Zoenen tot heel dra

Ouders hebben aandacht nodig zo blijkt. Daarom heeft Mokkel mij zaterdag verlaten. Tijdelijk weliswaar maar plezant is anders. Ik wist niet wat te doen met mezelf. Ik ging dan maar naar de AB. Ik ken de weg. Ik ben een gewoontedier.

Baloji stond op het podium in een grijs pak met een roze voering. Faut-le faire. U weet wel: Baloji, ex-Starflam. U weet wel: Starflam, zij die ooit poneerden op Marktrock: "We spreken niet goed Nederlands maar we zijn proberen." De man zingt, rapt, swingt, grapt, bidt en bewondert nog steeds in het Frans.



Baloji kwam zijn nieuwe plaat voorstellen in de AB. Kinshasa Succursale, een conceptplaat over de vijftigste verjaardag van het verlies van de kolonie. Nu kom ik voor een goede conceptplaat op elk uur van de dag mijn nest uit. Ik heb het mij niet beklaagd. Dit was funky. Dit was stijlvol. Dit was hiphop die hiphop overstijgt. Baloji had een stomende negenkoppige band bij. Blikvanger was een gitarist in een roodglanzend satijnen kostuum.



Tussen de nummers door predikte Baloji over Congo (duh) en Haïti (al even duh). Ik verstond 's mans goede boodschap nauwelijks maar de rest van de zaal lag aan zijn lippen en hing aan zijn voeten. Toen op drie kwartier een dipje intrad, maakte Baloji daar korte metten mee door drie dansers vermomd als skeletten het podium op te halen en leidde hij alzo een toppie finale in.

De conclusie is voor de hand liggend, al te voor de hand liggend. Mijn kopje thee is Baloji niet. En plus ben ik meer een koffieman. U mag de man echter ongegeneerd omarmen. Hij zal deze zomer festivals genoeg aandoen. Nu nog een beetje lekker weer en bingo!

Als ik later groot ben, word ik een gitarist in een roodglanzend satijnen kostuum.

(Gisterdag ben ik naar Jazz Op Zondag geweest in het Stukcafé. Het Peter Van Huffel Quartet stelde zijn CD Like The Rusted Key voor. Ik heb niet genoeg opgelet om er iets over te schrijven.)

(Sorry.)