vrijdag 21 mei 2010

Djit eid ni nerrets neraw sutats tem nesnem

Dit is een tekst die voor mensen geschreven is. Opgepast, deze tekst die voor mensen geschreven is, gaat over vroeger en over nu. Vanavond komt She Good Fighter op 2BE. Ik zal niet kijken. 2BE heet in mijn hoofd voor eeuwig en drie dagen Kanaal Twee. Ik heb She Good Fighter nooit gezien maar de trailer is blijven hangen. "Een film over vrouwen. Sterke vrouwen." Dagmar Liekens die een ander meisje kust. Als ik het goed heb, was Dagmar vroeger best wel een lekker wijf. Hoogstwaarschijnlijk was de trailer van She Good Fighter mijn eerste concrete kennismaking met het fenomeen lezzers.

Maar dat is allemaal inleiding die los staat van de rest van deze tekst die voor mensen is geschreven. Heden wil ik het hebben over Mauro Pawlowski. De eerste keer dat ik hem live zag was op Boterhammen In De Stad 2003. Hij speelde in de begeleidingsgroep van Kris De Bruyne van wie hij net de cd Buiten De Wet had geproducet. Ik stond aan de voet van mijn eerste tweede zit en ik had mezelf wijsgemaakt dat het niet zou steken op dat ene middaglijke uurtje. Het resultaat was dat ik mijn eerste kan mocht overdoen. Allemaal de schuld van Mauro.

De voorlopig laatste keer dat ik Mauro live heb gezien was gisterenavond op het Stuk Eindfeest. Wat de man precies ging doen, was niet op voorhand aangekondigd. Ik was al halvelings bang dat hij een drone ging ontlokken aan een frigo. Het omgekeerde was waar: Mauro speelde popsongs op een gitaar zonder al te weird te doen. Oké, hij heeft The Power Of Love van Frankie Goes To Hollywood gecoverd maar in het universum van Mauro is dat totaal niet weird. De Frankie uit die groepsnaam is Frank Sinatra zo weet ik sinds een spelletje Trivial Pursuit lang geleden. De Frankie uit die groepsnaam is Frank Sinatra denk ik sindsdien dwangmatig zodra iemand die groepsnaam laat vallen of opraapt.

Mauro heeft Sad Sad Planet gespeeld. Van al die keren dat ik hem aan het werk heb gezien (en eerlijk waar, ik wil ze niet eens tellen), was het maar de tweede keer dat hij dat deed. Mauro heeft Let Me Know gespeeld en nummers die ik niet ken met heerlijke regels als "All thinking is basically emotion" en "I don't mind being a fool in the eyes of most people / But your sight is not one of them". Mauro heeft Sincerely Average gespeeld als afsluiter. Dat was een verzoekje van mij. Ik ging hem daar achteraf voor bedanken en vroeg of ik hem een pint mocht trakteren. Dat mocht ik. Dat deed ik. Toen moest Mauro opeens door en kreeg ik zijn riante overschot drankbonnetjes. De dame die naar mij glimlachte, heet Karma en soms is ze geen teef.

Opmerking: met dit alles probeer ik niet te insinueren dat Mauro een vriend van mij is. Ik ken enkele mensen die dat wel beweren en dat is behoorlijk zielig. Mauro is een artiest die ik bewonder, van wie ik regelmatig releases koop en wiens optredens ik eerder niet dan wel zal skippen. Ik heb de man twee keer mogen interviewen en de resultaten staan in mijn top tien van meest knullige schrijfsels. Het moet zijn zoals gisteren: Mauro die gitaar speelt en ik die luister, die hem hoogstens een pint trakteert.

Tweede opmerking: het is niet fair van mij dat ik het Stuk Eindfeest zo herleidt tot Mauro. Er was wel meer te beleven. Bert Gabriëls vertelde enkele grappen en ik lachte. Ik zoop enkele pintjes en ik werd dronken. Ik gleed uit en ik viel. Ik ging naar huis, ik douchte en ik ging slapen met nat haar. Nu zit ik hier met een pijnlijke linkerbil, een bad hair day en een portie oververmoeidheid. Allemaal de schuld van Mauro.

Labels: , , ,