vrijdag 18 juni 2010

Kiezers zestien & behoorlijk hardnekkig

Gisterdag aanschouwde ik Alice In Wonderland van Tim Burton als een variatie op mijn eigen leven. Een luchtspiegeling lichtjes vervormd maar des te treffender. Zoals Alice een zakenreis naar China prefereert boven een huwelijk, verkoos ik de film boven punkgroepjes in een kraakpand, de uitzondering boven de regel.

Ik verbeterde examens met bloederige strepen in opdracht van Ine zoals de beul druppelende nekken achterlaat voor de Rode Koningin. Ine lag languit in de zetel als een rups die opium zuigt uit een waterpijp. De mevrouw van de ijsjes had maar twee smaken: vanille en framboos. Een aanbod dat eerst beperkte en dan bevrijdde zoals voedsel dat doet groeien en krimpen tot een evenwicht wordt gevonden, een wapenstilstand gesloten. Ik bouwde poëzie als een Jabberwocky, wartaal nimmer te ontrafelen, een draak nimmer te onthoofden.

Als een bang konijn hoorde ik de tijd wegtikken richting nergens, pauze van wijzers en hart. Als Johnny Depp vroeg ik mij af waarom een raaf lijkt op een bureau. Iets met een overvloed aan veren, beelde ik mij in als een transcendente kat. Als een alomtegenwoordige Danny Elfman kleurden Amatorski en Bruce Springsteen de namiddag in. Op het EP'tje van Amatorski deed Come Home vergeten dat er nog drie andere liedjes op staan.

Er werd gevoetbald en iemand won maar het sprookje was nog niet ten einde. Niemand leefde lang, niemand gelukkig. Vervormd, een beetje. Des te treffender, sowieso.

Labels: , , ,

0 Comments:

Een reactie posten

Links to this post:

Een link maken

<< Home