woensdag 9 juni 2010

Pedofielen laten zich niet tatoeëren

Mokkel en ik hebben zo'n relatie à la zij beveelt en ik sputter niet tegen. Zij wilde zondag naar Belgavox gaan en ik had maar te gehoorzamen. Het verhaal gaat als volgt: vlak voor het koninklijk paleis werd een podium neergezet en artiestjes kwamen en gingen om in hun uppie of begeleid door De Laatste Showband een nummerke of twee te plegen. Ik ga niet iedereen overlopen, ik houd het bij enkele indrukken.

Omwegje. Vroeger zou ik gegarandeerd een zo volledig mogelijk overzicht van Belgavox hebben proberen schrijven. Alle artiesten, alle nummers. Ik zou mij geschaamd hebben voor elk detail dat ik niet kon identificeren. Wie mij niet gelooft, mag gewoon herlezen wat ik over 0110 schreef. Ja, toen was ik een behoorlijk strevertje. Nu minder. Hoop ik. Denk ik. Ik evolueer. Ik verander. Ik sta niet stil. Ik put daar troost uit. Einde omwegje.

Indruk I. Mensen van wie ik een afkeer heb, verrasten mij volledig en wezen mij alzo op de bekrompenheid van mijn vooroordelen. Jasper Steverlinck deed een puik Don't Give Up On Me van Solomon Burke. Brahim bracht een heerlijk Reach Out (I'll Be There) van the Four Tops. Sandra Kim coverde Vive Ma Liberté van Arno meer dan oké. Arno deed in ruil een hilarische cameo tijdens J'aime La Vie.

Indruk II. Ik ken te weinig Waalse muziek. Waalse muziekgroepjes maken allemaal een soort vrolijke folkpop met veel wereldmuziekinvloeden. Behalve Stromae natuurlijk. Hij bracht Alors On Dance in een hemd zo roze dat San F. Yezerskiy en Daniel Mandelbaum er zelfs samen niet mee zouden weggeraken.

Indruk III. Muzikale hoogtepunten waren er ook! De mij verder onbekende Kathleen Vandenhoudt jamde uitgelaten op For What It's Worth van Buffalo Springfield. Triggerfinger ramde Sweet Dreams (Are Made Of This) uit een paar vuilnisbakken. Daan leek verdacht veel op Herman Brood maar bracht een prachtig ingetogen Victory samen met Dez Mona. De frontmannen van the Van Jets en My Cheap Little Dictaphone breiden een toppie duetje uit You've Got To Hide Your Love Away. Amatorski deed iets heel mooi met the Bony King Of Nowhere.

Indruk IV. Absurdisme. Of misschien eerder surrealisme, het ging immers over België. Luc De Vos deed Soms Vraagt Een Mens Zich Af op automatische piloot maar richtte zich bij de regel "er is hoop voor iedereen" uitdrukkelijk naar het koninklijk paleis. Rocco Granata sprak enkel Italiaans en kwam er nog mee weg ook.

Indruk V. Royalisme. De vlag wapperde bovenaan de stok op dat koninklijk paleis. Als ik heb opgelet op de lagere school wil dat zeggen dat de koning thuis was. De brave man heeft zich niet laten zien. Ergens is dat begrijpelijk, hij was namelijk jarig. Elders is dat onbegrijpelijk, hij was namelijk jarig. Ik had met veel plezier Happy Birthday voor hem gezongen. Eerlijk waar.

Vive la Belgique!

Labels: ,

0 Comments:

Een reactie posten

Links to this post:

Een link maken

<< Home