Cynical slacker little fuckin' punk jerks

Vandaag is een dag van loodzwaar belang en kwikzilveren grandiositeit. Rumpy neemt de Europese handschoen op. Kleine Zus maakt haar debuut op de kleuterschool. Ikzelf begin mijn stage bij het Radio 1-programma Mezzo. Qua begeleidende soundtrack voor deze mijmering raad ik u De Radio Is Gek Geworden van Aroma Di Amore aan maar eigenlijk laat ik u vrij.

Vandaag sta ik voor dageraad en dauwdruppels op na een woelige nacht. Vol spanning scheer ik mij zonder mij te snijden. Een hele kunst. Een half uur later sta ik op straat. Jas. Muts. Wantschoenen. Leuven Station wemelt van de forenzen. Als in een slechte horrorfilm vermoed ik dat de zombies weten dat ik een infiltrant ben. Een faker. Een parvenue. Dat ik gewoon x aantal tijd hun gewoontes overneem in ruil voor een buidel studiepunten.

De busrit valt mee. Er zijn verdacht weinig van die middelbare schoolkindjes waar Sander en Thomas altijd over klagen. Niemand slaapt op mijn schouder. Niemand snurkt in mijn oor. Als het verkeer vertraagt door de sneeuw verdiept de chauffeur zich in zijn krant. Zelf houd ik het bij Liefde In Tijden Van Cholera. Kerstcadeau van mijn semi-schoonoudjes. Een lovende quote van Oprah Winfrey siert de achterflap. Alsof ik een dikke negerin nodig heb om lectuur te selecteren.

Vandaag begin ik mijn stage bij Mezzo. Hoe dat verloopt, ga ik hier in de doeken laten. Dit is een mijmering, geen stageverslag.