woensdag 28 april 2010

METmijnOGENdichtENmijnLICHAAMbeschutBOOTSikEENanderLEVENna

Zij: Wat voor muziek maakt Tim Vanhamel?
Ik: Lawaai.
Zij: Noise?
Ik: Nee maar wel lawaai.
Gisterdag heeft de rattenvanger Vanhamel Leuven gebrandschat, geplunderd, leeggezogen. In het Stukcafé stelde hij Eat Lions voor, zijn kersverse rabauwenbende slechts aangedreven door wodka en waanzin. Tim en ik, we go way back. Like 2002 ofzo, mijn zesde middelbaar.

Eens per jaar worden in Limburg alle pubers samengedreven om gebrandmerkt te worden als bronstige kalveren. Enterrock heet dat, traditioneel de vrijdag voor de paasvakantie. Een reusachtige rodeo in de Limburghalranch in Genk. Ik ben één keer geweest. 2002 dus. Mijn eerste keer Millionaire. Mijn eerste keer Zornik. Mijn eerste aanvaring met de flikken.

Ik kwam binnen, kocht bonnetjes en dronk een pintje. Ik kwam Pieter-Jan tegen die zich liever Pieter liet noemen. Hij had net - vraag me niet hoe - een drankbekertje vol bonnetje geript. Hij schonk mij een meer dan royaal aandeel in de buit. Twintig stuk? Dertig stuks? Wie zal het zeggen. Even was ik boos op mijzelf dat ik al bonnetjes had gekocht. Vervolgens berekende ik dat hoe meer pintjes ik dronk, hoe lager de prijs per pintje zou zijn. Logica is nooit mijn fort geweest. Breendonk daarentegen.

De schijnredenering leidde tot zuipen aan hoog tempo. Ik viel mensen lastig. Ik stelde mij aan. Ik vond alles heerlijk.Een onbekende dronkaard stelde dat ik leek op Fez van That '70s Show. Ik vond dat heerlijk. Even voor middernacht ging het licht uit in de spinnenwebbenholte die ik mijn schedel noemde.

Next thing I knew, werd ik gewekt door de flikken. Ik zat op een bankje in het park naast de Limburghal. Ik had mijn lift naar huis gemist. Ik hoopte dat de brokken kots op en rond mij van mezelf waren. Ik mocht mee in de wagen van de flikken. Ik moest wel mijn vest binnenstebuiten aandoen. Kotsvlekken in de combi waren no go in Flikkenland. Op het bureau werd ik opgesloten in een ondervraagkamer.

Moeder werd gewaarschuwd. Zij had al de halve nacht de flikken, de ziekenhuizen en de lijkenhuizen van Genk telefonisch gestalkt om info. Moeder kwam mij halen. De flikken vertelden haar dat ze niets gingen opschrijven omdat ik braaf was geweest. Ik ben een beleefde jongeman, zelfs als ik gezopen heb. Moeder duwde mij de auto in. Moeder reed niet recht naar huis. Moeder reed naar mijn grootouders om mij te etaleren als een aapje in een rolstoel op de kermis. Tot op de dag van vandaag ben ik blij dat grootmoeder nog niet wakker was. Grootvader was wel al op. Hij lachte mij een beetje uit.

Moeder reed naar huis. Eerst een bad dan een bed. Twee dagen later vertrok ik op Griekenlandreis. Maar dat is een ander verhaal. Als het al een verhaal is. Met de flikken heb ik daarna nooit veel last gehad. Mijn buurman is er een. Dan is er nog die keer dat ik met de fiets van Ine Benzine op mijn schouders het Hogeschoolplein afzakte en een flik zich daar vragen bij stelde. Zornik heb ik dat jaar nog een paar keer gezien. Al snel zag ik in dat die Koen Buyse een homosueel is. De clip van It's So Unreal draag ik nog steeds in mijn hart maar niet om muzikale redenen.

Millionaire ten slotte - eindelijk, we zijn er - is zelden weggeweest uit mijn leven. Werchters, Pukkelpops. Spectaculaire artikelen in Deng over dito aventuren in de States. De laatste keer was in de AB. Tim droeg een extravagante officierenbroek uit een vergeten oorlog. Iemand had net ingebroken in zijn wagen. Opeens was Millionaire een draad die nooit meer is opgerakeld. Oké, we hadden Creature With The Atom Brain en Tim maakte een soloplaat maar Millionaire it wasn't. Toen kwam het Absolut Band-project. Timmy Tipover recruteerde een band via internet en professor Rötelflöt mocht niet meespelen met de grote kindjes. Tim heeft de professor wel geciteerd op Twitter. Het rancune van de professor is alive and kicking op Facebook.

Maar om terug te komen op Eat Lions in het Stukcafé. Want deze brij merde sleept al lang, al te lang aan. De band zat strak. De twee drummers sloegen om ter hardst. Tim blijft de meest fascinerende frontman die Limburg ooit heeft afgeleverd. En ja, dat is Mauro meegerekend. De resulterende maaltijd was een fascinerende schotel vol strakke, harde, weirde, luide, fucked up, schizofrene noiserock. Een gerecht waarvan ik alle ingrediënten al elders en beter had gehoord. Desalniettemin heeft het gesmaakt.

You think I ain't worth a dollar but I feel like a Millionairefan.

Labels: , , , ,

3 Comments:

Anonymous Ine said...

twee drummers? en dan heeft hij nog niet de juiste gekozen!

april 29, 2010 7:38 a.m.  
Blogger Vretende Zebra said...

Potjandikkeme, vooruit... Tim allez allez... Wellicht wil hij een potje tipoverschaak met mij wagen? Hulde aan berichten zonder einde. De captcha vraagt mij het woord gazokses aan te wenden opdat ik mij niet als bot op uw blog waag.

april 30, 2010 12:22 p.m.  
Blogger Vretende Zebra said...

Correctie:
Neen, ja. Ancient Future is als een zacht gekookt eitje dat langzaamaan roereit.

april 30, 2010 12:34 p.m.  

Een reactie posten

<< Home