Ik heb een zakje op mijn borst

Omnibus salutem dicit Geert Simonis.

Gisterdag trok ik in naam van de senaat en het volk van Rome, de eeuwige stad, naar Antwerpen, de tijdelijke stad. Haar Die Ik Over De Drempel Zal Dragen en ik woonden aldaar de spelen bij die waren ingericht door de helmboswuivende Herman Van Rompuy om zijn verkiezing tot consul van het Avondland luister bij te zetten. Jupiter liet het regenen dus de voortekenen waren ongunstig. Gelukkig had ik op voorhand wijn geplengd aan Mercurius om een voorspoedige reis te bekomen.

In het echt Antwerps theater, de stadsschouwburg om precies te zijn, werd Peter & De Wolf opgevoerd. Een combinatie van orgiastische reidans, opzwepende fluitmuziek en klassiek toneel. Het betrof een werk van de Griekse grootmeester Sergei Prokofiev, in een bewerking van de nobele Romeinse Anne Geenen.

Peter & De Wolf is een reusachtig vruchtbaarheidsfeest dat zich afspeelt in de grot waar de stichter van onze stad Romulus en zijn broer Remus door de wolvin zouden zijn gevoed. Een priestercollege onder aanvoering van Peter Van Den Begin offerde geiten en jonge honden. Vervolgens werd het voorhoofd van twee jongemannen met het offermes aangeraakt en meteen weer met in melk gedoopte wol afgeveegd, waarna ze hard moesten lachen.

Daarna werd een maaltijd gehouden. Hierna sneden de priesters de geitenhuiden in stukken. Met een deel bedekten ze hun lichaam. Het andere deel sneden ze tot riemen. Hiermee renden ze halfnaakt door de straten en geselden ze het publiek dat ze tegenkwamen, vooral de vrouwen. Aanraking met de zwepen leidde tot vruchtbaarheid en weerde onheil af.

De lenige liefde was mooi, het was fijn en morgen is er weer een dag. Overigens ben ik van mening dat Carthago verwoest moet worden! Mogen de goden uw veiligheid bewaken.

Ik heb gezegd.

(Haar Die Ik Over De Drempel Zal Dragen blies mij goddelijke inspiratie in voor deze perkamentrol. Zij woont in Delphi en zij spreekt de Waarheid.)

Hier komt raamcenter

Derde kerstdag is gekomen en mijn Daddy heeft heel hard zijn best gedaan er een aparte feestdag van te maken. Met succes. Mijn oproep om te stemmen op uw minst favoriete flard Onderhond is in dovemansoren gevallen, behalve bij een paar usual suspects. (Ik wil niets verklappen maar Daniël Mandelbaum is Keiser Söze.) Ik ga dan ook zonder gêne noppes schrappen en alles laten staan. Voor klachten moet u op een ander zijn. Consequentie is mij vreemd.

Derde kerstdag is gekomen en mijn Daddy heeft heel hard zijn best gedaan er een aparte feestdag van te maken. Met succes. Tijd voor een eindejaarslijstje? Tijd voor een eindejaarslijstje!

Compact disc van het jaar: veel goede dingen gehoord dit jaar maar de eerstgeborene van the Hickey Underworld heeft hoogstwaarschijnlijk het meest consistent rondjes gedraaid ten huize Simonis. Hulde!

Concert van het jaar: een top drie in chronologische volgorde! Parts & Labor in de Botanique. Madensuyu te Stuk. Buraka Som Sistema in Het Depot.

Film van het jaar: The Boat That Rocked! (Ik zie je gaarne, Sander Yezerskiy.)

Boek van het jaar: Hoe Ik Nimmer De Ronde Van Frankrijk Voor Min-Twaalfjarigen Won (En Dat Het Me Spijt) van Ivo Victoria.

Man van het jaar: Geert Janssen. U weet wel: de student die rector van de Katholieke Universiteit Leuven wilde worden maar op de valreep een dolksteek in de rug kreeg van verrader Mark Waer.

Radioprogramma van het jaar: Het Laatste Uur. Al voor het tweede jaar op rij!

Televisieprogramma van het jaar: de Belpopdocumentaire over Roland.

Theatervoorstelling van het jaar: Salome, het Politikatoneel van dit jaar. Zal wel aan mij liggen.

2009, ik ga je niet missen. Mag ik u voor 2010 toewensen dat Kid Rock afzakt naar Werchter of Pukkelpop?

Het nsv, zijn dat de flandriens?

Dit is mijn vijfhonderdste post op Onderhond. Vijfhonderd. Een getal zo groot dat de Romeinen er een extra cijfer voor hebben bedacht: D. Rare jongens, die Romeinen. Vijfhonderd posts. An sich niet zo speciaal aangezien op zijn minst vierhonderdvijftig ervan bestaan uit pure drek.

