Cocaïne voor de ziel

Eergisteren was het vrijdag en dat was de vijfde dag van de week dat ik in het Depot woonde. Het was ook de vierde dag van de week dat ik effectief in het Depot ben geweest. Omdat de zetels er beter zijn dan op mijn kot, omdat er betere bandjes optreden dan op mijn kot.

Lang geleden zag ik een documentaire op de Nederlandse TV. Een documentaire die indruk heeft gemaakt. Een documentaire die achteraf gezien heel erg oppervlakkig moet geweest zijn. Onder de vlag 25 Jaar No Future (of zoiets) werd een korte, oppervlakkig keten tussen punk, new wave en grunge gehaakt. Het fragment dat nog wel het meeste indruk maakte was een bende gevaarlijke mannen die een manisch refrein Whatever Happened To The Heroes de zaal inbrulden. Ik heb heel lang het internet afgespeurd naar een lied dat Whatever Happened To The Heroes heet. Via Kazaa was dat toen nog. Hoe ik precies heb ontdekt dat het lied No More Heroes heette en de groep the Stranglers ben ik vergeten.

Diezelfde Stranglers stonden vrijdag in het Depot en ik was daar want ik woonde daar. Een bende gevaarlijke mannen was het niet meer. Een groepje overjaarse heren die er nog eentje bij doen voor het geld des te meer. Juist is juist: in de categorie eentje voor het geld was dit wel een hele goede. Perfecter dan dit worden greatest hits-optredens niet en the Stranglers hebben nu eenmaal veel hits. Voor de annalen wil ik er nog bijgezegd hebben dat ik zozeer gepogood heb dat ik een douche nodig had en dat de helft van de originele line up op het podium stond. Ik zag een man met Nice 'n' Sleazy op zijn arm getatoeëerd, ik kreeg een elleboogstoot van een opa in een T-shirt van Crass. Meer punk dan dit word ik niet. Heren Stranglers, ik neem mijn petje voor u af maar ik hoop dat we elkaar nooit meer zien.

Het voorprogramma was Goudi, Belgische new wave tussen T.C. Matic en Killing Joke in. Goudi liet tekstflarden als "What should I supposed to do" los op de wereld. Goudi wordt vanaf nu door mij genegeerd.

Achteraf wandelde ik hijgend het pad af naar mijn onderdak. Ik kruiste een man die op professor Zonnebloem leek. Ik kruiste een man die niet op Karl Marx leek maar er wel de baard voor had. Thuis schoor ik mij en sneed ik mij. De douche verloste mij van mijn pogozweet. Ik trok propere kleren aan en ging naar een feestje waar veel mensen waren en waar Douglas Firs zijn liedjes zong tot ik een beetje sliep en een beetje niet.

Eergisteren was het vrijdag en dat was de laatste dag van de week dat ik in het Depot woonde. Ik ben dat hele Depot beu. Nu blijf ik er twee weken weg.