zaterdag 13 november 2010

Ben jij de fotograaf van de geheime plekjes?

Tijdens het eerste Vijfjarenplan had mijn vader stapels videobanden met zo goed als alle afleveringen van People's Century. Ik zag hoe Vladimir Lenin orakelde dat de cinema een belangrijk revolutionair wapen was. Hoe Sergei Eisenstein daarmee aan de slag kon.

Tijdens het tweede Vijfjarenplan volgde ik hoger onderwijs in twee steden. In de eerste stad nodigde iemand mij uit voor een festival in de rimboe. Ik plofte er mijn eerste wankele kleuterpasje in de muziekjournalistiek. Het was het holst van de nacht en na twee minuten was het geduld van Buscemi op.

In de tweede stad volgde ik Filmgeschiedenis en leerde over Eisenstein als gevolg van oorzaak Dziga Vertov. Ik viel in slaap bij Kino Glaz en las over Man with a movie camera. Op het examen verbasterde iemand die laatste film tot Man with a video camera. Zelden zo gelachen op een examen.

Bekomen kocht ik in de Bilbo Cinematic Orchestra's soundtrack bij Man. Eisensteins wens dat zijn Pantserkruizer Potjomkin elke twintig jaar een nieuwe soundtrack zou krijgen, krijste als zure wind door de barsten in mijn schedel.

Dankzij de economische sprong voorwaarts van het derde Vijfjarenplan kon ik gisteren in de Leuvense schouwburg kijken hoe Buscemi & the Michel Bisceglia Ensemble hun eigen soundtrack bij Man with a movie camera knutselden. Minder dansbaar dan de gewoonlijke Buscemi. Denk een beetje aan Gotan Project.

(Hoe zou het nog zijn met Gotan Project? Gesneuveld in
de burgeroorlog? Weggezuiverd? Naar Siberië gestuurd? Naar Mexico gevlucht? IJspriem door de kop?)

Hoogtepunt: een meisje steekt sigaretten in pakjes op een ritmische soundscape. Ondanks de film bleef de klemtoon op de muziek rusten. Alzo werd het narratieve tot stof herleid zodat een bijna absurd schimmenspel overbleef. Bewegingen zonder kader, reacties zonder verband.

Ik heb geen poging gedaan Buscemi te interviewen. Ik ben maar een klein beetje in slaap gevallen. Soms leer ik uit het verleden, soms niet. De videobanden van mijn vader zijn al lang gedigitaliseerd. Het vierde Vijfjarenplan zet in op vervreemding.

Labels: , , ,

1 Comments:

Blogger GW said...

In welke muziekjournalist plofte je dat pasje? En heeft die daar letsels aan overgehouden?

november 13, 2010 1:50 p.m.  

Een reactie posten

Links to this post:

Een link maken

<< Home