donderdag 30 september 2010

Het culturele lijkenhuis

Hallo lezer, het is fijn dat jij er bent.

Dit is een week waarin ik alles doe wat ik moet doen volgens mijn contract. Ik heb de krant volgeschreven. Ik heb de krant gelay-out. Ik heb de lay-out naar de drukker gemaild. Ik heb de krant afgehaald in fucking Diest. Ik heb de krant verspreid onder de Leuvense studentenbevolking. Ik heb de krant gepromoot bij de Leuvense studentenbevolking.

Ik voelde mij goed. Ik voelde mij opperbest. Ik voelde mij beter dan de anderen. Terwijl ik aan de kroketten zat met alles d'erop en d'eraan, moesten de anderen het met bloemkool en worst stellen. Dat deed alles nog duizend keer beter smaken.

Onverhoopt kon ik links en rechts enige levendige muziekskes meepikken!

Maandag, Aula Pieter De Somer. Encantar zijn vier deernes die polyfone Middeleeuwse dingen zingen. Ze doen dat zo goed dat ze zich vanaf nu drie jaar lang artists in residence van de Katholieke Universiteit Leuven mogen noemen. Dat bracht met zich mee dat Encantar de opening van het academiejaar moest opluisteren. Dat deden ze door een ongelofelijk mooie mashup van De Vlaamse Leeuw met Ode an die Freude en zelfs De Brabançonne te brengen. Encantar, dat zijn sirenes. Ze lokten mij naar de gevaarlijkste klippen van heel Vlaams-Brabant en susten mij aldaar in slaap. Ik spartelde niet eens tegen.

Woensdag was het de beurt aan Collegerock op het Pauscollege. Leafpeople beweerde geen psychobilly te spelen maar dat kon de pret niet drukken. Dit moederschip van School Is Cool klinkt als School Is Cool met iets meer pep. Dat wil zeggen dat ik leuke liedjes hoorde met maffe teksten. Meer van dat en snel! The Rocket handelt naar eigen zeggen in "poppunkrock. Tegenwoordig proberen we wel te spreken over poprock omdat de term punk veel mensen wegjaagt." The Rocket gaat in geen vijf jaar van het punklabel afgeraken maar als ze mensen wegjagen dan ligt dat aan die mensen en niet aan hen. Psycho 44 kon geen hele set boeien maar dat vergeef ik hen met plezier. De bassist was zo cool dat hij twee hemden tegelijk droeg.

Alle goudvissen gaan dood maar de boeddhistische exemplaren hebben daar geen last van. Begeleide zelfmoord is de te volgen weg. Dit laatste was een postmoderne beschouwing over hoe een vertaling altijd een verraad is.

Labels: , , , ,

0 Comments:

Een reactie posten

Links to this post:

Een link maken

<< Home