maandag 19 juli 2010

From herk to eternity

Kleine Zus kijkt naar K3, ik tik woordjes op een klavier terwijl ik koffie slurp. Zonet viel mijn lodderig oog op de dvd van I, Claudius die daddy gescoord heeft bij de Knack. When in Rome, do as Romans do, zo was het toch? Op het gebied van religie heb ik geen probleem mijn broodheren naar de mond te praten.

Daarom prevel ik geregeld schietgebedjes richting de Gentse halfgod GW. Hij slaat mijn karkas met zijn drumstokken, hij zalft mijn ziel met zijn gitaarklanken. Hij houdt mij met mijn beide voeten verankerd in de Vlaamse klei. Alzo liet hij zich vorige week positief uit over dit stukje proza maar merkte hij tegelijk op dat ik maar eens moet stoppen met mijn eindeloze reeks random titels. Stof tot denken.

Wel aan dan: ik ga trachten rechtlijniger te zijn in mijn titelkeuze op Onderhond. Ze zullen random, vergezocht, flauw en okergeel blijven maar ik ga er links met de tekst in kwestie in smokkelen. Lukt dat niet, dan mag u lachen terwijl ik mijn tanden in het stof der tijd zet. Vandaag is de eerste dag van de rest van mijn blog.

U mag de titel van dit stukje lezen als een heel erg slechte woordspeling maar u mag bovenal begrijpen dat ik zaterdag naar Rock Herk ben getrokken in goed gezelschap. We hadden plaats zat en het leek wel of we heel Limburg voor ons alleen hadden. We konden er ongezien zoveel kattenkwaad uithalen als we wilden. Meer dan kattenkwaad zelfs. Een meisje heeft mij in de struiken haar borstjes laten zien. Ik wist niet onmiddellijk wat te zeggen. Ik heb haar dan maar een chiquelette aangeboden. 't Was kersensmaak.

James, de nabespreking!

Madensuyu. Het dynamische duo kwam traagjes op gang en alle liedjes leken op elkaar. Een Jonge Europese Federalist waggelde tegen zichzelf op in ontbloot bovenlijf, de tepels en navel weinig subtiel afgedekt met een sticker die 's mans liefde voor Limburg proclameerde. Ik weet niet of ik nog wil meedoen aan de revolutie van Madensuyu.

Tokyo Police Club. Een vrolijk boemeltreintje met wisselvallige wagons. Halverwege wilde ik er af. Alle flikken zijn klootzakken of had ik dat al gezegd? De Club mankeerde bovenal een draaiorgeltje.

Ruiner. Hardcore à la in de liedjes de halve wereld afzeiken maar in de bindteksten Jan en alleman bedanken. Dubieus to say the least.

The Rott Childs. Een zeer exquise portie Southern hardcore. Als ik ooit mijn zombiewestern anno Leuven Vlaams draai, schrijf ik speciaal een paar scènes waarin the Rott Childs mogen opdraven. Nu nog paarden vinden die dit ultraheavy gezelschap kunnen torsen.

Rolo Tomassi. De band waar ik op voorhand het meest benieuwd naar was. Volgens de geruchten klinkt dit vijftal als de draak Totalkrieg die crasht op de highway to hell aangevoerd door een braaf meisje dat brult als een bloedhond met een verse nikker in de muil. De geruchten kregen dik gelijk. Rolo Tomassi took me by surprise. Vervolgens werd ik afgeleid door het onderbroekje van de zangeres. Ik weet: onder de rokken kijken is niet een van de meest elegante daden. Maar een man moet doen wat een man moet doen. What the fuck?-moment van het jaar: professor Rötelflöt die zich als een ninja in de moshpit stort.

Part Chimp. De revelatie van de dag! Drie heren, drums en twee gitaren. Bas is voor mietjes! Als een soort Drums Are For Parades in het kwadraat nuketen ze het publiek en kielhaalden ze de overlevenden. Er werden mensen geofferd, er werd achterwaarts gesproken, dit was duivels in de slechtst mogelijke betekenis van het woord. In de moshpit kwam ik professor Rötelflöt terug tegen. Toen het stof was gaan liggen, deed mijn linkerelleboog gemaan pijn en was ik mijn badge van Eva Mouton kwijt. Vlak voor Part Chimp toonde een hardcorekindje zijn vriendje hoe die zijn pet moest dragen. Dat soort broederliefde werd brutaal tot moes gestampt.

Auf Der Maur. Het kan aan mij liggen maar deze rosse doos bracht het slechts tot achtergrondmuziek. Ze zal haar verdiensten zeker en vast hebben maar ik werd pas wakker bij een cover van Paranoid gelardeerd met flarden Iron Man.

Eat Lions. Tim and the gang persten ons af, stalen onze identiteit, carjackten ons, lichtten ons op, hackten onze laptops. Er werd gefraudeerd, alcohol gestookt in de badkuip, sigaretten verkocht vanuit de koffer. Dit was onethisch, illegaal en hondsgemeen. Dit was heerlijk, dit was prachtig. Dat Martin Scorsese maar snel een film draait over Eat Lions!

Thuisgekomen bleven slechts twee vragen open. Hoe zou het nog zijn met Head, de born again Christan-ex-gitarist van Korn? En wie moet ik pijpen om een zaterdagticket te scoren voor Pukkelpop?

Labels: , , , ,

0 Comments:

Een reactie posten

Links to this post:

Een link maken

<< Home