Vijfhonderd. Ik zie mij nog zo zitten bij het aanmaken van Onderhond, bij het uittypen van de eerste post. Op Sanne haar toenmalige crib in Schaarbeek. Tussen het bed en de deur. Op haar laptop.

Van mijn vijfhonderd posts gaan er minstens driehonderdachtenzeventig over muziek. Dat is heel veel gelul. Daarin wil ik vandaag niet vervallen. Gisterdag heb ik in Hechtel een keldershow gezien van Neocon Utopia en Six Hands. Ik zal daar niet over lullen. Ik zal enkele foto's voor zich laten spreken. De foto's zijn gemaakt door broerlief Arne Arne.

Dit is mijn vijfhonderdste post op Onderhond. Een viering daarvan is geheel overbodig maar ik wil er toch niet zomaar aan voorbij gaan. Daarom kan u, lieve lezer, hieronder in de comments stemmen voor uw minst favoriete stukje Onderhond.

De stemming sluit op zondag zevenentwintig december, derde kerstdag. De blogpost die dan naar voren komt als minst favoriete stukje Onderhond zal ik wissen. Schrappen. Vernietigen. Uitroeien. Volledig. Helegans. Nooit meer te lezen, te bekijken of te negeren op Onderhond.

Altruïstisch van me, n'est-ce pas?

Uw moeder woont op de taalgrens

Ons Selah Sue deed gisterdag en eergisterdag twee probeeruits te Stuk. Mijn nieuwsgierigheid en mijn angst een voorbijgestreefde oude vent te worden waren groter dan mijn afkeer voor Selah Sue. Dus ben ik gisterdag maar naar het Stuk gegleden door de eerste sneeuw.

De probeeruit diende zich aan omdat La Sue voor het eerst de baan op trekt met een band. Tot hiertoe stond ze er in haar uppie voor. In die toestand zag ik haar op het Cactusfestival en toen verweet ik haar rijmelarij en vocale tics. Laat nu net die pijnpuntjes enigszins opgelost te zijn. Door met een driekoppige band aan te treden, kwam er vanzelf minder klemtoon te liggen op de zang.

Best een okee optreden eigenlijk. De beste stukken deden denken aan Massive Attack op een middelmatige dag. Selah Sue heeft een goede stem, een goed band en is heel, heel gedreven. Ze gaat er met andere woorden geraken. Ik hoop wel dat ik op dat moment elders vertoef.

De stad waar ik nuchter was

Gisterdag. Stuk. Motek. Niet noisy. Niet funky. Losjes. Leuk. Apse. Ook postrock. Met zang. Dat dan weer wel. Niet mis. Over en sluiten.

A lot of happy faeces make your day

De jaren tachtig was geen gemakkelijke periode om in te leven. Schijnt het. Heb ik van horen zeggen. Ik ben een kind van de jaren tachtig maar veel memories aan de periode bezit ik niet. Mijn eerste TV-herinnering is Operation Desert Storm. Soldaten in lichtbruine uniformen verstoppen zich achter een muurtje ergens in de woestijn. Iemand - mijn moeder? haar lief? Wilfried Martens? - zegt: "Morgen begint daar de oorlog." Achteraf gezien moet dat vijftien januari 1990 geweest zijn. De dag dat het zonlicht niet meer scheen. De dag het ultimatum van de geallieerden aan Saddam verliep. Genoeg TV-herinneringen! Wat is dit? Zomergasten? Als dit inderdaad Zomergasten is, steek er dan zeker een flard van Het Klokhuis in. Het Klokhuis heeft mij al geleerd wat ik weet. Het Klokhuis heeft mij gemaakt tot de universele homo die ik pretendeer te zijn.

De jaren tachtig was geen gemakkelijke periode om in te leven. "Wie van school kwam, kon recht naar de dop," dixit mijn daddy. Tel daar de opkomst van VTM en het presidentschap van François Mitterand bij en u begrijpt waar ik heen wil. Neen, dat begrijpt u niet. Via een bruggetje dat ikzelf even niet kan vinden, wil ik gewoon zeggen dat in de jaren tachtig geweldige muziek is gemaakt. Bewijsvoering: Nouvelle Vague. Via dat bruggetje, lieve lezer, belandt u in een vijvertje gelul over het optreden van Aroma Di Amore in Het Depot afgelopen zaterdag. Aroma Di Watte? Inderdaad. Korte uitleg: "Aroma Di Amore zat in 1982 in de finale van Humo's Rock Rally. Wij zijn een Nederlandstalige band, ontstaan in de nasleep van de punk. We hebben een stuk of zeven platen gemaakt en zijn er eind 1987 voor onbepaalde tijd mee opgehouden, maar we zijn nooit echt gesplit," aldus frontman Elvis Peeters in een recent interview met - hé, wie we daar hebben - mezelf.

