zaterdag 26 juni 2010

De sigaret van de natie

De lijken van duizend maal duizend maal duizend mannen en vrouwen zijn lastig te verbranden Dat heb ik dan ook niet gedaan de afgelopen paar dagen. Wel heb ik gebeld met Koreaveteranen en Nederlanders die iets over Israël weten. Ook ben ik een seksuele jager en een dito prooi geweest. Steeds in semi-perfecte dialectiek met iemand anders. Zo is er Mauro Pawlowski. Met Nick Cave nog steeds een der zeldzame mannen die ik zou pijpen. Zo is er Nele Van den Broeck. Een der vele meisjes die mij mogen pijpen. Met Mauro had ik donderdag een rendez-vous. Met Nele had ik vrijdag een tête-à-têtes. Er zijn weinig vonken en nog minder blowjobs van gekomen. Ocharme ik.

Onderweg naar Mauro werd ik bijna omver gekegeld door een bus. Onderweg naar Mauro werd ik bijna omver gekegeld door een tram. Onderweg naar Mauro zat ik vast op een ongelofelijke boemeltrein. De man trad aan in de Gentse Charlatan met zijn Grooms. Dit kwintet deed mijn hoofd, mijn hart, mijn galblaas ontploffen. "I bedazzle my fans with cryptic fashion statements," beweerde Mauro en ik gaf hem geen ongelijk. Het leek een avond te worden voor Duvel, sigaretten en weinig slaap. Het werd een avond van Duvel, sigaretten en weinig slaap.

Met het slaaptekort als een aapje op mijn rug trok ik de dag nadien naar de Brusselse Beursschouwburg voor Nele Needs A Holiday. Het was vrolijk maar het was te warm om te dansen. Nele had nooit een weerwoord en ze had zo'n deemoedig stemmentje. Ze droeg een liedje aan mij op maar ze dacht dat ik Piet heet. Ik nam het haar niet kwalijk. Gisteren en eergisteren waren kort en gisteren en eergisteren waren lang.

Labels: , , ,