woensdag 10 februari 2010

Quite a hitler in spite of himself

Ik ben de grootste idioot van de Lage Landen. De jaren waarin ik alles verkloot blijven maar aanslepen. Niet dat ik àlles verkloot. Ik zal heus af en toe wel iets goed doen. De merde met karma is dat je de tussenstand niet kan raadplegen.

Dergelijke gedachten maalden gisterenavond door mijn kop als een op hol geslagen achtbaan. Fysiek was ik volledig in rust. Doeltreffend geplooid in een stoeltje van het Depot. Met mijn knieën vaak genoeg in de rug van de man voor me om hem te doen klagen.

Joost Zweegers
kwam in zijn uppie testen hoe ver het krediet dat hij met zijn Cactuspassage had opgebouw precies strekt. Behoorlijk ver zo bleek. Akkoord, het optreden kwam wat traag op gang en hier en daar zou het geen kwaad kunnen om anderhalve à twee minuten eerder de stekker uit een lied te trekken. Verder was het onderonsje tussen Joost, een mooie piano en vijf gitaren heel erg mooi en bijna net zo goed.

Bonuspunten voor de cover van Sugar Mountain van Ome Neil.

Labels: ,