Elvis Peeters kwam het podium op met trompetgeschal en meteen stortten de muren van Jericho in. Beatjes uit een laptop aangevuld met woest geram op enkele eenzame cimbalen en een inmaakketel. Een inmaakketel! Just wie vroeger! Weet u nog wat dat is, een inmaakketel? Spaarzaam doch ouderwets scherp gitaarwerk van Fred Angst. Strakke doch diepe bas van Lo Meulen. Elvis zelf op schuimbekkende voordracht en occasioneel wat trompet- of klarinetgetoeter. Aroma Di Amore stond stokstijf zijn gedeprimeerd mannetje in het niemandsland tussen Joy Division, Big Black en Wire. Denk aan de the Kills die Kraftwerk coveren in het Nederlands.

Dit was hoogstwaarschijnlijk de beste lap rock in mijn moerstaal die ik ooit heb gezien. Het zou me trouwens niet verbazen moest Stijntje Meuris hier het een en het ander van hebben opgestoken. Zoals Elvis manisch danste als een zombie Elvis Presley met een koffiemolen in zijn klauwen. Zoals Elvis manisch zijn teksten de microfoon in blafte als Marvin, the Paranoid Android die teveel Nietzsche heeft gelezen. Het hoogtepunt was voor mij Mongool. Jawel, een Devocover in het Nederlands. Al lijkt dat lied steeds meer toe te behoren aan Millionaire. Gaat Millionaire nog ooit een teken van leven geven? Gaat Millionaire nog ooit laten horen hoe het met hen gaat, waar ze staan en waarover ze praten? Dat die cover het hoogste puntje was, wil geenszins zeggen dat Aroma's eigen materiaal erbij in het riet zonk. Misschien was het wel Luc Van Ackers gastbijdrage op de gitaar die Mongool verhief.

Diezelfde Luc Van Acker verzorgde het voorprogramma. Sowieso het meest weirde optreden dat ik al heb gezien in Het Depot. Iets dat mij instinctief meer thuis leek te horen in het Stuk. Luc speelde solo met tapeloops en projecties en elektronica en echte instrumenten en teksten en wat al niet. Liedjes had de man echter niet bij. Het eerste euhm muziekje was een lap brullende, kolkende noise à la SUNN O))) of My Bloody Valentine. Mijn ballen werden op slag uit mijn broek en onderbroek geblazen. Mijn gezelschap stond met de vingers op de oren te kijken. De rest van Luc was rustiger maar nergens conventioneel. Zo besprong mij voortdurend het vermoeden dat de man alles playbackte. Harde bewijzen ontbreken voorlopig. Harde sjankers daarentegen. Dit was meer performance art dan rock & roll, meer meta dan ironie. Ik heb uit goede bron dat Luc Van Acker een levende legende is. Laat ons hem het voordeel van de twijfel gunnen.

Na Luc kwam Aroma, zag Aroma en overwon Aroma. Dit was verpletterend goed. Toen de rook om mijn hoofd was verdwenen, hing enkel nog de walm van rottende liefde in mijn neusgaten. Tijd dat Mokkel naar huis komt. 2009 is geen gemakkelijke periode om in te leven. Schijnt het. Heb ik van horen zeggen.

Woudnimf hadewijch natuurwandelingen verhalen vertellen

Als mijn leven een film zou zijn, dan liefst een exploitationfilm uit de jaren vijftig of zestig. Iets met bendes en knappe grieten. Een trashy versie van West Side Story. Ikzelf zou een mix zijn tussen Marlon Brando en James Dean maar dan welbespraakter. Er zouden zombies inzitten en cowboys en indianen.

En the Raveonettes zouden de soundtrack verzorgen met hun gevaarlijke en sexy combi van woeste mannelijke gitaarenergie en hemelse vrouwelijke vocalen. Gitaren die klinken alsof ze snaren hebben van prikkeldraad. Prikkeldraad die klinkt alsof er stroom op staat. Vocalen die mijn tranen smoren, mijn wonden sussen en mijn schulden betalen.

Diezelfde Raveonettes stonden - toeval bestaat niet - gisterdag in Het Depot en ik was present met Daniël Mandelbaum. Daniël Mandelbaum is de nieuwe San F. Yezerskiy. Rijkelijk laat strompelden wij binnen. Voorprogramma al gemist. Voorprogramma's zijn passé. Alsof wij geen betere dingen te doen hebben. Russische les of psycho therapy of een dartstornooi.

