zondag 12 september 2010

All the critics love you in hechtel-eksel

In het heerlijk silly deuntje M'n airhostess poneert Will Tura dat de liefde geen grenzen kent. Dat is jammer voor de vele, vele meisjes die naar het buitenland vluchten om aan mij te ontsnappen. Griekenland, Amsterdam, Berlijn. Soms komen ze terug, soms niet. Vrouwen van de wereld, vrouwen die weg zijn van mij.
Zelf ben ik meer een bekrompen provinciaal, een boerenkinkel, een straathond die zijn eigen staart volgt over telkens dezelfde stoffige veldpaadjes. Natuurlijk verken ik de concertzalen van de natie aplenty maar de wereld daarbuiten laat ik voor wat ze is.
Een ander fascinerend aspect van mijn persoonlijkheid is dat ik een Limburger ben maar een zelfhatende Limburger. Ik bezoek het thuisfront met alle plezier - de soep van de mama, de frietjes van de papa, de scheve praatjes van de broer, de woedeaanvallen van de zus - maar ik vertrek er terug met net iets meer plezier.
Desondanks trok ik gisterdag goedgemutst naar Hechtel voor een optreden van Yevgueni in De Schans. Omdat muziek in Hechtel de week ervoor goed was meegevallen. Omdat Mokkel graag Yevgueni hoort. Omdat ik tot veel bereid ben om haar in het land te houden.
Mijn Chrysostomosviering was in diezelfde Schans. Een koude vrijdag, negen uur 's morgens en al een paar pinten op. Ik droeg het trouwkostuum van mijn grootvader en had groen haar "zoals Charles Baudelaire". In andere streken heet Chrysostemos Honderd Dagen. Gekke andere streken.
Gisterenmiddag zag ik vanuit de bus een man op de grond liggen. Ik vermoedde in hem een moslim die de negende verjaardag van Elf September richting Mekka herdacht met wraakplannen. Zo zag hij er echter niet uit. Aan zijn fiets hing ingeplooide vislijn, een ingeklapte lans voor een ridder zonder windmolen. De man zocht waarschijnlijk naar wormen.
Enkele dagen voor mijn achttiende verjaardag lag ik op de grond. Een brommerongeluk, een bezoek aan de spoed. Later werden de draadjes uit mijn kin en rechterhand verwijderd door dokter Annelies. Zij is de zus van Yevgueni-frontman Klaas. Daarom mocht zij gisterdag een stukje meezingen in het met epische meligheid beklede Blijf.
Het optreden kwam traag op gang, duurde te lang en kende enkele serieuze dipjes. Misschien geldt hetzelfde voor Yevgueni tout court. Dat zij voor vijftig procent een goede groep zijn, hun kant die ruikt naar de Nederlandstalige rocktraditie ten westen van Raymond. Dat het de andere helft is waarop vrouwelijk Hechtel-Eksel zo graag met de handjes zwaait om de laatste twijfels omtrent de menopauze weg te wuiven.
Dit gezegd zijnde was het heerlijk silly deuntje Kannibaal dat voor de gelegenheid dreef op een wild surfgitaartje het hoogtepunt van de avond. Und jetzt ga ik mij een ontbijtje fixen. Tot nader order de belangrijkste maaltijd van de dag. Dokter Annelies spreekt mij niet tegen. Een vrouw van de wereld, een vrouw die weg is van mij.

Labels: , ,

0 Comments:

Een reactie posten

Links to this post:

Een link maken

<< Home