zaterdag 18 september 2010

Nothin's real scary except in books

Een oude man stapt van de bus met wankele passen en een wandelstok. Boven zijn lange grijze regenjas priemt nog net een knalgeel strikje. Ik kijk naar hem door een lens van grappige strikjes. Charles Chaplin, Stan Laurel, Oleg Popov, Willy De Clercq. In de spiegel stap ik op de bus zonder wandelstok of strikje.

Er zitten twee meisjes op de bus met een sixpack Stella Artois op hun schoot. De linkse heeft een kleine, charmante piercing linksboven haar mond. De rechtse vertelt over haar crush op Jens. Jens zou wel eens een heel gelukkige jongen kunnen zijn. In de spiegel zit ik op de bus met To kill a mocking bird van Harper Lee op mijn schoot.

Een Engelse versie die liever uit elkaar valt dan samen blijft, eigendom van de bibliotheek. Mijn eigen Nederlandstalig exemplaar is in Limburg achtergebleven na een rondje verstoppertje met Kleine Zus. Verstoppertje met haar lijkt in niets op verstoppertje met u maar ze amuseert zich wel.

Halverwege de rit heb ik de laatste twintig pagina's doorworsteld en sluit ik het papieren wrak met het gevoel een héél goed boek gelezen te hebben. Op die twintig pagina's na heb ik het in het Nederlands gelezen en toen voelde het slechts als een goed boek. Vertaling, vertroebeling, nevel.

Misschien moet ik vanaf nu Engelstalige boeken nooit meer in vertaling lezen. Ik word al moe als ik er aan denk. Voorlopig bus ik met Brief aan Boudewijn van Walter van den Broeck. In geen enkele spiegel draagt Walter een strikje maar hij amuseert mij wel.

Labels:

1 Comments:

Blogger Geert Simonis said...

Ondertussen zit ik honderdvijftig pagina's verder in Brief aan Boudewijn en weet ik ook waarom Walter van den Broeck geen strikje draagt.
Pagina 82-83: "Hij kon niet bij de deurklink en begon luidkeels om de zuster, maar vooral om zijn moeder te roepen. Vergeefs. Alleen was hij, alleen en opgesloten, gescheiden van en vergeten door de rest van de wereld. (...) Een halfuur later troffen de zuster en zijn moeder hem helemaal leeggehuild en luid snakkend in een hoekje van de gang aan. Sindsdien voelt Walter een lichte beklemming in lokalen zonder raam, liften, dichtgeknoopte halsboorden, schoenen met veters..."

september 19, 2010 8:27 p.m.  

Een reactie posten

Links to this post:

Een link maken

<< Home