The Raveonettes grossierden in lekker lawaai en ik wil met zangeres Sharin Foo trouwen in een afvalcontainer maar dat heeft met dat lawaai minder te maken. Het optreden was een tikje eenvormig en had een gemaan dipje rond drie kwartier. Verder geen klachten. Nauwelijks klachten.

Komt gij vaak in west-europa?

Heden twee meldingen.

I

"Ik ben niet zo'n nerd die elke remix van elke outtake van elke scheet die zijn helden ooit hebben gelaten in huis moet hebben, en ik hamster crisisvoorraden gezond wantrouwen tegenover megalomanen die driedubbele cd's met overschotjes uitbrengen waarmee ze, met hun pensioen in zicht, nog één keer langs de kassa willen passeren." Alzo sprach the late, great Serge Simonart in zijn review van B-Sides & Rarities van Nick Cave & the Bad Seeds. Een stelling waar ik mij volhartig achter wil scharen. Het gaat mij om de muziek, niet om de verpakking. Mij maakt het an sich niet uit of ik een lied op CD, MP3 of LP bezit. Ik wil het gewoon bezitten. Ook al kan je muziek helemaal niet bezitten. Ook al is bezit diefstal. En plus is enig vinylfetisjisme mij volledig vreemd.

Dinsdag heb ik desalniettemin voor het eerst een plaat gekocht die ik al had. Tweemaal eerder heb ik in een dergelijke verleiding gestaan: de heruitgaves van de eerste van T.C. Matic en van de twee van the Stooges. In beide gevallen wonnen uiteindelijk mijn gezond verstand en mijn portefuille. Nu liggen de kaarten anders: Worst Case Scenario. Jawel. Het excuus daarbij is dat ik mijn eerste exemplaar helemaal heb kapotgeluisterd.

Of Worst Case Scenario een goede reissue is, weet ik nog niet. Ik ben nog niet voorbij het eerste schijfje geraakt. Over enkele weken kunnen we desgewenst op café discussiëren over de B-sides en de DVD. Voorlopig wil ik enkel stellen dat ik was vergeten hoe goed Worst Case Scenario is en dat ik er onterecht zo lang niet naar had geluisterd. Dat ik eigenlijk mijn versleten exemplaar al lang had moeten vervangen.

Dat exemplaar kocht ik in januari 2003 in een platenwinkeltje op de Anspachlaan, schuin tegenover de AB. Ik had net examen gehad en passeerde onderweg naar het station om een CD'tje op te pikken. In A Bar Under The Sea heb ik in dezelfde periode gekocht zij het in de Fnac. Ik kende dEUS nog maar net waarschijnlijk door hun toenmalige sabbatperiode. Nothing Really Ends bleek een wereldnummer en hun optreden op Werchter dat jaar was een splinterbom. Hoe Tom Barman ondersteund door een gospelkoortje Theme From Turnpike afsloot met een flard Get The Party Started van P!nk: hemels! Hallelujah!

II

Gisterdag werden onder de noemer [FFWD]Live enige optredens georganiseerd in Fakbar Letteren in de West-Europese stad Leuven. Ik daarheen als ramptoeristen naar de woonst van San F. Yezerskiy. Bellevue Vision is een folkrockcollectief dat zijn invloeden iets te duidelijk op het schild droeg. Bewijsvoering: covers van the Band, Bob Dylan en Townes Van Zandt. Dat werd enigszins goedgemaakt met gedrevenheid en vakbekwaamheid. Te volgen.

Head Full Of Flames waren nummer twee maar werden overstemd door het babbelende publiek. Dat en het uur vertraging dat er toen al was, deden mijn goesting kelderen als een ijsberg van tweede cathegorie. Dus ging ik naar huis en ben ik vroeg mijn bedje in gekropen. Dat deed deugd.

Tot zover deze twee meldingen.

Al te enthousiast neuspeuteren

Waar ik ook kom, wanneer ik er ook kom, voortdurend vragen mensen mij hoe het nog zit met mijn literaire carrière. Vandaar heden - speciaal voor u, lieve lezer - enige updates van het literaire front.

Laat ons beginnen met enige publicaties. Nog steeds mag ik op tijd en stond een klein gedichie aanleveren voor Veto, de enige echte Leuvense Pravda. Lucky me. Het gaat om evangelie in aflevering één en koude schotel en haardroger & waterkoker in aflevering zeven.

