maandag 9 augustus 2010

Een gewone avond, een gewoon feestje, een gewone klootzak

Boven mijn schrijftafel hangt een boodschap ter inspiratie en motivatie: "Als ge niet kunt schrijven, blijf dan van het toetsenbord af!" Goede raad die ik zeven keer per week, vierentwintig keer per dag, zestig keer per uur naast mij neerleg en negeer als was het een abstract portret van mezelf als Lam Gods of arm schaap.

Sander Yezerskiy is de herder bij wiens gratie ik mijn vijfentwintig meter darmen vul met sappig plukjes gras. Zaterdag leidde hij zijn kudde naar De Buylaers, een brok natuur binnen de bebouwde kern van Lokeren, op nauwelijks tien minuten wandelen van het eigenlijke stadscentrum. Er was vers water, Sander heeft ons geregeld gewassen, gekamd en ontwormd. De brave man had zelfs voor muziekskes gezorgd, een waar Lokers Feest.

The Van Jets verwelkomden ons met Fashion en wuifden ons uit met Electric Soldiers. Tussendoor heb ik niets horen passeren dat mij ergerde. Als ik later groot ben, word ik een vampier om de bassist te bijten en het geheim van zijn cool uit zijn hals te lebberen.

The Horrors
klonken meer als een Horrors vacui in de oren. De vijf leden dachten in verschillende groepen te spelen maar hadden nagelaten elkaar daarover in te lichten. De gitarist wilde My Bloody Valentine zijn, de drummer New Order, de toetsenist Brian Eno. De bassist liep verloren in kringetjes terwijl de frontman non-poëzie à la "I dream of lost desires" voor zich uit mompelde. The Horrors was een modderpoel met enkele druppels helder water. Te weten: Take A Heart en een ander nummer waar ik niet meteen een titel op kan plakken.

Paul Weller
heet niet echt Paul Weller maar voor de rest was zijn optreden Paul Weller pur sang. Geen gezapige oude vent maar een rusteloze ziel die enkel stilstond als zijn microfoon hem er toe dwong. Her en der vond de man dat hij oeverloos op een piano moest pingelen maar zolang Pieken Paultje een gitaar omgegord hield, was ik content. Hoogtepunten? Shout To The Top en Fast Car / Slow Traffic.

Babyshambles: desperado Pete dacht dat hij in Duitsland was. Eens dat misverstand was gecorrigeerd, werd er gestolen van de rijken en geschonken aan de armen alsof er NME Awards mee te verdienen vielen. Babyshambles mist tegenwoordig geen optredens meer. 't Is te zeggen: ik heb al enige tijd niets meer van die strekking in de gazet gelezen. De chaos was echter gans aanwezig tijdens het optreden. Te veel pauzes voor het nuttigen van kriek en tabak, het prutsen met gitaren en het even laten rusten van de voetjes. De muziek dreef op een zelfde soort nonchalance. Op goed geluk schieten vanuit de heup, niet richten en toch raken.

Het zou de dertienjarige cava-drinkende meisjes eenheidsworst wezen. Ze vraten uit Pete's hand en namen een elleboog. Waarop is het charisma van deze dertigjarige slomerd in Gods naam op gebaseerd? En in welke drugstore kan ik mij een portie kopen? Een bisronde kon er niet vanaf dus ik voelde mij vagelijk opgelicht. Nooit nog speel ik het heilige spel der poker met de outlaw Pete Doherty. Met zijn danseresjes wil ik any time, any place een kaartje leggen. Dames, bel me! Of stuur een telegram!

Eindconclusie? Iemand had naar Het Grote Bord Waar Alle SMS'en Op Verschijnen gestuurd "Werchter en pukkelpop kan ni tippen aan de Lokerse feesten!" Die iemand is een mongool. Sander was de goede herder, bracht mij veilig naar de stal. Behalve toen hij even Top Gear speelde in de bocht. De Boerenbond moest het eens weten.

Labels: ,

0 Comments:

Een reactie posten

Links to this post:

Een link maken

<< Home