maandag 2 augustus 2010

It is imperative to favor sweet or swing if one wishes to continue to listen to popular music

Muziek is verboden in België. Gelukkig is België geen echt land. Een West-Europees Koerdistan. Een Palestina met minder zon. Een Atlantis boven water. Het zaad van sprookjes ontkiemd in het hoofd van mensen. Een mythe, een legende, een godsdienst. Ik geloof in België maar ik geloof ook in muziek. Ik ben onschuldig als ik droom.

Zaterdag heb ik geijld aan de voet van negen ijzeren knikkers gekneed tot een driedimensionale mattenklopper. Negen kristallen bollen waaruit zelfs geen blinde ziener de toekomst kan destilleren. The name of the game was Bruksellive. Achterlijke muziek in Brabant. Woodstock meets de familiedag van de Gezinsbond. Plenty ruimte voor rommel. Bloody nice.

School Is Cool. Het groepje dat deze zomer het strengst gewikt en gewogen zal worden. De drie minisets die ik in Rock Rally-tijden van dit gezelschap zag, waren steekvlammen van vrolijkheid. Daar kon dit optreden helaas niet aan tippen. Het begin was rommelig, meer een openbare repetitie. Onwennige instrumentenwissels, te veel dode momenten. Vanaf Road To Nowhere van Talking Heads kwam er wat vaart in. Levitate Me van Pixies werd onherkenbaar vermomd in een zigeunerstamper. Twee serieuze minpuntjes: New Kids In Town werd herhaald als geforceerde und overbodige bis en Us Junk Yard Kids werd niet, ik herhaal niet, gespeeld.

Drive Like Maria. Deze sekte leeft naar het evangelie volgens Lemmy en daar is gans niks op tegen. Een explosief drietal werd na enkele nummers geüpgrade tot een dito kwartet. Stevige rock die het kanaal tussen Queens Of The Stone Age en Clement Peerens Explosition succesvol overbrugt. Het lichaam van het optreden was wat eenvormig maar de staart was overheerlijk met onder meer een toppie Standing In The Way Of Control.

Marble Sounds. Mart riep meteen: "The Notwist!" Ik dacht meteen: "Mooi, mooi, veel te mooi." Wat maakt het dan uit of Mart gelijk heeft of niet?

Isbells. Muziek zo mooi dat ik er zelfs geen woorden aan vuil kàn maken.

Das Pop. Het bandje van Bentje liet Brussel door het stof kruipen en Brussel protesteerde niet eens. Das Pop is altijd een beetje aan mij voorbij gegaan. Ze kunnen mij geen cd lang boeien en de enige keer dat ik hen live zag, is zo lang geleden dat ik enkel nog weet dat Bent een belachelijke truckerspet droeg. Dit optreden gaf mij echter een pak voor mijn broek. Zo, dat zal mij leren. Dit swong met een strakheid waar ze in de Motownstudio's jaloers op zijn. De reguliere set werd afgesloten met Wings en Never Get Enough waar langdurig op gejamd werd tot slechts één conclusie overbleef: niet kapot te krijgen. De bissen werden afgesloten met een bevreemdend It Was A Very Good Year.

Ik sliep in twee bussen en een stapelbed.
Ik droomde onschuldig van een Atlantis boven water.

Labels: ,

2 Comments:

Blogger Matthias Dillen said...

Junkyard Kids was het eerste nummer en thanks voor de review, exact de punten aangeduid waarop gewerkt moet worden.

augustus 02, 2010 3:15 p.m.  
Blogger Geert S. Simonis said...

In dat geval was ik vijf minuten te laat. My bad. Heerlijk lied, eerlijk waar. Volgende keer kom ik op tijd. Dat zou vrijdag moeten zijn.

augustus 02, 2010 3:17 p.m.  

Een reactie posten

Links to this post:

Een link maken

<< Home