Een nieuwe tijdschrift dat naar mijn hand dingt is het undergroundblaadje B-Magazine. Niet te verwarren met P-Magazine. Zeker niet te verwarren met P-Magazine. De grietjes van B-Magazine zijn veel lekkerder. In aflevering één stonden drie poëmen van me: cool belgian monkey death, papyrusoverwinning en the sixteenth century as a funeral. Ene Tinne Gillé had bovendien cool belgian monkey death vertaald naar een best wel aangename tekening. Waarvoor dank.

In aflevering twee van B-Magazine stonden eveneens drie gedichten van mijn hand: hersenenergie, jaguar van vragen en trust me I'm a junkie. Daarenboven werd mijn naam genamedropt op de voorpagina en stond er een klein, fijn interview met me in. Het leven wordt niet beter dan dit.





Qua optredens is het een tijdje rustig geweest op De Sprekende Ezels van oktober na, maar daar heb ik het al over gehad, niet waar? Ik val niet graag in herhaling. Minder literair maar toch het vermelden waard: sinds enige weken mag ik op vrijdagavond een column verzorgen in het programma Plug In op Radio Scorpio. Het vult het gat dat Het Laatste Uur in mijn hart heeft achtergelaten niet op maar het is beter van niks.

Dat was het verleden. Het heden is saai. De toekomst heeft veel in petto. Zo heeft De Brakke Hond laten weten enige gedichten van mij te zullen publiceren maar vraag me niet wanneer precies. Zo heeft B-Magazine een soortgelijk voornemen. Zo heeft De Stichting Perdu mij gevraagd hen op de volgende gedichtendag te bezoeken om enige poëzie voor te lezen. Zo heeft San F. Yezerskiy een project op stapel staan rond de Engels-Ierse dichter Steven Patrick Morrissey. Meer daarover als daarover meer te zeggen valt. Zo ben ik zelf van plan in de kerstvakantie elke dag een gedicht te schrijven. Zeg maar een kortere herhalingsoefening van mijn poëziemaandproject van afgelopen zomer.

U bent voorlopig nog niet van mij verlost.
U weet voorlopig genoeg?

Josip tito puente

Hallo en welkom bij Jazz Club, vanavond, Latin Jazz. Mmmmm. Nice! Zomertijd en het leven is gemakkelijk als zondagmorgen. Zondagavond heb ik Jazz Op Zondag geskipt ten voordele van... Ja, ten voordele van wat eigenlijk?

Gisterdag heb ik alles kunnen goed maken want Black Mango speelde twee dagen op rij in Leuven. Gisterdag in café Orient op de Oude Markt. Jonge mannen in zwarte pakken, teveel mensen in een klein café, een zweethut, een jazzkot. Jazz in de brede zin van het woord. Meer mambo misschien.

Ik ken niets van mambo. Ik ken ook niets van jazz maar dat kan ik iets beter verbergen. Als kind was The Mambo Kings een van mijn favoriete films. Geef mij eens ongelijk. Daar zat seks in. In Black Mango zat ook seks. Ik voel mij gebruikt maar ik heb geen spijt.

Als ik ooit zo'n Sidetracks verzamelaar mag maken voor Blue Note Records, smijt ik er Black Mango geheid tussen.

John terra incognita

Over twee weken keert Mokkel terug uit Griekenland. Dan zal het uit zijn met de leut. Dus heb ik gisteren genoten van de weinige vrijheid die mij nog rest. Mijn partners in crime, mijn brothers in arms, mijn sultans of swing waren professor Rötelflöt en Daniël Mandelbaum. We hebben de good times laten rollen als gehaktballen van een schans. Dit was de derde avond op rij dat ik verbroeder met meneer Mandelbaum. Iets tuimelt langzaam uit balans, kinders maar ik heb geen idee wat precies.

Wij drie zijn in het land van de Sovjets geweest, in Afrika en in Amerika. We hebben de maan bezocht en Tibet. We hebben in café De Blauwe Lotus sigaren van de farao gerookt. In café Het Gebroken Oor heeft de professor mij het geheim van de eenhoorn verklapt. In café De Zwarte Rotsen heeft Daniël gesproken over een geheimzinnige ster. Toen we blut waren, hebben de juwelen van Bianca Castafiore verpand. Een uur later stonden we daar terug met de scepter van Ottokar. We hebben zwart goud in onze handen gehad. We hebben de schat van Scharlaken Rackham gevonden in de zonnetempel. In de kist zaten één krab met gulden scharen, zeven kristallen bollen en een voorraadje coke. We zijn uiteindelijk naar huis gegaan met vlucht 714 en ons vliegtuig zat vol Picaro's. Had ik De zaak Zonnebloem en Kuifje En De Alfa-Kunst semi-geloofwaardig in deze paragraaf kunnen namedroppen, ik zou het nog gedaan hebben ook.

