maandag 20 september 2010

Ik ga eigenlijk nooit uit in brussel dus ik ben heel benieuwd wat het daar is

Bekijk eerst dit filmpje. Het duurt nog geen minuut. Daarna praten we verder.



Een gedateerd filmpje toch? Ik kan het niet over mijn hart en jeugdherinneringen krijgen iets slechts te zeggen over Tatjana en haar troeven. Maar het boegbeeld van Nederland is ze al lang niet meer. Wie houdt dan de trots van les Pays-Bas hoog? Oranje, die elfkoppige hydra die niet tegen zijn verlies kan? Geertje Wilders? Dacht het niet.

Ik zal het zelf maar zeggen zeker. Kyteman houdt onze noorderburen recht, hun driekleur in zijn rechterhand, de VOC-mentaliteit in zijn achterhoofd. Kytewie? Ah ja. Kyteman, de man, het project, de band. Rap met blazertjes, veul blazertjes, heul veul blazertjes zelfs. Een van de drie redenen waarvoor ik overwoog naar Werchter te gaan afgelopen jaar. Een van de schaarse hiphop-cd's die langere tijd in mijn stereo hebben gekampeerd. Onmisbare bouwsteen voor minstens drie van mijn mixtapes. Die Kyteman dus speelde gisterdag, zondag, autoloze zondag in de AB in Brussel met zijn Hiphop Orkest.

Brussel is een bastion geworden, gesymboliseerd door dat wanstaltige Justitiepaleis, een eclectisch monster. In haar statige majesteit is zij voor het gewone volk zo niet onbereikbaar, dan toch zeer wereldvreemd. Tegelijk dreigt Brussel de dieperik in te gaan. De verkrotting, marginalisering en criminaliteit verdringen al het moois. Brussel kan de problemen niet de baas. Daar moet dringend een eind aan komen.

"Brussel moet weer geliefd en bezongen worden," aldus Hugo Camps in De Morgen van zaterdag 28 augustus jongstleden. Aan zingen zal ik mij niet wagen. Uw trommelvliezen mogen mij dankbaar zijn. Geliefd is Brussel altijd geweest in mijn hart. Maar ik heb mijn schatje genegeerd. Haar for granted genomen. Haar niet vaak genoeg vastgepakt en in het oor gefluisterd dat ze de liefste hoofdstad van heel West-Europa is. Of ze eens rond haar as wil draaien zodat haar vrolijk rokje opwappert als de eerste lentedag.

Dat heb ik gisterdag proberen recht te zetten met hulp en bijstand van Kyteman. Ik denk dat we kunnen spreken van een geslaagde reddingsactie. Kyteman gaat helaas met alle eer lopen, mijn ego ligt ergens gekneusd in de goot. De man hield een triomftocht twéé Caesars waardig. Hij is de man die Antwerpen uit de nood kan helpen. Hij bouwt bruggen over muziekgenres heen en weet dat tunnels enkel dienen om hokjesdenkers en oorkleppen op te sluiten.



Hoe klonk dat? Chet Baker die jamt met the Roots. LL Cool J die een avondje invalt voor Duke Ellington in de Cotton Club. Dizzy Gillespie aan de rol met Sly & the Family Stone. Weemoedige ballades, dodelijk scherpe rhymes en spekvette grooves speelden een aanstekelijke spelletje haasje-over. Ik heb niets dan respect voor de vierentwintig (vier-en-twin-tig!) homines superbi die dit tot de kruin gevuld met achttien karaats talent waarmaakten.

Kyteman zelf - Colin Benders voor zijn manager, zijn huisarts, zijn belastinginspecteur - hield het auditieve platina net geen twee uur aan de gang als een ongrijpbaar centrum. Een litteken waar ooit een navelstreng liep. Een rusteloze jaguar op de vlucht voor het spotlicht. Een mimespeler met adhd. Een dirigent in vijfde versnelling. Om San F. Yezerskiy een laatste keer, een allerlaatste keer te parafraseren: Kyteman is geboren in 1986. En wij, wat hebben wij al gedaan met ons leven?

's Mans blonde violiste droeg een spuuglelijke harembroek maar haar zwartharige collega wil ik gerust huwen op een mooie herfstdag. Monseigneur Léonard zal ons in de kathedraal van Sint-Goedele en Sint-Michiel in de echt verbinden voor de ogen van God. 's Middags receptie op het balkon van het gemeentehuis. 's Avonds volksfeest op de Grote Markt en duizend andere pleinen. Brussel zal zich van haar beste kant laten zien, de liefste hoofdstad van heel West-Europa.

Labels: , , , ,

0 Comments:

Een reactie posten

Links to this post:

Een link maken

<< Home