Mij alleen zodat ik

Hoe ik het mij herinner

Ik zit met mijn vader op de trein naar Brussel. Ik lees Autobiografie van iemand anders van Herman Brusselmans. Slap gelul op hoog niveau. In Brussel Centraal wacht de jongste broer van mijn vader ons op. We bezoeken de tentoonstelling Andy Warhol: A Factory in het Paleis voor Schone Kunsten. Achteraf koop ik een grote stapel Blueberry's in de Fnac. Nog later eet ik een steak aan Sint-Katelijne terwijl mijn vader en zijn broer aan de mosselen gaan.

Waar de herinnering kan haperen

De Blueberry's en de steak zijn sowieso opdezelfde dag gebeurd. Ik zie mij nog zo zitten in het restaurant met een boordevolle zak vol stripverhalen. Misschien was dat een ander Brusselbezoek dan voor Andy Warhol: A Factory. Misschien heb ik Autobiografie van iemand anders gelezen onderweg naar die tentoonstelling, misschien bij een ander Brusselbezoek. Misschien zelfs onderweg naar een andere stad. Sowieso wel op de trein.

Hoe het nu is

Heden ten dage schrijf ik een paper over Autobiografie van iemand anders. Ik tracht het roken in die roman cultuursemiotisch te analyseren. De paper is pakweg zeventig procent af. Dat zijn dertien pagina's slap gelul. Of het op hoog niveau is, hangt af van het cijfer dat de prof mij zal toebedelen. Wat Andy Warhol betreft, besef ik nu dat ik eigenlijk iets te jong was voor die tentoonstelling. Ik had bijvoorbeeld nauwelijks van the Velvet Underground gehoord. Toch zou ik dat detail niet corrigeren als ik het verleden mocht herdoen. Mag ik het verleden herdoen? Toe?