd ik polsbandjes eveneens bij in mijn Archiefdoos maar het is toch niet hetzelfde. Voor het geval iemand er aan zou twijfelen of ik wel echt een neuroot ben.

III
The Heavy speelde rock die schipperde tussen funky en - wie had dat zien aankomen? - heavy. De zanger, die eruit zag als het gemene neefje van Dizzee Rascal, drapeerde daar zijn door en door soulvolle zang overheen. Het resultaat was zo aanstekelijk als een drinkgelag in het Walhalla maar na verloop van tijd zo eenvormig als mijn rijstschotels met paprika.

IV
Voorprogramma was the High Standards uit Gent. Een combo dat garagepunk speelt. "The real deal, not the fucking White Stripes or Strokes," citeer ik bassist Jenz Von Trapp, ex-Fifty Foot Combo, maar even. The High Standards brachten liederen over sterke drank en sterke vrouwen. Over een teef vermoorden en toch niet de gevangenis in willen gaan. Voor de vocals stond een broederpaar in. De magere beroerde ook de mondharmonica, de minder magere schrok er niet voor terug een kammetje boven te halen om zijn vetkuif te fatsoeneren. Snapt u het plaatje?

V
Mijn date was Mart Kermisvis. Dat is de zus van Ine Benzine. Ik zou hier zoveel grapjes over kunnen maken maar ik doe het niet. Dat heet opgroeien. Dat is hard werken.