woensdag 1 september 2010

The first superstar of jazz

Jazz is niet dood, ze muft een beetje. Stof dat is gaan liggen. De walm van de zomer, de rigor mortis van september. Een maand waarin alles kan gebeuren, een maand waarin alles zal gebeuren.

Mijn jazzzomer is door de knieën gegaan als een overmoedige knol. Het ritme van haar hoeven bonkt door mijn bloed, de frasering van haar gehinnik danst op mijn tong.

Ik snak naar iets anders. Iets bekend en onbekend tegelijk. Nieuwe popmuziek. Spannender dan Bart De Wever in een string van Elio Di Rupo. Dat is een goedkope metafoor maar niet zo goedkoop als uw moeder.

Mijn niet-muzikale beperkingen heb ik harder met de voeten betreden dan de deurmat van uw moeder.
  • Ik heb een bolletje ijs gegeten om mijn moeder niet teleur te stellen. Om haar niet nog meer teleur te stellen.
  • Qua frietjes ben ik drie maal gefaald. Bij Mokkel thuis, in een obscure tent in Hasselt en in Mechelen.
  • Drank: een paar pintjes in Overpelt plus een shot rum in Sint-Amandsberg om goed te kunnen slapen. Ook nog enige geuten cava maar dat telt niet. Dat is geen alcohol, dat is spuitwater met een dikke nek.
Dan rest mij slechts te zeggen dat ik mijn voorraadje jazz gaandeweg heb uitgebreid met The Very Best Of Charles Mingus en A Love Supreme van John Coltrane en dat ik daar verre van rouwig om ben.

Labels: , , ,