donderdag 10 juni 2010

Roeselare zien & sterven

Huismoeder, hulpeloze, huzaar, Hugenoot. Ik weet niet wie of wat u bent, lieve lezer. Ik kan absoluut niet inschatten met hoeveel of hoe divers u bent en hoe, waarom of wanneer u hier passeert. In den beginne heb ik gepoogd een tellertje te installeren om de bezoekers te turven. Het heeft geen halve dag gewerkt, ik heb het rap verdonkermaand. Een probleem van een andere rang: ik heb geen idee wat u graag leest, welke elementen ik moet wegschrobben of opblinken opdat u mij gaarne zou zien. Er zijn natuurlijk aanwijzingen. San F. Yezerskiy krijgt een erectie zodra ik herinneringen delf uit de koolmijnen van mijn brein. Is San F. Yezerskiy representatief voor mijn publiek? Ik hoop voor mij van wel, ik hoop voor het publiek van niet. Soit, om de kerk, de moskee, de synagoge, de slijterij in het midden te houden, gaat het vandaag eerst over vroeger maar daarna over nu.

Salim Seghers is een Vlaamse zanger. Zie hem gerust als een soort B-niveau Will Tura. Een lokaal succes met occasionele opflakkeringen in de rest van Vlaanderen. Waarmee ik bedoel dat de man wel eens op Tien Om Te Zien kwam. Elke streek heeft zo iemand. Een kennis uit Scherpenheuvel emmerde ooit over Johnny White, die ik enkel ken als canabiskweker. Als ik GW mag geloven, was Johny Turbo de West-Vlaamse Salim Seghers. Salim leefde niet enkel van de muziek. Hij gaf halftijds les. Voor het pensioen, kan ik mij inbeelden. Hij deed dat op de lagere school waar ik mijn flippo's verspeelde, waar mijn moeder nog steeds werkt. 's Voormiddags deed Salim het eerste leerjaar en ik zat in zijn klas. De Vlaamse zanger heeft mij leren lezen en schrijven. Eigenlijk is heel deze kutblog zijn schuld. 's Namiddags werd hij vervangen door juffrouw Christiane, van wie ik mij enkel herinner dat ze de woensdag haar vrije dag noemde.

Ergens halverwege mijn eerste leerjaar werd Salim uitgenodigd in Ochtendkuren Met Somers En Verschueren. Geen idee of dat nationaal of provinciaal werd uitgezonden, de opname was in Hasselt. Het plan was ook Salims leven als leerkracht te belichten door enkele leerlingen mee te brengen. Alzo maakte ik begin jaren negentig, lang voor Het Laatste Uur, lang voor Mezzo, mijn radiodebuut. Vriendjespolitiek natuurlijk, mijn moeder was een collega van Salim. Ik droeg een zwarte hoodie die dag. Alleen noemden we dat nog geen hoodie. Gewoon een vest met een kap. Een vest dat ik graag droeg als ik riddertje speelde. Ik heb vaak riddertje gespeeld. In het bos was een pad met een bocht die ideaal was om hinderlagen te leggen.

We mochten in Ochtendkuren een liedje meezingen. Daarna vroegen Somers en Verschueren ons hoeveel tienen we hadden gehaald op ons rapport. Ik geloof dat ik dertig heb geantwoord. Volgens mijn moeder eenendertig. Dat waren mijn verzamelde tienen van het eerste trimester voor alle duidelijkheid. Een andere gast in die aflevering van Ochtendkuren was Boogie Boy. Ik weet vandaag vaag wie Paul Ambach is maar nauwelijks wat hij deed als Boogie Boy. Een coveract of eigen materiaal? Ik zag hem ooit met Roland Hit The Road, Jack spelen op Couleur Café maar toen was Ray Charles net overleden dus dat is geen doorslaggevend argument. In mijn hoofd is Boogie Boy toen live in de ether op zijn piano gesprongen maar misschien heb ik dat verzonnen.

Deze week staat er een interview met N8N, de zoon van Boogie Boy in Humo. Journalist van dienst Serge Simonart vertelt daar hoe hij N8N als jongeman ooit zag in de backstage van Rock Werchter. Serge was daar om Erykah Badu te interviewen. Ik herinner me dat interview. Ik zie mij het nog zo lezen in vaders huis achter de computer na een woensdagnamiddag rekken vullen in de plaatselijke Delhaize. In mijn hoofd is dat de dag dat ik wist dat ik geslaagd was voor het middelbaar. Als in: indien ik niet geslaagd was, hadden ze die dag gebeld met het slechte nieuws. Maar het kan die dag niet geweest zijn. Die dag was de woensdag voor Werchter, ook een woensdag dat ik in de Delhaize werkte. Het was mijn eerste Werchter, toen nog een driedaags festival. Ik vond alles retegoed toen.

Heden ben ik te kritisch om alles retegoed te vinden. Als een profeet op sandalen kreeg ik gisterenmiddag mijn posse aan de gang voor een lunch in de Leuvense tuin van Vredeseilanden. GW, de Jack Kerouac van onze generatie, was komen liften uit Gent. Hij is de rots op wie ik mijn kerk, moskee, synagoge, slijterij zal bouwen. Mokkel had twee vriendinnen meegelokt. De gezusters Benzine en Mazout waren afgezakt. Jan De Campenaere alias Venus In Flames zorgde voor enig zeer te pruimen entertainment. Hij gaf ein-de-lijk gehoor aan mijn oproep om zijn set op te vrolijken met enkele goed gekozen covers. 1234 van Feist, The Needle And The Damage Done van Neil Young, Ol' 55 van Tom Waits, dat soort dingen. De regen legde Jan het zwijgen op na een toppie set maar geen retegoede. Ik ging heen en keek niet om. Ik kijk nooit om. Behalve naar vroeger. Behalve naar u. Huismoeder, hulpeloze, huzaar, Hugenoot.

Labels: , , , , , ,

3 Comments:

Blogger GW said...

'Roeselare' is zonder ae. Als je het archaïsch wil spellen, dan kun je 'Roussellaere' schrijven, maar eigenlijk is de 'Roeselare'-spelling merkwaardig genoeg ouder.

juni 10, 2010 1:13 p.m.  
Blogger GW said...

En Johnny Turbo is overigens niet te vergelijken met Salim Seghers. Salim Seghers bedoelde z'n muziek serieus, terwijl Johnny Turbo slechts een bewust marginaal alter ego was van een professionele studiodrummer. Dit niet om Johnny Turbo te verdedigen, slechts om me te distantiëren van de incorrecte vergelijking die in bovenstaand stuk aan mij werd toegeschreven.

juni 10, 2010 1:23 p.m.  
Blogger Geert S. Simonis said...

Als je wil, haal ik die incorrecte vergelijking weg maar dan gaat de vergelijking tussen jou en Jack Kerouac ook.

juni 10, 2010 1:52 p.m.  

Een reactie posten

<< Home