zaterdag 12 juni 2010

Prostitutie, pornografie, homoseksualiteit & moskovisch gebak

België in twee scheuren gaat alleen maar meer merde opleveren en ik kan het weten want ik ben een kind van gescheiden ouders. Ik stel voor dat u teneinde zoveel mogelijk empathie te verzamelen luistert naar Under My Thumb. Die marimba resoneert perfect met mijn ochtendlijke weemoed. Vandaag is zo'n dag dat mijn ogen harder lekken dan een half-afzinkbaar platform in de Golf van Mexico. Gewoon omdat ik het kan, zal ik mijn duit in het zakje van de federale verkiezingen van morgen doen. Het gaat hier om een vettig koperen muntstukje dat na opblinken waardeloos blijkt.

Mihai, de enige Roemeen die ik ken tevens one hell of a fotograaf, gaat voor een of ander persagentschap de stembusgang documenteren. Gisterdag vroeg hij mij een korte achtergrondschets bij het gebeuren. Twintig minuten, een doolhofvertelsel over de huidige politieke situatie, een imitatie van Elio Di Rupo en een uiterst chaotisch overzicht van honderdvijftig jaar Vlaamse Beweging later had ik mezelf genadeloos vastgeluld. Een gevangen vlinder vastgepind op de conclusie dat België ten dode is opgeschreven. Een Papillon zonder kansen om te ontsnappen.

Diezelfde gisterdag verklaarde Jan Leyers in De Morgen zijn liefde voor België. Ik haat Jan Leyers omdat hij zijn dochters niet onder controle heeft. Ik mag Jan Leyers omdat hij The Way To Your Heart kopieerde van You Can't Hurry Love en ermee weg geraakte. In De Morgen omschreef hij België als een opluchting, een evenwicht tussen Vlaamse kneuterigheid en Waals lassez faire, lassez passer. Een balans waar ik mij in kan vinden. Al was het maar omdat ik beide kenmerken in mezelf heb zitten. Een controlefreak die zeker niet mag groeien en een nietsnut die zou moeten krimpen.

Ik zou serieus pissed off zijn als België over x aantal jaar verdwijnt. Misschien herlees ik dit stukje op mijn vijftigste en moet ik dan lachen met die naïeve angst. Anderzijds kan het evengoed die hoop zijn die naïef is. Ik weet het niet. Er zijn veel dingen die ik niet weet. Mijn nonkel Dirk poneerde ooit dat je moet stemmen op een partij die te klein is om aan de macht te komen. Zo krijgt die partij geen kans om haar principes te verraden. Die oude nicht van een Kant draait zich om in zijn graf, zo'n stelling kan je nooit tot algemene wet denken. Toch doe ik het misschien wel. Stem ik op Groen! of zo, ook al ben ik het oneens met hun Israëlstandpunt. Is politiek nog altijd de kunst van compromissen te sluiten? Waarom is het moeilijk dat te doen met jezelf?

Labels: , ,

1 Comments:

Anonymous lode said...

Toevallig weet ik dat nonkel Dirk zijn nog geeneens zo foute advies in de wind slaat want vorige keer op de VLD heeft gestemd en sindsdien alleen maar ouder is geworden.

juni 12, 2010 4:55 p.m.  

Een reactie posten

Links to this post:

Een link maken

<< Home