Aaneensluitend geraaskal

Het regent pijpenstelen
En regent het geen pijpenstelen
Dan gaat het pijpenstelen regenen

Er zijn drie gelijkenissen tussen Herman Van Veen en De Jeugd Van Tegenwoordig. Ze knoeien water over hun publiek. Ze torsen het epitheton ornans "zo professioneel." Ze rommelen maar wat aan op het podium en hun publiek ziet daar geen graten in.

Zaterdagmiddag moest ik mij aanmelden in de Minnepoort om Herman Van Veen een kwartier te interviewen. Ik had niet direct een idee wat ik de man moest vragen. Uiteindelijk had de man niet eens vragen nodig om drie kwartier lang te monologeren. Achteraf hoorde ik van het personeel van de Minnepoort dat hij na het interview zei onder de indruk te zijn. Nog achteraffer vertelde hij er zelfs over tijdens zijn optreden zaterdagavond.

Ik kan zeker niet zeggen dat het optreden is tegengevallen maar wild was ik er niet van. Alsof 's mans werk te los stond van mijn referentiekader. Zijn teksten waren melige poëzie. Zijn mopjes gegarandeerde successen in het cafetaria van rusthuis De Negensprong. Kortom: ik kan Herman Van Veen krijgen maar hij mij niet. Hij is de last man standing van een uitstervende generatie Nederlandstalige chansonniers. Dat zeg ik niet enkel omdat hij Laat me van Ramses Shaffy heeft gecoverd.

In dat opzicht zag ik donderdag de voorhoede van een nieuwe generatie Nederlandstalige chansonniers van jetje geven in Fakbar Letteren. Arne Vanhaecken - u hopelijk niet bekend van Zo is er maar één - was energiek op een geforceerde manier en grappig op een adhd-manier. Of omgekeerd. In ieder geval kwam hij er dat half uur op die plek en met dat publiek grandioos mee weg.

Nog steeds in diezelfde metafoor is het peloton, de hoofdmassa van het leger der Nederlandstalige chansonniers voor mij nog steeds Spinvis. (Luister gerust naar Spinvis op de radio terwijl u dit leest.) Woensdag zag ik Adem van Hans Van Nuffel. Met soundtrack van Dorleac alias Spinvis plus Geike Arnaert. De muziek was niet Nederlandstalig maar hij deed mij wel afvragen wanneer Spinvis nog eens de baan op trekt. Geen slechte film trouwens.

Als nagedachte wil ik daar aan toevoegen dat ik vooralsnog geen enkele mening whatsoever heb over de nieuwe zangeres van Hooverphonic.