woensdag 31 maart 2010

Haar oergeest maar

(Maandag ging ik naar het Babylontoneel in het kader van Interfacultair Theaterfestival en wel om twee redenen. Primo: Sander Yezerskiy zijn Joke Schauvliege Challenge loopt nog steeds. Secundo: "Laat een racist geen asielcentrum openhouden, laat Geert Janssen geen studentenactiviteiten recenseren," riep Felix van de VTK Revue en gewoon om hem te kloten zou ik het Babylontoneel recenseren voor het veelgelezen Leuvense studentenblad Veto. Een bewerkte versie van onderstaand stukje discours zal u na de paasvakantie terugvinden in dat linkse vod.)

Driewerf “Huh?” was onze eerste reactie toen de vijf dames en twee heren van het Babylontoneel hun applaus in ontvangst namen. Het stuk heette Axel en onze naam was verwarring. Geheel dazed and confused verlieten wij de Zwartzusterskapel. Daarna is het nooit meer goed gekomen.

Drie dingen maakten Axel onvergetelijker dan een terroristische aanslag in Moskou. Uno: Sara de Maupère weigert op het laatste moment tot non te worden gewijd en laat de katholieken met een fikse streep trashmetal alle hoeken van de kamer zien. Dos: de kuisvrouw draagt Crocs en die mogen dan wel comfortabel zitten, ze ziet eruit als een dumbass. Tres: tijdens een over the top duel smijt Kaspar een boek naar Axel. De sticker op de rug verraadt dat het uit de bibliotheek komt.

Drie dingen maakten Axel ergerlijker dan acute builenpest vlak voor het paasweekend. Vooreerst: op het potsierlijke af gezwollen teksten à la “Ik wil de paleizen van mijn dromen niet meer bouwen op jouw ondankbare grond.” Vervolgens een schrijnend gebrek aan samenhang tussen de drie delen. Ten slotte een overdaad aan personages.

Axel gaat over een man en een vrouw die gedreven door het noodlot en zwarte magie elkaar vinden en zelfmoord plegen. Of zoiets. Sommige details zijn vaag, andere onduidelijk. De website van het Interfacultair Theaterfestival schrijft het stuk toe aan Harry Muylisch. Internet leert ons dat dat een typefout is en geen clever pseudoniem.

De ster van de avond was Jolien Deroost als de eerder vermelde Sara De Maupère. Sowieso een naam met een beladen voorgeschiedenis. De vrouw van Abraham heette zo. De eerste vrouw van Bob Dylan heet zo. Onze wederhelft heet zo. Het eerste kwartier zei Sara geen woord en keek ze een roedel nonnen even hautain als onverschillig aan. Fucking geweldig was dat. Daarna trok ze haar mond meermaals open. Ze deed zeker niet slecht. Toch was in dit geval zwijgen wel degelijk goud tegen het zilver van spreken. Ontluistering troef wat ons betrof.

Nergens tijdens Axel hadden wij het gevoel een slecht toneelstuk te bekijken. Wel verwachtten wij vijf minuten voor het einde dat het nog een klein uur zou duren. Een naad om alles aan elkaar te binden, een clou om alles te verklaren. We bleven op onze honger zitten als een Haïtiaans weeskindje.

Axel was meer dan voor het zingen de kerk uitgaan. Het was een kerk die instortte, zaad op de rotsen geplengd. Chance dat de Zwartzusterskapel achteraf nog recht stond. Misschien heeft Sara met de zwarte ziel het wel zo bedoeld om ons te pesten. In dat geval wensen we haar vliegend schurft toe op alle plekken waar ze net niet kan krabben. In alle andere gevallen: volgend jaar beter.

Labels: , ,