Als ik leeg

Been burned and with both feet on the ground

Zet mij aan een tafel met een bord spaghetti bolognaise en ik maak vlekken. Ik mag een servet dragen ter grootte van een Carthaagse akker, toch maak ik vlekken. Ik mag voorzichtiger zijn dan een mier in een dierentuin, toch maak ik vlekken. U zal mij dus niet in een verduisterde Kinepolis aantreffen met een bord slierten in lauwe ketchup.

I learned that it's painful comin' down

Los daarvan ben ik gisterdag te Depot gaan testen of ik al bekomen was van mijn overdosis Depot. De betekenisloze non-muzikant GW stond mij bij als consigliere. Hij is een goede kerel maar hij is geen Siciliaan. "(GW) is rock 'n' roll, dat weet je. Ik ben meer een schatje," aldus San F. Yezerskiy over GW en over zichzelf. "Wacht tot maandag. Ik leer je wat mannenliefde is," aldus professor Rötelflöt over GW, over mij en over zichzelf.

No use runnin' away

Op de affiche stond een aardige portie stoner met dank aan de olijke lieden van Orange Factory. Ik had kersverse oordoppen gescoord bij de gemeente Hechtel-Eksel. De avond was iets tussen een nachtmerrie, een hengstenbal en een gelyncht veulen in. Het was de luidste avond van heel de wereld, een appendix bij de apocalyps. Ik zag weirdos en beardos. Ik zag een ouderwetse hanekampunker. Ik zag een meisje met haar zo lang dat ze haar kat ermee kan afkuisen.

And there's no time left to stay

SardoniS was zo zwaar als een mokerhamer van zuiver lood. De gitarist droeg een t-shirt van Motörhead, de drummer eentje van Pentagram. Je zou over dit duo kunnen zeggen dat ze een eigen sound hebben. Dat is dan een eufemisme voor: alle nummers leken op elkaar. SardoniS speelden bovendien een kwartier te lang naar mijn goesting.

Now I'm findin' out that it's so confusin'

Year Long Disaster speelde vervolgens een erg korte maar erg krachtige set, nukkig en baldadig. Dit powertrio beschikte bovendien over echte liedjes. Die werden met jamstukken aangevuld tot er een perfecte balans bestond tussen beide componenten. De bassist droeg een t-shirt met L.A. op, de drummer zijn blote bast, de gitarist een mooi zwart hemd. Die gitarist is Daniel Davies, de zoon van Dave Davies van the Kinks maar dat heeft u niet van mij.

No time left and I know I'm losin'

Karma To Burn is uiterst geschikt om een volwassen regenwoud af te fikken. Een ideale soundtrack voor een verschroeide aarde-campagne. De bassist was die tiep van Year Long Disaster. De drummer leek op Charles Manson en droeg een effen zwart t-shirt maar speelde dat na het eerste nummer al kwijt. De gitarist droeg iets doodskopsachtig op zijn shirt. Karma To Burn was superzware instrumentale shizzle. Daardoor leek alles na een dik kwartier op elkaar. Daardoor zonk de moed mij in de schoenen. Daardoor waren de enkele echte liedjes van meneer Davies van Year Long Disaster op zang een welkom verademing.

Flashed and I think I'm fallin' down

Ikzelf droeg overigens een wit t-shirt waarvan het logo van De Ploter in Ternat al lang geleden af is gewassen. GW droeg een olijfgroen shirt met een infantiele, obscene tekening die vrouwen verlaagt tot objecten. We namen nog een pintje voor onderweg en dwaalden drinkend door de straten van Tobbackgrad. In het centrum kreeg ik een knipoog van het mysterieuze Maartje. Dat klinkt als de titel van een Suske En Wiske. Dat is pertang niet de titel van een Suske En Wiske. Ik sliep achteraf beter dan duizend koningen op hun huwelijksnacht.

Crashed and my ears can't hear a sound