Helaas is het ware relaas van gisterenavond prozaïscher. Wat niet wil zeggen dat het ook saaier is. Prof, Dan en ik zijn in Brussel naar de hoeren geweest aan 't Noord. Zo'n rosse buurt valt te vergelijken met een kermis. Schelle neonlichten en foute muziek schieten hun doel lichtjaren voorbij. Je geld raakt sneller op dan je lief is. Alle ritjes zijn als toeschouwer cooler dan als deelnemer.

Met lege ballen en aanstormende druipers verlieten wij de Rue d'Aarschot en trokken het centrum in om een portie muziek te schnitzelen in het Beurskafee. Dat is het café van de Beursschouwburg. Ik heb in mijn Brusselse tijd een paar keer de Beursschouwburg bezocht. Ik herinner mij de boekvoorstelling van De Geuren Van Het Onwerkelijke van Hugo Bousset als een ongelofelijk zatte bedoening. Maar vandaag wil ik geen herinneringen ophalen die ouder zijn dan een halve week. Vandaag wil ik ouderwets over muziek lullen.

Het voorprogramma was Stad Van Licht. Een aanstormend groepje uit Limburg waarover nota bene mijn broer mij getipt heeft. Ik zag en hoorde goede, genuanceerde rock. Lange nummers maar zeker geen postrock ofzo. Stad Van Licht beschikte over echte liedjes. De heren speelden met zessen en iedereen mocht om de beurt uitblinken maar ze liepen elkaar niet voor de voeten. Het resultaat was mooi. Heel mooi. Stad Van Licht deed mij een beetje denken aan Broken Social Scene. Ik moet daar wel bij zeggen dat ik al een jaar of vijf niet meer naar Broken Social Scene heb geluisterd.

De hoofdvogel was And So I Watch You From Afar. De beste Ierse groep sinds pakweg U2. Dit was wel postrock of een ander postgenre. Iets heel geweldadig in ieder geval. Stel u voor wat er gebeurd als u de grens tussen Ierland en Noord-Ierland afgaat met de klankentapper van professor Barabas en het resultaat versnelt tot het in een klein uurtje past. Dit was het beste optreden dat ik heb gezien sinds die keer dat Dodgy Curvin's De Poal in Overpelt Rock City plat speelde. Fuck yeah. Ik vermoed dat ik de heren van And So I Watch You From Afar van veraf in de gaten ga houden.

Tijdens de rit van Brussel naar Leuven pestten professor Rötelflöt en Daniël Mandelbaum mij voortdurend maar ze zien mij graag dus dat mag. De foto die u hierboven ziet is overigens genomen door de professor. 't Is toch zo'n brave professor!

Zes met zaadjes & twee met rozijnen

Zo meteen ga ik voor het eerst naar de begrafenis van een leeftijdsgenoot. Vorige week is voor het eerst een leeftijdsgenoot vader geworden. Over beide voorvallen heb ik een mening. Beide meningen ga ik voor mezelf houden. Mijn botte woordjes falen om de complexe situaties tot hun recht te laten komen. De koning is dood. Leve de koning!

Gisterenmiddag ben ik even in de Leuvense Bilbo op het Ladeuzeplein langs geweest. Het moederbedrijf heeft de boeken gesloten dus het Leuvense filiaal zal verdwijnen. Grote uitverkoop: alles moest weg. Vijftig procent korting op alles. Niet zo spectaculair als de uitverkoop van de oude Bilbo op het Hooverplein maar lang niet slecht. De actie liep al sinds maandag dus toen ik gisterenmiddag passeerde waren de vetste stukken van de vis al verdwenen in de hongerige magen en ogen van muziekminnende mensen.

Desalniettemin een paar mooie koopjes gedaan: Uittocht van De Anale Fase, Sixens & Sevens - Limited Edition van Adam Green, Goverment Commission - BBC Sessions 1996-2003 van Mogwai, Z van My Morning Jacket en Ze Willen Wel Je Hond Aaien Maar Niet Met Je Praten van Roosbeef. Vervolgens ging ik naar de JJ Records, de last man standing tegenover de Fnac en kocht His Best van Little Walter. 't Kan verkeren. De Bilbo is dood. Leve de JJ!

Hier stappen we vijf jaar terug in de tijd naar het moment dat ik voor het eerst voet zet in de Leuvense Bilbo, toen nog op het Hooverplein. Het was Marktrock 2004. Het jaar van Lou Reed. Het jaar dat Flip Kowlier bij wijze van bisnummer freestylede met Gabriel Rios en Brahim. Ik arriveer 's vrijdags iets te vroeg in Leuven en passeer in afwachting van mijn rendez-vous met mijn slaapplekgrietje in de Bilbo. Ik wandel er even later buiten met ondermeer Vavoom! van the Brian Setzer Orchestra, Blues For The Red Sun van Kyuss en de eerste van LCD Soundsystem. Funny what a young man recollects. Het verleden is dood. Leve het verleden.

