zaterdag 10 juli 2010

De éminence grise is aan

De krantenwinkel leek even op de JJ Records toen ik vanmorgen buiten strompelde met Stop Making Sense van Talking Heads, 20Ten van Prince en de bijhorende kranten. Ik was voor dag en dauw opgestaan om een kleine voorsprong te nemen op de hitte in de Tourrit van vandaag. De uitbater is een oud, schurftig mannetje van het type geldjood met een exotische vrouw. Zuid-Amerika geloof ik. Brazilië denk ik. Suriname anders. Met haar zoon zat ik in het lager. Ik heb nooit met hem moeten vechten. Blij toe.
Vijf minuten later zat ik in de schaduw van het huis te lezen met een tas koffie. Tegen alle verwachtingen in draaide In Concert van the Doors rondjes in de cd-speler. Gekocht op Parijsreis in het vijfde middelbaar. De Parijsreis dat ik een gedicht in een fles achterliet op het graf van James Douglas Morrison. De Parijsreis dat ik op Montmartre een t-shirt van de Lizard King kocht. De Parijsreis die kortom volledig in het teken van the Doors stond. In het t-shirt zat twee dagen later al een gaatje toen ik klungelig als altijd mijn daddy hielp met kippendraad plaatsen. Wat In Concert vanochtend triggerde was meer nostalgie dan opwinding. Zijn er mensen die na hun achttiende even intensief naar the Doors luisteren als ervoor? Zo ja: wat hebben zij dat ik mankeer of wat bezit ik dat hen ontbreekt?

Rond de middag bezocht ik mijn grootoudjes met een kersvers van de pers gerold exemplaar van het nulnummer van Veto. U weet wel, om te bewijzen dat ik mijn leven niet helemaal vergooi. Mijn grootmoeder was malcontent over mijn schimp richting het Vaticaan in mijn recensie van Mayerling van De Parade. Daaruit volgde een geanimeerd debat over de malaise in de geschreven pers. Verder trouwde de dochter van de buren dus werd de bruidsstoet bespied en becommentarieerd. De volgende keer dat u in de krant leest over een spionnenruil tussen Washington en Moskou, gaat het over mijn grootmoeder.

Ik wandelde naar huis over het fietspad waar ooit het ijzeren paard galopeerde. Ik werd gekruisd door zeven fietsers. Drie echtparen op een tandem - horresco referens - en een solitaire dame. Een weduwe of door haar man in de steek gelaten. Geruild voor zijn secretaresse of een exotische vrouw. Zuid-Amerika geloof ik. Brazilië denk ik. Suriname anders. Misschien was het allemaal een fata morgana. Misschien kookt mijn bloed. Misschien heb ik een zonneslag. Misschien twee.

Labels: ,