maandag 7 juni 2010

Lopend van de ene

Het is zondag en 'k drink thee terwijl Mike Patton enig Italiaans koeterwaals over de keuken strooit. Er is bijna een week voorbijgegaan sinds de Pixies mij een halfslachtig pak voor m'n broek gaven. Al die tijd is Gouge Away blijven echoën door de van pijnen en angsten vergeven spelonk die 'k m'n hoofd pleeg te noemen. Stiekem weet 'k niet eens wat to gouge betekent. Minder stiekem ben 'k te lui om het op te zoeken. Het beeld dat bij to gouge verschijnt op m'n intern filmscherm is het uitlepelen van een oog. Een beeld dat waarschijnlijk eerder bij Debaser en Un Chien Andalou hoort. Sowieso een dubieus beeld omdat dat uitlepelen in m'n hoofd wel degelijk met een mes gebeurt.
'k Heb een mes. 't Is te zeggen: 'k heb er twee. 't Is te zeggen: 'k heb er meerdere. 'k Heb er twee die voor mij meer betekenen dan gewoon bestek. Cutlery, zoals ze dat zo mooi zeggen in het perfide Albion. 't Ene is een klein, vlijmscherp, zwart vlindermes dat mij destijds tweehonderd frank heeft gekost aan een schietkraam op de kermis van Wijchmaal. Tweehonderd frank well spent, I'd say. 't Andere behoort an sich tot de bestekgroep maar is door mij daaruit gered. 't Is een steakachtig mes zoals je dat kan terugvinden in middelmatige pizzeria's. 'k Stal het dan ook uit een middelmatige pizzeria. Op het lemmet staat "rostfrei" gegraveerd, een woord dat vertrouwen inboezemt. Er zit een soort Arabische kromming in die het ongelofelijk cool maakt. In De Rode Ridder heet zo'n wapen een krommes. Een geliefd instrument voor rabauwen, beurzensnijders en spionnen.
Zonder mes maar in goed gezelschap zat 'k zaterdag op het dak van de Beursschouwburg als een ekster op een galg. Hartje Brussel was een verhitte hellepoel. Het hart van een lichaam waarvan romp en ledematen elkaar negeren. Dat 'k ooit dronken werd op diezelfde verdieping na een lezing van Peter Verhelst, Jeroen Olyslaeghers en Hugo Bousset is geen verhaal voor nu. 'k Zag een hipsterjongen in een banaan-t-shirt. 'k Zag een hipstermeisje in een soepjurk. Zelf liep 'k nog steeds rond met Victor Bockris' biografie van Andy Warhol. Zo bleef die oude Joodse nicht voor de rode draad doorheen m'n handel en wandel zorgen.
TV Buddhas was een Duits triootje. Ze begonnen een lied met "one, two, three, four". Ze begonnen een ander lied met "one, two, three, four, five, six, seven, eight". Het mag u niet verbazen dat ze klonken als een verstandshuwelijk tussen the Modern Lovers en the Ramones. Dit gezegde zijnde heb 'k mij de ziel uit het lijf en de merg uit de ziel gedanst .
Harlem was ook al een triootje. Twee dorks en een piraat. Hun muziek klonk ouder dan die van TV Buddhas, garageboogie anno midden jaren zestig zoiets. Met occasionele uitstapjes naar vroege melodieuze punk à la the Buzzcocks. 'k Danste me in het zweet en kreeg achteraf te horen van Fiona dat 'k dans als de advocaat in Boston Legal. 'k Neem aan dat die rol niet gespeeld wordt door Vaslav Nijinksi. Harlem was best nice maar TV Buddhas ging aan de haal met mijn hart.
'k Kreeg met Fiona een lift van Daniël Mandelbaum en hij wilde geeneens een blowjob in ruil. Wel riep hij heel luid "Slayer" naar Marokkaanse hangjongeren. We konden maar net op tijd ontsnappen. Het is zondag en 'k drink thee terwijl Trash Kit opwindende chaos over de keuken strooit. De buurman van drie huizen verder heeft net naar mij gezwaaid van aan zijn ontbijttuintafel. 'k Heb teruggezwaaid. Misschien ben 'k toch niet wereldvreemd. Misschien zet 'k hem subiet het mes op de keel.

Labels: , , ,