Terug in het heden stormde ik met een stapeltje CD's in de handen de redactie van het veelgelezen Leuvense studentenblad Veto binnen. Daar was het Destiny's Child-dag en hebben we met onze booty geshaket alsof er geen morgen meer ging komen. 's Avonds trok ik richting Vleugel F met Daniël Mandelbaum voor een portie rock & roll onder de vlag Rock 'N Rolla With Fabiola. De koningin is dood. Leve de koningin.

The General Specific mocht openen. Een jong bandje uit Leuven dat nog zo hard op zoek is naar een eigen smoel dat ze tegen beter weten in behoorlijk schizofreen aan de slag gaan. Enerzijds hoorde ik een goed gesmeerde machine bedreven in wat we vijf jaar geleden punkfunk noemden. Denk Franz Ferdinand maar dan minimalistischer en strakker. Door het ontbreken van een basgitaar bleef deze kant van the General Specific licht verteerbaar.

Aan de andere kant is het drietal een balladerig middle of the road poprockbandje. Even strak als hun andere kant maar veel minder boeiend. Die strakheid was te danken aan de geweldige drummer die er uit zag alsof hij zich harder verveelde dan een pedofiel in kleuterschool tijdens het kerstverlof. De twee kanten van the General Specific werden weerspiegeld in hun coverkeuze: Bloc Party én Snow Patrol. De wereld is om zeep en er gebeuren rare dingen rondom mij.

Na een enthousiast ontvangen happy hour trad het nu al legendarische combo Dick Black aan. Dick? Black! Deze makelaars in muziek, T-shirts en liefde zwaaiden met good vibrations als de koningin van Nederland. Niet te beroerd om tot twee maal toe een nummer op de dragen aan de Mechelse cowboy Daniël Mandelbaum. Ik heb het al vaker gezegd maar ik blijf het herhalen: Dick Black, stap nu op de trein anders moet u te voet gaan. Gisteren is dood. Leve gisteren.

Natuurlijk mag je een stapel wafels voor me bakken naakt op hoge hakken

Een oude vriend van ons is vorig jaar al zijn spaargeld kwijtgespeeld toen zijn IJslandse internetbank instortte. Ook de muziekindustrie van die godvergeten rots is niet meer wat ze geweest is. Björk lijkt van de wereld verdwenen. Sigur Rós struikelde tijdens de sprong naar een groter publiek. múm daarentegen staat nog steeds stevig in de schoentjes.

Dat bewees dit zestal vorige donderdag in Het Depot en tegenspraak wordt niet geduld. Dit was elegante muziek over het water en de vissen die er in huizen. Over de wind die de zomer verjaagt en onze koorts verlicht. múm was zo gevaarlijk en fragiel als een glazen naald. Zo lieflijk als een Mingvaas die aan diggelen valt.

Bloedmooi allemaal goed en wel maar het optreden kwam wat te traag op gang en duurde uiteindelijk iets te lang. múm bewees over veel zelfkennis te beschikken en hield het bij één bisnummer. En plus waren er verdacht veel hippies aanwezig in de zaal. Hippies, lieve lezer, herkent u aan hun constant aroma van ongewassen dreadlocks en goedkope wiet. Hippies moeten zo snel mogelijk worden uitgeroeid.

Ook voorprogramma Ansatz Der Maschine, fiere inboorlingen van het perfide Kortrijk, wist te overtuigen. Zij klonken als een ingetogen ochtendjam tussen free jazzlegende Albert Ayler met een kater en drum & bassgod Squarepusher. Deze combinatie van droeve grootheidswaanzin en grandioze tristesse was aangrijpend tot en met. Onze arme slapen werden gebalsemd met een heerlijke scheut vloeibare melancholie. Thuis zullen we Ansatz niet snel door de boxen jagen maar vorige donderdag was het wel degelijk de juiste groep op de juiste plaats.

Onze meisjes willen alleen nog maar mannen met een mobiele telefoon

Ik heb maar één boekje gelezen afgelopen november. Daar moet ik wel bijzeggen dat ik negentig procent van In Europa heb gelezen in november. De regels eisen echter dat In Europa bij de lijst van december zal stranden.

• De Grap (1967) van Milan Kundera

Qua films ziet het er iets beter uit maar nog steeds niet om over naar huis te schrijven. Yep, wederom geen post voor de mammie.

