donderdag 29 juli 2010

Now it's a melody, now it's a book

I

Wie tijdens de solden de Fnac afstroopt naar lectuur of muzikaal behang is de hyena van ons economisch systeem. Wat niet wil zeggen dat daar geen malse brokjes vlees te scoren vallen. Twee weken geleden slenterde ik de savanne op met een prachtig karkas: Words Of Wisdom - Daily Affirmations Of Faith van Rev Run. De Run in kwestie is één derde van Run DMC. Hij wandelt alzo gewoon omdat het zo is.

Tegenwoordig is die kat "an ordained minister" van "a church called Zoe Ministrie." Wie alle nuances daarvan begrijpt, mag het gerust vertalen. Ik houd het simpelweg bij predikant, oki? Hij begon een mailinglijst, dagelijks stuurde hij korte tekstjes rond die het niemandsland tussen oneliners, gebeden en mantra's overkoepelen. Big shots als Kid Rock en P. Diddy werden trouwe lezers.

De boekvorm van die mailinglijst is dus het aas dat ik uit de Fnac heb gestroopt, hilarisch en fascinerend tegelijk. Zo goed dat het weer slecht wordt. Vergelijk het mijn manie voor Jongens Onder Elkaar van Felice. Met uiterst gemak breit Run de Tien Geboden, de American Dream, de geest van het kapitalisme, street smart en boeddhisme voor beginners aan elkaar.

Hij vergelijkt het leven opvallend vaak met een film.

"Life is like a play; if you don't like the script, tear it up and rewrite it."

"Life is like a movie: Pick a role, a set, your costars, even the extras. If you don't like your movie, call for a meeting and rewrite the whole damn thing."

"Never let your feelings take charge of your day. Create your own feelings. Tell your feelings how to feel. Life is a movie. The cameras are rolling. Make sure you are acting like a happy, succesful person!"

We hebben hier een priester die vloekt en toch is het geen aflevering van Benidorm Bastards. We hebben hier een priester die zichzelf geregeld herhaalt. Vandaar misschien mijn grote hoop sympathie voor de man en zijn boek. In de film van mijn leven keek ik zondagavond naar Dial M For Murder van Hitchcock. Ik vond dat Grace Kelly daarin op Jenna Jameson leek. De film van mijn leven is een anachronisme.

II

Schoenmaker, blijf bij je leest wordt vaak gezegd maar in de entertainmentindustrie heeft niemand er oren naar. Voor elke succesvolle Run die predikant wordt of Clint die regisseur wordt, zijn er tien eikels die hun akkers willen uitbreiden om jaar na jaar de oogst te zien mislukken. Eigen schuld, dik faillissement. Er zijn natuurlijk ook gevallen waar de techniek de landbouwers dwingt vooruit te gaan om vervolgens in de modder te blijven steken.

Norma Talmadge was een Hollywoodicoon van de stille film. Haar eerste twee geluidsfilms flopten. Exit Norma. Gelukkig had ze genoeg gespaard om te rentenieren. Buster Keaton stond te trappelen van ongeduld om te experimenteren met geluid maar de studio kortwiekte zijn artistieke vrijheid. Daarom weet elk kind van vijf vaagweg wie Charles Chaplin was maar heeft geen enkele vijftienjarige van Buster gehoord. Emil Jannings kreeg zijn Duits accent niet weggewerkt, John Gilbert alias the great lover werd uitgelachen toen hij voor het eerst sprak in His Glorious Night. De lijst is schier eindeloos.

Een god die spreekt, kan enkel ontluisteren. Hoe meer paarden er rennen, hoe meer benen er struikelen. "I believe that you must find a definite aim and stick with it through thick and thin. When you pass on, they should be able to sum your name up in one word. If I say Jordan, you say basketball. Tiger, golf. Ali, boxing. If you focus hard enough on one great thing, you've done your job," zegt Rev Run daarover.

III

Ik volg tegenwoordig enkele pornoactrices op Twitter. Een schuldig pleziertje dat pijnlijk duidelijk maakt hoe banaal de dames zijn. Ik wil hen "zien" kreunen maar niet "horen" spreken. Twitter als struikelblok, het vijfde been aan het paard. Een godin die twittert, kan enkel ontluisteren.

Jenna Jameson was ooit de koningin van de pornokant van Hollywood. Op Twitter is zij een jonge moeder met rugklachten die constant foto's post om te bewijzen hoe leuk zij en haar man het wel niet hebben. Ik geef ze twee jaar voor ze gaan scheiden.

Mary Carey is die chick die vaagweg op Mariah Carey lijkt en gouverneur van Californië wilde worden. Zij laat vooral weten waar ze eet, hoe vaak ze fitnest en hoe saai luchthavens zijn. Oh ja: ze speelt wel eens bingo met haar moeder.

Shyla Stylez kent u waarschijnlijk niet, tenzij u ook een enorme viespeuk bent. Zij blijft op Twitter nog het dichtst bij haar core business: foto's die sexy zouden moeten zijn maar ergens halverwege absurd blijven steken. Onlangs klaagde ze dat haar scènes in haar nieuwe film, Busty Lifeguards, op niets trokken. Die film is overigens een parodie op Baywatch maar dan zonder Pamela Anderson die geneukt wordt op een boot.

Ik kan het die meisjes niet kwalijk nemen. Rev Run zit ook op Twitter. Hij citeerde onlangs Roots-auteur Alex Haley: "Find the good and praise it." Jenna, Mary en Shyla zijn lousy twitteraars maar fucking great actresses. Of great fucking actresses natuurlijk. Malse brokjes vlees voor een richtingloze hyena.

Labels: , , ,