Hem kan koesteren in

Zaterdag was een dag om snel te vergeten. Dit is een verslagje om snel te vergeten.

Iets verder in mijn straat, aan het rusthuis waar mensen sterven, zag ik een echtpaar op stap met hun driekoppig kroost. Ten minste, daar ga ik vanuit. Voor het zelfde geld zijn het broer en zus of gewoon vrienden. Voor het zelfde geld hebben ze uit andere gezinnen kinderen geleend, gekocht, gestolen. Het oudste zat op een kinderfiets, het jongste in een kinderwagen, het middelste in een buggy. De oudste kwam ten val en jankte het hele rusthuis wakker. Vader ontfermde zich over het kind, moeder raapte het fietsje op. Zo sukkelden ze verder, de handen meer dan vol. Eigenlijk zouden er in een gezin nooit meer kinderen dan ouders mogen zijn. Waarmee ik geenszins pleit voor communevorming. Anderzijds, als gij per sé een commune wilt vormen, wie ben ik dan om een strobreed als barricade op uw pad te plaatsen?

Vijf minuten verder zag ik een ander gezin. Het zoontje ging geschoeid in sokken én sandalen. In een commune moet er statistisch toch minstens één iemand zijn met genoeg gezond verstand om de rest duidelijk te maken dat sokken én sandalen en no go combo is?

Weer vijf minuten verder reed aan de bushalte een zwarte vrouw met groene schoenen over mijn rechtervoet met haar kinderwagen. Het deed geen zeer en ik zei haar dat. Ze bleef zich uitvoerig, al te uitvoerig excuseren. Haar kind keek mij aan met ogen vol vrees. Aangeboren angst voor de blanke man? Geconditioneerd anders?

Nog vijf minuten verder kwam mijn bus. Ik parkeerde mijn reet op een zeteltje naast twee meisjes met novelty sized lekstokken. De ene likte langzaam met een zuinig tongetje. De andere beet gulzige brokstukken. Een detail zonder betekenis. Een detail dat ik niet verloren wil laten gaan in de hoop dat het er ooit voor zal zorgen dat ik niet verloren zal gaan.

Een uur later stond ik op 't gemak wat te flyeren voor de poorten van de Ancienne Belgique. Rijen ouders dropten hun kinderen voor tweeënhalf uur. De Jeugd Van Tegenwoordig, een barbaarse horde, een babysitdienst. Zo kan het dus ook, dat akelige kindergedoe. En plus kwam zelfs Hugo Mathyssen zijn kroost afzetten. Ten minste, daar ga ik vanuit. Voor het zelfde geld heeft hij uit andere gezinnen kinderen geleend, gekocht, gestolen. Het idee dat Hugo zijn nageslacht naar De Jeugd stuurt is ergens zo surrealistisch als Salvador Dali op Mardi Gras. Elders rijmt het heel erg hard met hoe de wereld zou moeten zijn. Ik glimlachte plotsklaps breder dan een geschifte clown.

Aux Raus opende, twee weekdieren die boos zijn op iedereen maar vooral op mij. Een laptop ramde technobeats mijn oren in. Een metalhad ramde trash uit zijn gitaar. Een psycho ramde slogans zijn micro in. Kortom, hele agressieve muziek. "Ga bij het leger," zeggen ze dan. Na een kwartier voelde ik mij vreedzamer dan ooit. Tien minuten later gaf Aux Raus zich over.



Tussendoor dj'de Danny De Funk. Niet alleen heeft hij een ge-wel-di-ge naam, ook smeet hij Love Is The Drug in zijn hiphopmix. Respizzle!

De Jeugd Van Tegenwoordig werkt aan een derde plaat maar serveerde slechts één voorsmaakje. Een sekslied zo hitsig dat zelfs Morrissey op grietenjacht zou gaan. Zijn populariteit bij de wijven kennende, zal het hem niet moeilijk zijn iemand te vinden die met de benen wijd wil gaan. De rest van het optreden was een precisiebombardement van oud goud en verse cocaïne. Over het algemeen opwindend als de pest maar hier en daar te speedy. De Jeugd Van Tegenwoordig: het zullen je kinderen maar wezen.



Zaterdag was een dag om snel te vergeten. Dit was een verslagje om snel te vergeten.