• The Boat That Rocked (2009) van Richard Curtis
  
• The Notebook (2004) van Nick Cassavetes
  
• Lebenszeichen (1968) van Werner Herzog
  
• Cadillac Records (2008) van Darnell Martin
  

De neger van de maand is deze maand Jeff Parker van Tortoise.

Zal ik for old time's sake afsluiten met enkele wijze woorden van de apostel Dré Steemans alias Felice? "Voor pistoleekes moesten we 's zondags bij de bakker op de hoek van de Naamsepoort zijn, maar voor een slagroomtaart liep ze graag speciaal de stad in. 'Voor goei marchandise moet ne mens wat over hebben, niwaar!' En ze had gelijk." Ik zou het zelf niet beter kunnen zeggen, Dré.

Bonen na pasen

In den beginne lulde ik Onderhond vol met mijn belevenissen. Toen ik op de beperkingen van die aanpak stootte, lengde ik het mengsel aan met onzin. Nog later ging ik mijn belevenissen koppelen aan herinneringen. Heden vraag ik mij wat ik zal doen als ik geen onbesproken herinneringen meer over heb. Waarschijnlijk gewoon een Duveltje drinken, de oude spoken vergeten en nieuwe verzinnen.

Zondag zat ik op een bus met mensen die mij deprimeerden. Moeder kon haar drie kinderen niet onder controle houden en compenseerde dat met nagelbijten. Haar ene zoontje gebruikte "gezellig" als stopwoord. Haar tweede zoontje had een oorbel. Haar dochter leek op Chucky. Het gezin stapte eerder af dan ik. Ik was opgelost, het probleem opgelucht.

Gisterdag zat ik op een trein te filosoferen met Mihai, mijn favo Roemeen sinds Elena Ceauşescu haarzelf. Onze bestemming was Brussel, altijd weer Brussel. De Ancienne Belgique had ons nodig. Teagan And Sarah gingen liedjes spelen in de grote zaal en dat ging meer lezzers trekkenn dan de begrafenis van koningin Elisabeth back in 1965. Om de balans in The Force te bewaren, stond in de Club van diezelfde AB Frank Turner geprogrammeerd.

Old man Petit loopt de man constant te bejubelen. GW ook maar enkel omdat Frank ooit bij hem is blijven slapen. Ben Patashnik van de NME kroonde Frank Turner bovendien tot beste tekstschrijver van het moment. De website van de AB noemt hem de nieuwe Billy Bragg. Samen met die lezzers van hierboven reden genoeg om het oude Brussel nog eens op te zoeken.

Voor Frank Turner zich mocht waarmaken in de ogen van de immer kritische Geert Simonis was het aan Jaakko & Jay om de zaal voor te verwarmen. Dat lukte hen met verve en minimalisme. Wie heeft een basdrum nodig als je gewoon op het podium kan stampen en dat versterken? Wie heeft een band nodig als je met twee een hele hoop herrie kan maken? Wie heeft een elektrische gitaar nodig als je een akoestische kunt opfokken?

Jaakko & Jay zijn knotsgekke Finnen die zichzelf omschrijven als positive acoustic punkrockfolk whatever en dat is een goede omschrijving. De nummers gingen over politiek enzo maar niet al te serieus, which was nice. Denk aan the Minutemen zonder Mike Watt maar met Vikinghelmen en altijd, altijd positief. Dames en heren: Jaakko & Jay voor al uw barbecues van de komende zomer!

Frank Turner is een singer-songwriter met wortels in de punk. Waarschijnlijk de man die het oude adagium drie akkoorden en de waarheid het meest waarmaakt op dit moment. Goede folkrock met de drive en de passie van de punk. Niet toevallig stond Frank vaker met de ogen dicht dan met de ogen open te zingen. Zingen is zelfs het foute woord. Frank spuwde zijn boodschap. Zijn kwijl hield hij voor zich, dat is galant.

De man beroerde de akoestische gitaar en had vier man rond zich met elektrische gitaar, bas, drum en toetsen. Regelmatig, misschien zelfs iets te regelmatig liet Frank zijn groep voor wat die was en ging het solopad op. Zijn woorden vertelden verhalen van kleine idealen en grote heimwee. Niet toevallig coverde hij Thunder Road van Bruce. Halverwege mocht een random meisje uit het publiek een stukje mondharmonica toeteren en iedereen was gelukkig. Iedereen behalve Mihai die eerder weg ging om in zijn crib naar freejazz te luisteren.

Hoogtepuntjes waren The Real Damage, I Knew Prufrock Before He Got Famous en Poetry Of The Deed. Als ik u was zou ik die liedjes beluisteren en instemmend knikken.

En toen was er niets meer.