woensdag 14 juli 2010

Steely dan aykroyd & scatman john belushi

Haar iPhone gilde om aandacht to ze wakker genoeg was om hem af te zetten. Ondanks het dunne laken had het zweet zich verzameld, drukke woonkernen op de landkaart van haar lichaam. De douche. De cappuccino. De appelsien.

Het losse bloesje. Het korte rokje. De lichtblauwe schoenen met het hakje. De haren, nog donker van het douchen, bond ze samen met een rekkertje. Dik en donkerbruin, een matzilveren kokertje als start en finish.

De handtas. Het busabonnement. Het verveelde knikje van de chauffeur. Haar linkerduim beroert het blauwe knopje in het gele harnas. De bus schokt als ze opstaat in de echo van het belletje. Het rekkertje glijdt naar het uiteinde van haar staart. Het rekkertje glijdt van het uiteinde van haar staart.

Ze merkt het pas in de hal van het medisch centrum waar ze cijfers voert aan de computer, woorden wisselt met klanten en passanten. Een zinloze dag tot ze slaperig genoeg is om hem af te zetten.

Labels: