jeMAGhemWELheadwalkenMETmijnGROETEN

Gisterenochtend luisterde ik naar the 13th Floor Elevators. Ik was vergeten koffie te zetten. Ik at een banaan. Gisterenavond nam ik de lift naar de dertiende verdieping van het Leuvense Sint-Pietersziekenhuis voor Naast - (De Verhalen Die Wij Zijn) van het toffe gezelschap Braakland/ZheBilding.

Dit zijn de verhalen die ik gisteren was. Mieke Vogels stond langs de kant van de weg naar mijn bus te kijken. Voor mij zat een meisje de tekst van Me Gustas Tu te lezen in haar cursus Spaans. Ze was te jong voor de zilveren aders in haar zwarte haar. Later vulde ze een zelfgetekend rooster met namen van steden. Een wishlist voor haar wereldreis. Achter mij zat een meisje met een bloedneus. Naast haar zat een jongen die van Groezrock kwam. Hij was boos op Groezrock omdat Sum41 gesuckt had. Hij was boos op de buschauffeur omdat de muziek stiller moest.

Het eerste uur van Naast kon mij niet boeien. Braakland by numbers. Weeral een loner die weeral 's nachts dingen doet waar de goegemeente weeral op neerkeek. Weeral muziek die weeral moeilijk te duiden viel. Sara Vertongen speelde weeral de tekst. Gerrit Valckenaers speelde weeral de muziek.

Het laatste kwartier greep mij bij de kraag. Opende de bovende knoopjes van mijn hemd. Opende mijn borstkas. Plukte mijn hart van tussen mijn ribben. Toonde mij mijn hart net voor ik stierf. Ik werd er stil van, er duizend maal stil van

Mokkel en ik verkozen achteraf de trappen boven de lift.
285.